ေရးသူ - ေမာင္ေဇာ္ဦး
(၁) နိဒါန္း။
သြားရင္းလာရင္း
ရပ္ကြက္တြင္းရွိ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ေပါေခ်ာင္ေကာင္းႏွင့္ရလာသမွ် အထည္ေတြကို
ဒီရပ္ကြက္သည္
သူေဌးရပ္ကြက္မဟုတ္၊ လက္လႈတ္မွ ပါးစပ္လႈတ္ရေသာ ရပ္ကြက္ျဖစ္သည္။
ပ်ိဳပ်ဳိအိုအို
ဆင္းရဲခ်မ္းသာ အမ်ဳိးသမီးမွန္သမွ်သည္လွခ်င္ သူမ်ားသာျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္
သြားရင္းလာရင္း စီးပြားရွာရင္း ရလာေသာမျဖစ္စေလာက္ ေငြႏွင့္ ေပါေခ်ာင္ေကာင္း အထည္မ်ား
ကိုရွာၾကံရသည္။
ထိုအထည္မ်ားသည္ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းဆိုသည့္အတိုင္း မည္သည့္အခါမွ လွလွပပတိတိက်က်မရွိ။
ထုိအခါ လွလွေလးက
လွလွပပေလးျဖစ္ေအာင္ အသြင္ေျပာင္းေပးသည္။
ေရးေဘး၊ ေလေဘး၊
လမ္းေဘး အထည္ေတြကို ဟိုျဖတ္ ဒီညွပ္ႏွင့္ လွပသြားေအာင္ျပင္ေပးသည္။
မီးေပါက္၊
ခ်ည္ေက်ာ္၊ ပန္းပ်က္ပိတ္စမ်ားကို ဟိုလွည့္ဒီလွည့္ ျဖင့္ အျပစ္အနာ မျမင္ေအာင္ ခ်ဳပ္ေပးသည္။
လွလွေလး၏
ေမြးရာပါ အတတ္ပညာကား အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို လွပေအာင္လုပ္ေပးျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
အဓိက လုပ္ငန္းက
စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ ျဖစ္ေပမဲ့ အ၀တ္အစားတခုတည္းႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးတဦး၏အလွသည္
မျပည့္စံုသည္ကိုလွလွေလးသိသည္။
ဒါေၾကာင့္ လိုအပ္လွ်င္ လိုအပ္သလို မိတ္ကပ္ခ်ယ္ အလွျပင္နည္းလဲ
သင္ေပးတတ္သည္။
ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္းလဲ ေျပာျပတတ္သည္။ လွလွေလးသည္ မိန္းမတို႔တပ္အပ္
သည့္ အဠာရသ
၁၈ ရပ္ကို ကၽြမ္းက်င္ေသာ သူျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရပ္ကြက္အတြင္းရွိ အမ်ဳိးသမီး
ထုတို႔၏ အားကိုးရာ
အစစ္အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။
လွလွေလးေၾကာင့္
ပံုဆိုးပန္းဆိုး အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈ႕ေပ်ာ္ ျဖစ္သြားၾကသည္။
ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈ႕ေပ်ာ္
သာမန္အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ လွသြားၾကသည္။
နဂိုကတည္းက
ခပ္လွလွ အမ်ဳိးသမီးမ်ားလည္း ေယာက္က်ားတကာတို႔၏ ေငးေမာသြာရည္ယိုျခင္းခံလိုက္ၾကရသည္။
အလြန္တရာ
ေခ်ာေမာလွပေနသူမ်ားကေတာ့ လွလွေလးဆီ ေရာက္မလာၾကပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဒီရပ္ကြက္
ထဲတြင္မရွိ၍ျဖစ္သည္။
လွလွေလးသည္
အမ်ဳိးသမီးထုၾကီးႏွင့္ အလြန္သင့္ျမတ္သည္။ လွလွေလးသည္ လူတကာ အတင္းမေျပာတတ္၊
နားေထာင္သူသက္သက္သာျဖစ္သည္။
သိျပီးသမွ်လည္း လွလွေလးပါးစပ္မွ ျပန္မထြက္တတ္။ သိျပီးသား
အေၾကာင္းအရာကို
၁၀ ေယာက္လာေျပာလွ်င္ ၁၀ ခါနားေထာင္သည္။ သိျပီးသားဟုအရိပ္အမြက္ပင္ မျမင္ရ။
ထုိ႔ေၾကာင့္
အမ်ဳိးသမီးထုသည္ မိမိ အတြင္းေရးမ်ားကို လွလွေလးနဲ႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ လာတိုင္ပင္တတ္သည္။
လွလွေလးသည္
အမ်ိဳးသမီးထုအတြက္ ေကာင္းႏိုးရာရာ အၾကံဥာဏ္မ်ား ေပးတတ္သည္။ လိုအပ္လွ်င္ ကိုယ္တိုင္
က်က်နန သင္ေပးတတ္သည္။
ေစတနာထားသည္။
လွလွေလးသည္
အမ်ဳိးသားအ၀တ္အစားမ်ားကို မခ်ဳပ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း အမ်ဳိးသားမ်ားကို စိတ္မ၀င္စားေပ။
လွလွေလးစိတ္၀င္စားသည္ကား
အမ်ဳိးသမီး မ်ားကိုပင္ျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသမီးမ်ား သူ႔ေၾကာင့္ လွသြားလွ်င္
လွလွေလး ေပ်ာ္သည္။
ရွိတာေလးႏွင့္ မလွ လွေအာင္ လွလွေလး ဖန္တီးေပးတတ္သည္။ လွလွေလးေၾကာင့္
အမ်ဳိးသမီးထုၾကီးသည္
လွသြားၾကသည္၊ ေပ်ာ္ၾကသည္။
ဤသို႔ အမ်ဳိးသမီးထုၾကီး၏
အားကိုးရာ၊ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္ လွလွေလး၏ ေမြးရာပါအဂၤါသည္
ေယာက္က်ားတေယာက္
ျဖစ္သည္ဆိုလွ်င္ စာဖတ္သူတို႔ အံ့ၾသသင့္သြားၾကမည္ဟုထင္ပါသည္။
သို႔ေသာ္
တရပ္ကြက္လံုးရွိ အမ်ဳိးသမီးထုကား အံ့ၾသမည္မဟုတ္ေခ်၊ သိျပီးသားျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ
အမ်ဳိးသမီးထုတရပ္လံုးက လွလွေလးကို ေယာက္က်ားေလးတေယာက္ဟုမည္သည့္
အခါကမွ်သေဘာမထားေခ်၊
လွလွေလး ကုိယ္တိုင္လည္း ကိုယ့္ကုိကုိယ္ ေယာက္က်ားတေယာက္ဟု မသတ္မွတ္။
လွလွေလးသည္
ေယာက္က်ားေလးမ်ားကို စိတ္၀င္စားသည့္ အေျခာက္တေယာက္မဟုတ္၊
မိန္းခေလးမ်ားကိုသာ
စိတ္၀င္စားသည့္ မိန္းမခ်င္း ခ်စ္တတ္သူ လက္စ္ဘီအမ္ (lesbian) ဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္
ခံယူထားသည့္
သူတေယာက္သာျဖစ္ေပသည္။
လွလွေလးသည္
အမ်ဳိးသမီးတဦးကဲ့သို႔ကႏြဲ႕ကယေနသည္၊ ၀တ္စားဆင္ယင္သည္၊ ေျပာဆိုဆက္ဆံသည္။
အမ်ဳိးသမီးတို႔
တပ္အပ္ေသာ အတပ္ပညာအားလံုးရွိသည္။ တရပ္ကြက္လံုးရွိ အမ်ဳိးသမီးထုၾကီးသည္
လွလွေလးကို
ခ်စ္ၾကသည္။ လွလွေလးကလည္း သူ႔ေဖါက္သည္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား အားလံုးကို ခ်စ္သည္။
သို႔ေသာ္
လွလွေလး၏ အခ်စ္သည္ ထူးျခားဆန္းက်ယ္သည္။ အားလံုးကို တေျပးညီ မခ်စ္။ တခ်ဳိ႕အမ်ဳိးသမီး
တို႔သည္ လွလွေလး၏
အခ်စ္ကို ပံုမွန္ေလာက္သာ ရၾကသည္။ တခ်ဳိ႕တေလကား အနည္းငယ္ပိုရၾကသည္။
တခ်ဳိ႕မွာမူကား
အခ်စ္ထူး အခ်စ္ဆန္းမ်ားပင္ ရၾကသည္။ မည္သူက လွလွေလး အခ်စ္ မည္မွ်ရသည္ကို မည္သူမွ်
မသိေခ်။ လွလွေလးနဲ႔
ကာယကံရွင္ ၂ ဦးသာ သိၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လွလွေလး အခ်စ္သည္ အျမဲတမ္း အေျပာင္း
အလဲရွိသည္၊
အခ်စ္ေလွ်ာ့ ခံလိုက္ရေသာ သူမ်ားသည္ လွလွေလးကို စိတ္မဆိုးၾက၊ လွလွေလးကို ခ်စ္ေနဆဲသာ
ျဖစ္သည္။
တနည္းဆိုရေသာ္ လွလွေလး အခ်စ္သည္ ကုန္ခမ္းသြားတတ္ေသာ အခ်စ္မ်ဳိးမဟုတ္ေခ်။
အျမဲတမ္း
တိုးပြားေနေသာ အခ်စ္သာျဖစ္ေတာ့သည္။ ဤကား လွလွေလး၏ ထူးျခားဆန္းျပားလွေသာ
အခ်စ္ပင္
ျဖစ္ေတာ့သည္။
အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္
လွလွေလးကို အမ်ိဳးသမီးထု အားလံုးက ခ်စ္ၾကသည္။ အားကိုးၾကသည္။
လွလွေလးကလည္း
အမ်ဳိးသမီးအားလံုးကို ခ်စ္သည္။
ေနာက္တခ်က္ကား
လွလွေလးတြင္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား လိုအပ္ေသာ အရာအားလံုးရွိသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ပင္
ဤဇတ္လမ္းၾကီးျဖစ္ေပၚလာရျခင္းျဖစ္ေပေတာ့သည္။
(၂) လွလွေလး။
လွလွေလး အေၾကာင္း
အနည္းငယ္ ေျပာရပါအံုးမည္။ လွလွေလးသည္ ဒီရပ္ကြက္မွာပင္ေမြးဖြား၍ ဒီရပ္ကြက္
မွာပင္ ၾကီးျပင္းလာရသူ
ျဖစ္ေပသည္။ လွလွေလး တို႔ မ်ဳိးရိုးကား လွ မ်ဳိးရိုးဟု သူ႔အေဖ ဦးလွေဖ က စကားၾကံဳ
တိုင္း ၾကြား၀ါေလ့ရွိသည္။
အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ မ်ဳိးရိုးအမည္ကို မိမိနာမည္၏ အေနာက္တြင္ ထည့္တတ္ေသာ္လည္း
ဦးလွေဖ ကအေရွ႕တိုင္းသားပီပီ
မ်ဳိးရိုးအမည္ကို အေရွ႕တြင္ထားသည္။ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အိမ္ေထာင္ျပဳျပီးမွ
အိမ္ရွင္မ၏
မ်ဳိးရိုးနာမည္ကို လင္ေယာက္က်ား၏ မ်ိဳးရိုး နာမည္ေျပာင္းတတ္ေသာ္လည္းဦးလွေဖကား လွ မ်ဳိးရိုး
ကိုရွာယူသည္။
ဟုတ္လဲဟုတ္ေပသည္။
ဦးလွေဖ၏ ဇနီး ကား ေဒၚလွလွေမ ဟု အမည္ရေပသည္။
လွေဖႏွင့္
ညားကာမွ လွလွေမ ဟုအမည္ေျပာင္းထားျခင္းကားမဟုတ္။ ဖခင္ ဦးလွဘိုး မိခင္ ေဒၚလွမယ္ တို႔မွ
ေမြးဖြား
လာေသာ သား
လွေဖသည္ လွလွေမကို ျမင္သည္ႏွင့္ လွ မ်ဳိးဆက္ေတြ႔ျပီဟု ဆိုကာ လွ မ်ဳိးရိုး မတိမ္ေကာရန္အလို႔ငွာ
မရ ရေအာင္
ဖခင္ၾကီးဦးလွဘိုး သင္ေပးခဲ့ေသာ မိန္းမပိုးနည္း ၈သြယ္ျဖင့္ ပိုးပန္းအရယူေလသည္။
အေတာ္အစြမ္းထက္ပါေပသည္။
မည္သို႔မည္ပံု လုပ္လိုက္သည္မသိ လွလွေမသည္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိွမ့္၍ လွေဖ၏
လက္သြင္းသို႔
၀မ္းပန္းတသာ ဆင္းသက္သြားရသည္ဟုဆို၏။ ဤကား ပညာ၏ လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။
၀မ္းနည္းစရာ
ေကာင္းသည္မွာ ဦးလွေဖ ၏ တခုတည္းေသာ အတတ္ပညာျဖစ္ သည့္ အဆိုပါ မ်ဳိးရိုး စဥ္ဆက္လက္ဆင့္
ကမ္းခဲ့ေသာ
မိန္းမပိုးနည္း ၈ သြယ္ကို သားသမီးမ်ားအားအေမြမေပးခဲ့ ႏိုင္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမွာ
ဦးလွေဖတြင္
သားသမီးရတနာ ၄ ဦးထြန္းကားေလသည္။ ပထမရတနာမွာ သမီးဦး ျဖစ္၍ မ်ဳိးရိုးအရလွလွသစ္ ဟုအမည္
တြင္ေလသည္။
ဦးလွေဖ ကား ပထမဆံုးေမြးေသာ သမီးဦးျဖစ္၍ လွလွတစ္ ဟုမွဲ႕ေခၚခ်င္ေသာ္လည္း
ေနာင္တခ်ိန္
သမီးမဂၤလာေဆာင္ေသာ္ ဖိတ္စာတြင္ လွလွတစ္ ဟု အမည္တတ္က ၾကည့္မလွ ဟု အရွည္ကိုေမွ်ာ္ေတြးကာ
တစ္ ႏွင့္
အသံလဲတူ ၾကည့္၍လဲလွေသာ သစ္ ကိုအစားထိုးျပီး လွလွသစ္ ဟုေခၚေလသည္။
ခုေလာက္ဆို
စာဖတ္သူတို႔ ရိပ္မိေလာက္ျပီဟု ထင္ပါသည္။ ဟုတ္ပါသည္ စာဖတ္သူတို႔ ထင္တဲ့အတိုင္းပါဘဲ။
ဒုတိယ
ရတနာသည္လည္း
သမီးျဖစ္ကာ ထံုးစံအတိုင္း လွလွႏွစ္ ဟု အမည္တြင္ပါသည္။ နာမည္ကားၾကည့္၍လည္းလွပါသည္။
ထူးထူးျခားျခား
ေရြးစရာပင္မလိုပါ။
တတိယသမီးရတနာ
က်ေတာ့ အနည္းငယ္အခက္ၾကံဳရသည္။ မ်ဳိးရိုးအရ လွလွသံုး ဟု အမည္ေပးခ်င္ေသာ္လည္း
အေမွ်ာ္အျမင္ၾကီးေသာ
ဖခင္ၾကီး ဦးလွေဖသည္ သံုး ကို စာလံုးမလွ၍ မၾကိဳက္ျပန္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ကမန္းကတမ္း
လမ္းထိပ္အေၾကာ္စံုကုလားဆီက
ရွားပါးစာအုပ္ျဖစ္၍ အေၾကာ္ထုတ္မပစ္ဘဲ သိမ္းထားေသာ ျမန္မာ့အဘိဓါန္ ေဟာင္းကို
ခနငွားျပီး
သံုး ႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာ စကားလံုးကို အပူတျပင္းရွာေဖြကာ လွလွသုန္း ဟုမွဲ႔ေခၚေလေတာ့သည္။
ဒါေတာင္ သုန္း
ကို နသတ္ ႏွင့္ေပါင္းရင္ေကာင္းမလား အဆန္းထြင္ျပီး ဏ နဲ႔ သတ္လို႔ သုဏ္း လို႔ ေပါင္းရင္ေကာင္းမလား
အနည္းငယ္
ေခါင္းစားသြားေသာ္လည္း ခ်စ္ဇနီးက ဏ ကို ဘယ္လိုအသံထြက္လဲဟု ေမးသည့္ စကားတခြန္းတည္းႏွင့္ပင္
န သတ္ကိုဘဲ
ေရြးခဲ့သည္ဟုဆို၏။
သမီးခ်ည္း
၃ ေယာက္ ေမြးခဲ့ေသာ ဦးလွေဖသည္ သားေယာက္က်ား အလြန္လိုခ်င္လာသည္။ ေနာက္တခ်က္ကား မ်ဳိးရိုး
အတတ္ပညာကို
လက္ဆင့္ကမ္းလို၍လည္းျဖစ္သည္။ အတတ္ပညာမည္မွ်ေကာင္းသည္ကို ကိုယ္တိုင္တတ္ေသာ
ဦးလွေဖသာ
သိသည္။ ဒီပညာကို သားေယာက္က်ားေလးအား အေမြေပးခဲ့ခ်င္သည္။ သမီးမ်ားကို သင္ေပးလို႔မျဖစ္။
သမီးမ်ား
ဒီပညာတတ္၍ သူတို႔လင္ေယာက္က်ားေကာင္းစားမွာ ဦးလွေဖသေဘာမက်၊ သူတို႔ေယာက္က်ား ဒီအတတ္
မတတ္ေလ သမီးမ်ား
သက္သာေလျဖစ္သည္ဟု ဦးလွေဖ ယံုၾကည္သည္။ ဖခင္ပီပီ ကိုယ့္သမီးမ်ားကို ကိုယ္ခ်စ္သည္။
သို႔ေသာ္
ပညာရွိ သတိျဖစ္ခဲ ဆိုသလို ပညာ၏ ေကာင္းက်ိဳးကို သိေသာ ဇနီး လွလွေမက သမီးမ်ားကို တိတ္တဆိတ္
သင္ၾကားေပးခဲ့သည္ကို
ဦးလွေဖ မသိခဲ့ေပ။ မိခင္ေမတၱာ သည္လည္းၾကီးမားလွေပသည္ကို မိခင္မဟုတ္ေသာ ဦးလွေဖ
မသိခဲ့ေခ်။
ညစဥ္ညတိုင္း
ေယာက္က်ားေလးကြ ေယာက္က်ားေလးကြ ဟု စိတ္ထဲၾကံဳး၀ါးျပီး ပညာကုန္ ထုတ္သံုးလိုက္ျခင္းျဖင့္
လွလွေမတြင္
စတုတၳသေဋ တည္ေလသည္။ ရင္တထိပ္ထိပ္ျဖင့္ ၉ လတိတိ ေစာင့္ဆိုင္းျပီး သကာလ ဦးလွေဖ
ဆႏၵျပည့္၀ရေပျပီ။
သားဦး လက္ထဲေရာက္လာေတာ့ အႏွီးျဖဲျပီး ပထမၾကည့္မိသည္က သားေလးရဲ႕ ေရႊပန္းေလးကို
ပင္တည္း။
ဦးလွေဖ ျပံဳးရသည္။ ဒါမွ ငါ့သားဟုစိတ္ထဲက ၾကံဳး၀ါးလိုက္သည္။ ဦးလွေဖ ဘာကို သေဘာက်သည္ကို
ဦးလွေဖ ကိုယ္တိုင္မွပင္
သိေပလိမ့္မည္။
ထံုးစံအတိုင္း
စတုထၱသားရတနာ အား မ်ဳိးရိုးအရ ေမာင္လွေလး ေခၚတြင္ေစေတာ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ေမာင္လွေလး
သည္ ဦးလွေဖ
ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သလို မ်ဳိးရိုးအတတ္ပညာကိုလက္ဆင့္ခံယူႏိုင္ေသာ က်ားက်ားယားယား
ေယာက္က်ားေလးတေယာက္ျဖစ္မလာခဲ့ေပ။
သို႔ေသာ္
ေမာင္လွေလး ဇာတာကား ထူးျခားလွေပသည္။ ငယ္စဥ္ကပင္ ေမာင္လွေလးသည္ မိန္းခေလးတို႔၏
အခ်စ္ကို
ခံရသည္။ သမီးၾကီး၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ေမာင္လွေလးငိုသံၾကားသည္ႏွင့္ ကမန္းကတမ္း ေျပးလာကာ
သူတို႔၏ မစို႔မပို႔
ထြက္ေနေသာ ရင္သားႏွင့္ အရည္မထြက္ေသာ ႏို႔ခ်ဳိကိုတိုက္ကာေခ်ာ့ျမဴၾကသည္ကို ဦးလွေဖ ကိုယ္တိုင္
အမွတ္မထင္ျမင္ဘူးသည္။
သမီးလတ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္
ေမာင္လွေလးအား ခ်စ္စရာေလးဟု ဆုိကာ ေရႊပန္းေလးအား သူတို႔ ပါးစပ္ႏွင့္ငံု၍
တဖူးဖူးႏွင့္
မႈတ္ကစားတတ္သည္။ ေမာင္လွေလးကား တခစ္ခစ္ႏွင့္ သေဘာက်၍မဆံုး။ ေမာင္လွေလး သေဘာက်
ေလ သူတို႔ကပိုလုပ္ေလ
ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။
တေျဖးေျဖးၾကီးလာေသာ
ေမာင္လွေလးသည္ မိန္းခေလးမ်ား၏ အခ်စ္ေတာ္ ျဖစ္လာသည္။ အေနအထိုင္ အေျပာ
အဆိုကအစ မိန္းခေလးတေယာက္လိုျဖစ္လာသည္။
သူ႔ကိုယ္သူ မိန္းခေလး ဟုဆိုကာ နာမည္အား အမမ်ားနည္းတူ
လွ ၂ လံုးဆင့္၍
လွလွေလး ဟုဆိုသည္။ မိန္းခေလးမ်ားႏွင့္ အတူေနသည္။ အတူစားသည္၊ အတူအိပ္သည္။
မိန္းခေလးတိုင္းက
ေမာင္လွေလးကို လိုလိုလားလား လက္ခံသည္။
ငယ္စဥ္ လင္မယားလုပ္တမ္း
ကစားစဥ္ကပင္ ေမာင္လွေလးတြင္ ေရႊပန္းေလးပါေသာေၾကာင့္ ကစားေဖၚ မိန္းခေလး
မ်ားက နင္ေယာက္က်ားလုပ္
ဟုေျပာသည့္အခါ လွလွေလး တျဖစ္လဲ ေမာင္လွေလးသည္ ေခါင္းကို
တြင္တြင္ခါညင္းျပီး
နင္တို႔ဘဲ ေယာက္က်ားလုပ္ ငါနင္တို႔အားလံုးရဲ႕ မိန္းမလုပ္မယ္ ဆိုကာ မျငီးစမ္း ေယာက္က်ားလုပ္
သည့္ မိန္းခေလးမ်ား၏
အေပၚမွတက္ဖိသည့္ ဒါဏ္ကို မညီးမျငဴ ခံခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ ေမာင္လွေလးကား ဤမွ်
မိန္းမျဖစ္ခ်င္သူပင္
ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
ဤသို႔ျဖင့္
တေျဖးေျဖး အရြယ္ေရာက္လာေသာ ေမာင္လွေလးအား ဖခင္ဦးလွေဖက ပညာအေမြလက္ဆင့္ကမ္းရန္
ၾကံေသာ္လည္း
ေမာင္လွေလးကား ဖခင္ပညာထက္ပင္ အစြမ္းထက္ေနေခ်ျပီ။ ဖခင္ပညာကား မိန္းမ တေယာက္တည္း
ကိုပင္ ပိုးပန္းရယူႏိုင္ေသာ္လည္း
ေမာင္လွေလးကားအရြယ္မတိုင္မွီကပင္ မိန္းမေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ရယူႏိုင္စြမ္းရွိျပီ
ျဖစ္ေနေပေတာ့သည္။
ဖခင္ၾကီး ဦးလွေဖကပင္ ေမာင္လွေလး ဆီမွ ပညာျပန္သင္ရမည့္ သေဘာပင္ ရွိေနေခ်ျပီ။
(၃) စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္။
လွလွေလး အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ
တျခားမိန္းခေလးမ်ားသို႔ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္မလုပ္ခ်င္၊ လွလွေလးႏွင့္
ရြယ္တူ မိန္းခေလးမ်ားသည္
ကိုယ္ႏိုင္ရာ ႏိုင္ရာ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ရာ ျမိဳ႕ထဲတြင္လည္းေကာင္း၊ ကားဂိတ္မ်ား၊
လူစည္ကားရာ
ရုပ္ရွင္ရံုမ်ား၊ ဘစ္ကားမွတ္တိုင္မ်ား အစရွိသည့္ စီးပြားေရး အခ်က္အခ်ာ ေနရာအသီးသီးတြင္
သတင္းစာ ဂ်ာနယ္မ်ား
လက္ေပြ႔ေရာင္းျခင္း။ ေဆးလိပ္ ကြမ္းယာဘမ္းမ်ားလြယ္၍ ေရာင္းေနခ်ိန္၌ လွလွေလးသည္
ရပ္ကြက္အတြင္းရွိ
ေဒၚေၾကာ့ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္တြင္ စက္ခ်ဳပ္ပညာကို အခမဲ့ ကူညီျခင္းျဖင့္ သင္ယူေနေလေတာ့သည္။
လွလွေလးသည္
တတ္လြယ္သည္။ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ရွိသည္။ မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ လက္ခ်ဳပ္လိုက္ျခင္း၊
ၾကယ္သီးေပါက္သီျခင္း
စသည့္ လက္ခ်ဳပ္အတတ္ပညာမ်ားကို တတ္ေျမာက္လာေလသည္။ ထိုသို႔ တတ္ေျမာက္လာ
သည္ႏွင့္
ေဒၚေၾကာ့လည္း အမ်ဳိးသမီးတဦးပီပီ လွလွေလးအား ခ်စ္သည္ကတေၾကာင္း၊ လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္လာသည့္
လွလွေလး အား
လုပ္ခေငြ စတင္ေပးကမ္းလာေတာ့သည္။ လွလွေလးလည္း ရသမွ် ေငြေၾကးကို ၀ါးပိုး၀ါး စုဘူးၾကီး
ျဖင့္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္
စုေဆာင္းထားေလေတာ့သည္။
လွလွေလးကလည္း
လက္ရင္းဆရာေဒၚေၾကာ့ဆီမွ ပညာဆီးပူးရံုမွ်မက ေဒၚေၾကာ့အား ေစတနာထားကာ ၀တ္ၾကီး
၀တ္ငယ္အသြယ္သြယ္လည္းျပဳစုေပးေလသည္။
လွလွေလး မည္မွ် အျပဳအစု ေကာင္းသည္ဆိုရေသာ္၊ အသက္ ၅၀
ေက်ာ္ မုဆိုးမၾကီးေဒၚေၾကာ့သည္ပင္လွ်င္
လွလွေလး၏ ႏွိပ္နယ္ ျပဳစုမႈမ်ားေၾကာင့္ ၾကက္သီးေမြးမ်ားပင္ တျဖင္းျဖင္း
ထသည္ဟု ဆို၏။
သို႔ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ေဒၚေၾကာ့လည္းလွလွေလးမွ လွလွေလးျဖစ္၍
လာသည္။
ထို႔ေၾကာင့္
ေဒၚေၾကာ့သည္ ဆရာစားမက်န္ သူ၏ တလံုးတည္းေသာ ဆင္းဂါးတံဆိပ္ ေျခနင္းစက္အိုၾကီးအား
လွလွေလး ကိုေပးနင္းျခင္းျဖင့္
ပညာကုန္ ေပးေလေတာ့သည္။ လွလွေလးလည္း အားၾကိဳးမန္တက္ ေဒၚေၾကာ့
ထံတြင္ အသကုန္ပညာသင္ယူေလေတာ့သည္။
ဤသို႔ျဖင့္
လွလွေလးသည္ အပ်ဳိေဖၚ၀င္စ အဲ အဲ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကပင္ စက္ခ်ဳပ္ပညာကို တဖက္ကမ္းခတ္
တတ္ေျမာက္လာေလေတာ့သည္။
ထိုသို႔ ၾကြမ္းက်င္ တတ္ေျမာက္လာေသာအခါ ေဒၚေၾကာ့သည္ လွလွေလးအား
စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္
လုပ္ငန္းအား အာဏာကုန္ လႊဲအပ္ေလေတာ့့သည္။ သူကိုယ္တိုင္မူ အျငိမ္းစားယူ၍ ရသမွ်ေငြအား
လွလွေလးအားအခ်ဳိးက်
ခြဲေ၀ေပးကာ အိမ္ေရွ႕တြင္ထိုင္၍ျဖတ္ေလွ်ာက္ေသာ မုန္႔သည္မွန္သမွ် ေခၚယူ၀ယ္စားကာ
ေနေလေတာ့သည္။
ကံၾကမၼာသည္
ဒီအတိုင္းျငိမ္ျငိမ္ထိုင္မေနေခ်။ လြန္ခဲ့ေသာ ၅ ႏွစ္ခန္႔က တရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္ဟုဆိုကာ
စြန္႔စြန္႔စားစား
နယ္ျခားတြင္ စီးပြားသြားရွာေသာ ေဒၚေၾကာ့၏ သားျဖစ္သူ ေမာင္တုတ္ သည္ ေငြအိပ္ထမ္းကာ
ျပန္ေရာက္လာ၍
မိခင္ျဖစ္သူ အား တလွည့္ ျပန္လည္ လုပ္ေၾကြးမယ္ဟု ဆိုကာ သူအသစ္၀ယ္ထားေသာ
ေတာင္ဥကၠလာအိမ္သို႔
ေခၚေဆာင္ေလေတာ့သည္။
ေဒၚေၾကာ့လည္း
ငါမရွိလွ်င္ ငါ့သားၾကီး ရွာထားသမွ် တျခားသူ သံုးျပစ္မည္ကို စိုးရိမ္၍လည္းေကာင္း၊ ကိုယ့္သား
ႏွင့္ အတူတူ
ျပန္လည္ ေနထိုင္လိုသည္က တေၾကာင္းေၾကာင့္ လက္ရွိ စက္ခ်ဳပ္ဆုိင္ ႏွင့္ ေနအိမ္အား ေရာင္းခ်၍
သားေနာက္လိုက္ရန္ျပင္ဆင္ေလေတာ့သည္။
ဤတြင္ လွလွေလးသည္
အကြက္ေကာင္း၀င္လာသည္ႏွင့္အညီ အခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္မခံဘဲ ေဒၚေၾကာ့အား
တျခားသူအား
မေရာင္းပါႏွင့္ သူ႔အား ေရာင္းပါ၊ သူ ဒီစက္ခ်ဳပ္သည့္လုပ္ငန္းျဖင့္အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း
ျပဳခ်င္သည္
ဟုအရဲစြန္႔
ေျပာၾကည့္ရာ ေဒၚေၾကာ့ကလည္း လွလွေလးကို သံေယာဇဥ္ရွိေနသူပီပီ အလြယ္တကူပင္
နင္ေပးခ်င္သေလာက္သာေပး
နင့္ကိုသာ ေရာင္းမည္ဟု ဆိုေလသည္။
သည္စကားၾကားသည္ႏွင့္
လွလွေလးသည္ ၀မ္းသာအားရ အိမ္ျပန္ေျပးကာ သူ႔၀ါးပိုး၀ါး စုဘူးၾကီးအား
ေဒၚေၾကာ့ထံယူေဆာင္လာေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ေဒၚေၾကာ့ေရွ႕တင္ပင္ ထင္းခြဲဓါးမျဖင့္ စုဘူးေအာက္ ပု၀ါပိုင္း
ခင္းကာ ထက္ျခမ္းခြဲလိုက္ေလေတာ့သည္။
စုဘူးထဲမွ အႏွစ္ႏွစ္အလလ စုေဆာင္းထားေသာ ေငြစကၠဴမ်ား
ပု၀ါပိုင္းေပၚ
ေဖြးကနဲ က်လာေလေတာ့သည္။
က်လာေသာ ေငြစကၠဴမ်ားကို
ေဒၚေၾကာ့သည္ ရည္ပင္မရည္ ေတာ့ဘဲ ပု၀ါပိုင္းႏွင့္ပင္ ထုတ္ယူကာ လွလွေလးအား
စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ႏွင့္ေနအိမ္အား
အပီးအပိုင္ လြဲေပးေလေတာ့သည္။ လွလွေလးလည္း သူ႔အား စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္
ျဖစ္ေအာင္
အေထာက္အကူေပးခဲ့ေသာ ထို ၀ါးပိုး၀ါး စုဘူးျခမ္းၾကီးအား အိမ္ေရွ႕နံရံတြင္ အမွတ္တရ ခ်ိတ္ဆြဲထား
၍ လွလွေလး
စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ ဟူ၍ အမည္ေျပာင္းကာ ကိုယ္တိုင္ကုိယ္က် ဖိဖိစီးစီးလုပ္ကိုင္ေလေတာ့သည္။
ဤအခ်ိန္မွစ၍
ဒီရပ္ကြက္တြင္ လွလွေလး စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ဟူ၍ ေပၚေပါက္လာရေပေတာ့သည္။
(၄) ျမခင္။
လွလွေလး အေၾကာင္းေျပာလွ်င္
ျမခင္သည္ မပါလွ်င္ မျဖစ္ေခ်။ ျမခင္ႏွင့္ လွလွေလးကား အခ်စ္၏ အသီးအပြင့္မ်ား
ကို ေျမစမ္းခရမ္းပ်ဳိး
စတင္စမ္းတ၀ါး၀ါး ရွာေဖြခဲ့ၾကေသာ လက္တြဲေဖၚ အခ်စ္ေတာ္မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
ျမခင္ကား
ေခသူမဟုတ္ေပ။ ငယ္စဥ္ကတည္းကပင္ လင္မယားလုပ္တမ္းကစားသည့္အခါ ေယာက္က်ားလုပ္သူသည္
အေပၚက တက္ဖိရသည္
ဆိုသည့္နည္းကို ယူေဆာင္လာသူလည္းျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ျပင္ ကစားသည့္ အခါေစာင္ျဖင့္
အကန္႔ကာ၍
လူမျမင္ေအာင္အခန္းဖြဲကာ လင္မယားလုပ္ေသာ အတြဲသည္ အခန္းထဲသို႔ ၀င္ျပီး အ၀တ္အစား တုန္းလံုးခၽြတ္ကာ
ေယာက္က်ားလုပ္သူသည္မိန္းမျဖစ္သူ၏
ကိုယ္ေပၚတြင္ တက္ဖိ၍ လႈတ္တုတ္ လႈတ္တုတ္ ေနရသည္ဟု သင္ျပေပးခဲ့သူလည္း
ျဖစ္ေလသည္။
ကစားတိုင္း
မိန္းခေလးျဖစ္ခ်င္သူ လွလွေလးသည္ ကိုယ္လံုးတီးျဖင့္ ပက္လက္လွန္ကာ ေယာက္က်ားျဖစ္သည့္
မိန္းခေလးမ်ား
တေယာက္ျပီး
တေယာက္ ၀တ္လစ္စလစ္ျဖင့္ အေပၚကတက္ဖိျပီး လႈတ္တုတ္ လႈတ္တုတ္လုပ္ျခင္းကို ေရႊပန္းေလး ေငါက္
ေတာက္ျဖင့္
ေအာက္မွအျမဲတမ္းခံေနရသူျဖစ္ေပသည္။ လွလွေလး၏ ေရႊပန္းေလးသည္ အေပၚမွတက္ဖိသူ၏ အေနမတတ္မႈ႕
ေၾကာင့္ဆီးခံုႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊
ေပါင္ႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ထိခုိက္မိကာ အျမဲ နာက်င္ရေလသည္။
ထိုနာက်င္မႈ႕ကို
ျမခင္အား ေျပာျပသည့္အခါ ျမခင္သည္ သူကုိယ္တိုင္ လွလွေလး၏ ကိုယ္ေပၚတြင္ တက္ဖိကာ ေရႊပန္းေလး
ထားရမည့္
ေနရာကို ရွာေဖြေလေတာ့သည္။ ျမခင္၏ ရွာေဖြေတြ႕ရွိမႈျဖင့္ ေနာက္တြင္ အေပၚက တက္ဖိသည့္ ေကာင္မေလးမ်ား
သည္ ေရႊပန္းေလးထိခိုက္
နာက်င္မႈ႕မျဖစ္ရန္ ေပါင္ရင္းတြင္ မိမိတို႔၏ပိပိေလးႏွင့္ ထိေအာင္ညွပ္၍ လႈတ္တုတ္ လႈတ္တုတ္
လုပ္ကစားျခင္းျဖင့္
ေယာက္က်ားလုပ္သူေရာ မိန္းမလုပ္သူပါ အဆင္ေျပကာ လင္မယားလုပ္တမ္း ကစားျခင္း၏ အရသာတမ်ဳိး
ကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့ၾကေလသည္။
ျမခင္သည္
ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ စပ္စုတတ္သူတဦးလည္းျဖစ္သည္၊ တေန႔၌
`ေဟ့ လွေလး
ငါ ကစားနည္း အသစ္တခုရလာတယ္ သိလား´
ျမခင္ ေရာက္လာျပီး
လွေလးကို ေျပာသည္။ တျခား ကစားေဖၚမ်ားကား မရွိေသးေခ်။
`ဘယ္လိုအသစ္လဲ´
`လင္မယား
လုပ္တမ္းဘဲ၊ ဒီတခါ တက္ဖိတာ မဟုတ္ဘူးဟ´
`ဟုတ္လား
ဘယ္လုိလုပ္တာလဲ´
`ဂ်ဳိးေလးကို
စုတ္ေပးေနတာဟ၊ ငါကိုယ္တိုင္ ျမင္ခဲ့တာ´
`ဘယ္မွာ ျမင္တာတာလဲ´
`ငါတို႔ ေဘးအိမ္က
မမ်ဳိး တို႔ လင္မယားေလဟာ´
`ဘယ္တုန္းက
ေတြ႕တာလဲ´
`ခုေလးတင္
နင့္ဆီ ငါမလာခင္၊ မမ်ဳိးက သူ႔ေယာက္က်ား ဂ်ဳိးေလးကို စုတ္ေပးေနတာ၊ ငါတို႔လဲ အဲလို ကစားမယ္´
`အာ မကစားပါဘူး၊
နင့္မွာက ဂ်ဳိးေလး မွမရွိဘဲ´
`နင့္မွာ
ရွိတာဘဲ´
`ငါက မိန္းခေလးေလဟာ၊
နင္က ေယာက္က်ားေလး လုပ္ရမွာ´
လွလွေလး စကားေၾကာင့္
ျမခင္ အခက္ေတြ႕သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ျမခင္သည္ ေခသူမဟုတ္။ ခေလးပီပီ ခနေလးႏွင့္
အေျဖကို ရွာေတြ႔သြားသည္။
`ငါက ေယာက္က်ားေလး
ဆိုေတာ့ နင္က ငါ့ ပိပိေလးကိုဘဲ ဂ်ဳိးေလး လို႔ သေဘာထားျပီး စုတ္ဟာ´
`နင့္ပိပိက
အေခ်ာင္းမွမဟုတ္ဘဲ ဘယ္လိုစုတ္မလဲ´
`ဒီလိုဘဲ
ကပ္ျပီး စုတ္ေပါ့ဟ၊ နင္ကမိန္းခေလး လုပ္ခ်င္တဲ့ဟာ´
ျမခင္စကားေၾကာင့္
လွလွေလး နဲနဲ ေၾကနပ္သြားသည္။ သူဘဲ မိန္းခေလးလုပ္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္၊
သို႔ေသာ္
လွလွေလးသည္ သူကခ်ည္း စုတ္ေပးေနရလွ်င္ ဒီေယာက္က်ားအုပ္ေၾကာင့္ သူ႔ ပါးစပ္ေညာင္းမည္
ကိုေတြးမိသျဖင့္
`သူ႔ေယာက္က်ားကေရာ
ဘာျပန္လုပ္လဲ နင္ေတြ႔လား´
`ဟင္အင္း၊
ငါ အၾကာၾကီး ၾကည့္မေနဘူး၊ အဲဒါေတြ႔တာနဲ႔ နင့္ကို လာေျပးေျပာတာ´
`ဟင္ နင္ကလဲ
သိေအာင္ၾကည့္ေနတာ မဟုတ္ဘူး´
`ေအး ဟုတ္သားဘဲ၊
ဒါေပမဲ့ ငါသိပါတယ္ သူ႔ေယာက္က်ားလဲ မမ်ဳိးပိပိေလးကို ျပန္စုတ္မွာပါ´
`ငါ့မွာ ပိပိေလးမွ
မရွိတဲ့ဟာ´
`နင္ကလဲ ငါလဲ
နင့္ဂ်ဳိးေလးကို ပိပိလို႔ သေဘာထားမွာေပါ့´
ျမခင္၏ လူလည္က်မႈ႕ကို
လွလွေလး မေတြးမိေခ်၊ လွလွေလးသည္ သူ မိန္းမလုပ္ရမည္ဆိုေသာ တခ်က္တည္းႏွင့္ပင္
သေဘာတူျပီး
သားျဖစ္ေနေခ်ျပီ။ ဤသို႔ တိုးတိုး တိုးတိုး ႏွင့္ လွလွေလးနဲ႔ ျမခင္တို႔ တြတ္ထိုးညင္းခံုရင္း
ေစာင္ျဖင့္ကာထားေသာ
ကစားသည့္ အခန္းတြင္းသို႔၀င္သြားၾကေလသည္။
အသံသဲ့သဲ့
ထြက္လာျပီး ေနာက္ တေအာက္ခန္႔ၾကာေသာအခါတြင္
`ေဟ့ လွေလး
ဒီကစားနည္း အသစ္ကို ဟိုေကာင္မေတြကို မေျပာနဲ႔၊ ငါတို႔ ၂ ေယာက္တည္း ကစားမယ္၊ သိလား´
`အင္း၊ မေျပာဘူး၊
နင္လဲ ဘယ္သူမွ မေျပာနဲ႔´
`အင္းပါ၊
ခု နင့္အလွည့္လား ငါ့အလွည့္လား´
`ငါ့အလွည့္၊
ေနအံုး၊ နင္စုတ္တာ ငါရႈးေပါက္ခ်င္လာျပီး သြားေပါက္အံုးမယ္´
`ေအး ငါလဲ
ေပါက္ခ်င္တယ္၊ ဒီကစားနည္းက ေကာင္းေတာ့ေကာင္းတယ္။ ရႈးေပါက္ခ်င္တယ္ဟ ေနာ္ လွေလး´
`ေအးဟ´
ဤသို႔ျဖင့္
ျမခင္ ႏွင့္ လွလွေလးသည္ စိတ္တူကိုယ္တူ အတူတူၾကီးျပင္းလာရေလသည္။ ထိုအခ်ိန္က
လွလွေလးသည္ျမခင္ကဲ့သို႔
သူ႔တြင္ ပိပိေလး မရွိ၍ မိန္းခေလး တေယာက္ကဲ့သို႔ မေနခဲ့ရသည့္အျဖစ္ကိုသာ
အျမဲတမ္း
အားမလို အားမရ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မျဖစ္မေန သူခ်ည္းမိန္းမလုပ္သည္။
သို႔ေသာ္
အသက္အရြယ္ တေျဖးေျဖး ၾကီးရင့္လာသည္ႏွင့္အမွ်သူ ဘာေၾကာင့္ မိန္းခေလးမ်ားကိုသာ ခ်စ္ခ်င္မွန္း
တေျဖးေျဖး
သိလာရေပသည္။ ထုိ႔အတူ စာဖတ္သူမ်ားလည္း တေျဖးေျဖး သိလာရမည္သာ ျဖစ္ေပသည္။
(၅) လံုးတင္။
လံုးတင္ကား
နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ လံုးလံုးေလး ျဖစ္သည္။ လွလွေလးႏွင့္ သက္တူရြယ္တူကား မဟုတ္။
စီနီယာက်ေပသည္။
လွလွေလး အမၾကီး လွလွသစ္ ႏွင့္ ရြယ္တူျဖစ္သည္။ လွလွသစ္၏ သူငယ္ခ်င္းလည္း ျဖစ္ေပ
သည္။ လံုးတင္သည္
လွလွေလးအား မိန္းမ သေဘာသဘာ၀မ်ားကို သင္ေပးခဲ့ေသာ ဆရာတဆူ ျဖစ္သည္ ဆိုလွ်င္
လည္းမွားမည္မဟုတ္ေပ။
အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ လံုးတင္သည္လည္း လွလွေလးကို ခ်စ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
လွလွေလးတို႔
ရပ္ကြက္တြင္ ခေလးအမ်ားစုမွာ ရပ္ကြက္တြင္းရွိ တခုတည္းေသာမူလတန္းေက်ာင္းတြင္ပင္ ပညာဆီး
ပူးရေလသည္။
မူလတန္းေက်ာင္း ျပီးေသာ္ ဘ၀တကၠသိုလ္သို႔ တခါတည္း တန္းတက္ရေတာ့သည္။
မတက္၍လည္းမျဖစ္ေပ၊
တေန႔လုပ္မွ တေန႔စားရေသာ ဘ၀မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ မူလတန္း
ေအာင္ျပီး
ေသာသူမ်ားသည္ ကိုယ္သန္ရာ သန္ရာ စီးပြားေရး ပညာရပ္မ်ားကို ဘ၀တကၠသိုလ္ၾကီးတြင္ သက္ဆံုးတိုင္
ဆီးပူးၾကရေလေတာ့သည္။
ငယ္စဥ္က ကစားေဖၚ
ေက်ာင္းတက္ဘက္ ျမခင္လည္း မူလတန္းေအာင္ျမင္ျပီးေသာအခါ တျခားခေလးမ်ားနည္းတူ
ဘ၀တကၠသုိလ္၌
တက္ေရာက္သင္ၾကားေလသည္။ ထိုအခါ လွလွေလး ႏွင့္ ျမခင္သည္ အရင္လို အျမဲတမ္း
တတြဲတြဲ မရွိေတာ့ေခ်။
လွလွေလးသည္ ထိုစဥ္က တျခားခေလးမ်ားနည္းတူ ဘ၀ တကၠသိုလ္ သို႔မတက္ျဖစ္ေခ်။
လွလွေလးသည္
တျခားခေလးမ်ားသို႔ မဟုတ္။ ႏုဖတ္သည္၊ အၾကမ္းမခံႏိုင္။ ေနပူ မိုးရြာ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္၊
ေျပာရလွ်င္
လွလွေလးသည္
တကယ့္ မိန္းခေလး တဦးကဲ့သို႔ ပင္ျဖစ္ေနေပသည္။
ဒီရပ္ကြက္အတြင္းရွိ
မိန္းခေလးမ်ားသည္ ေယာက္က်ားေလးမ်ားႏွင့္ မျခား ဒိုးတူေဘာင္ဘက္ အပင္ပန္းခံ အလုပ္လုပ္
ႏိုင္ေသာ္လည္း
လွလွေလးကား ထိုသို႔မဟုတ္ေခ်။ အမမ်ား ကလည္း လွလွေလးကို ခ်စ္သျဖင့္ ပင္ပန္းသည့္ အလုပ္
ဘာတခုမွ်မခိုင္းေခ်။
လွလွေလးသည္ အိမ္တြင္း၌ပင္ အိမ္အလုပ္မ်ားႏွင့္ ေမြ႔ေပ်ာ္ခဲ့ရေလသည္။ လွလွေလးသည္ ထို
အလုပ္မ်ားကို
မိန္းခေလးထက္ပင္ သာလြန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိေပသည္။
ထိုစဥ္က လွလွေလးသည္
သူ႔အသက္ေမြးမႈ႕ပညာျဖစ္သည့္ စက္ခ်ဳပ္သင္တန္းသို႔ မတက္ေသးေခ်။ ဘစ္ကား
၅ မွတ္တိုင္မွ်ကြာေသာ
အလယ္တန္းေက်ာင္းသို႔လည္း မသြားေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ထိုအခ်ိန္က မူလတန္း
ေက်ာင္းျပီးလွ်င္
အနည္းငယ္လွမ္းေသာ အလယ္တန္း သို႔ဆက္လက္ ပညာဆီးပူးရမည္ကို မည္သူမွ် မေျပာေသာ
ေၾကာင့္ပင္တည္း။
ဤသို႔ျဖင့္
လံုးတင္သည္ လွလွေလးသည္ တြဲမိေတာ့သည္။ ေန႔စဥ္ကား မဟုတ္၊ လံုးတင္သည္ သူ၏ နားရက္မ်ားတြင္
တျခားမိန္းခေလးမ်ားသို႔
ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္မလည္တတ္ေပ။ လံုးတင္သည္ အပ်င္းနဲနဲၾကီးသည္။ အားလွ်င္ အိပ္ယာ
ေပၚတြင္ ကာတြန္းစာအုပ္ေဟာင္းမ်ားအား
စာလံုးေပါင္း ဖတ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မဂၢဇင္းေဟာင္းမ်ား ဟိုလွန္ဒီလွန္
ၾကည့္ရႈ႕၍ေသာ္လည္းေကာင္းေနတတ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ လွလွေလးသည္ လံုးတင္ နားသည့္ရက္မ်ား၌ လံုးတင္ႏွင့္
အတူရွိေနတတ္သည္။
လံုးတင္လည္း လွလွေလးအား ခင္မင္ရင္းစြဲရွိသည္မို႔ လက္ပြန္းသတီး ေနေလသည္။
တေန႔ လွလွေလးေရာက္လာေသာအခါ
လံုးတင္သည္ ေရခ်ဳိးေနေလသည္။ ဒီရပ္ကြက္တြင္ အိမ္တိုင္း၌ေရခ်ဳိးခန္းဟူ၍
သီးသန္႔ မရွိေပ၊
အိမ္ေနာက္တြင္ သံစည္ပိုင္းခ်၍ ေရခပ္ခ်ဳိးရေလသည္။ လွလွေလးလည္း လံုးတင္ ေရခ်ဳိးေနသည္
ကို ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္၍
ေစာင့္ေနေလသည္။ ေစာင့္ေနသည္မဟုတ္၊ လံုးတင္ ေရခ်ဳိးေနသည္ကို ၾကည့္ေကာင္းေကာင္း
ျဖင့္ ေငးၾကည့္ေနျခင္းသာျဖစ္သည္။
လံုးတင္သည္ လွလွေလး ေငးၾကည့္ေနသည္ကို သိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လွလွေလးအား
`ဘာၾကည့္ေနတာလဲ
ငါလွလို႔လား´
ဟု လွမ္းေမးလိုက္ေလသည္။
လွလွေလးလဲ မဆိုင္းမတြပင္ စိတ္ထဲရွိသည့္အတိုင္း
`အင္း လွတယ္´
ဟု မဆိုင္းမတြပင္
တိုတိုတုတ္တုတ္ ေျဖေလသည္။ လံုတင္လည္း လွလွေလး အေျဖကို သေဘာက်၍ တခစ္ခစ္ရယ္ရင္း
ေရလဲ ထမီကို
ျဖန္႔၀တ္ေလသည္။ ေရစိုေန၍ ပါးလႊာေသာ ထမီသည္ အသားတြင္ကပ္ကာ လံုးတင္၏ သဘာ၀ အလွသည္
အရွိကိုအရွိအတိုင္း
ေပၚေလသည္။ ဤသည္ကို လွလွေလးသည္
`နင့္ ႏို႔ေတြက
ေဖါင္းေနတာဘဲ´
ဟု အားက်ေသာ
ေလသံျဖင့္ ေျပာေသာအခါ လံုးတင္သည္
`ဟဲ့ ငါက
အပ်ဳိျဖစ္တာ ၾကာျပီဟ´
ၾကြား၀ါေသာ
ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာေလသည္။
`ငါၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ´
လွလွေလးသည္
ရုတ္တရက္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ စိတ္ထဲက ဆႏၵကို မျမိဳသိပ္ႏိုင္ဘဲ ပါးစပ္က လႊတ္ကနဲ ထုတ္ေျပာမိရာ
လံုးတင္သည္
လွလွေလးစိတ္ထဲက ဆႏၵကို သေဘာေပါက္ နားလည္သည့္အလား ေဘးဘီကို ခဏအကဲခတ္၍ လူသူ
ရွင္းေနသည္ကို
ေတြ႕ေသာအခါ ျဖန္႔ထားေသာ သူ႔ေရစို ထမီကို အသာဟျပီး ေအာက္သို႔ ေလွ်ာခ်ကာ လံုး၀န္းေနေသာ
ရင္ႏွစ္မႊာကို
လွစ္ျပေလသည္။
လွလွေလးသည္
လံုးတင္လွစ္ျပေသာ ရင္ႏွစ္မႊာကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ နဂိုကတည္းက အသားျပည့္ေသာ လံုးတင္၏
ရင္ႏွစ္မႊာကား
လံုး၀န္းကာ အခြံႏြာထားေသာ အုန္းသီးလံုးခန္႔ ရွိေပသည္။ လံုး၀န္းေသာရင္သား အလည္ေလာက္တြင္
လည္းနီညိဳေရာင္
ႏို႔သီးေခါင္းေလးကား ခပ္စူစူေလး ထြက္ေနကာ ခပ္ညိဳညိဳ အ၀ိုင္းျပားထဲတြင္ ကပ္ေနသေရာင္ေရာင္
ျဖစ္ေနေလသည္။
လံုးတင္သည္
လွလွေလး ေငးၾကည့္ေနသည္ကို ျပံဳးၾကည့္ရင္း ရုတ္တရက္
`ေတာ္ျပီ´
ဟုဆိုကာ သူ႔ထမီကို
ျပန္၀တ္ေလသည္။ လွလွေလးလည္း ၾကည့္ေကာင္းတုန္း ရုတ္တရက္ ရပ္သြားေသာ လမ္းေဘး
ရုပ္ရွင္လို
အားမလို အားမရျဖစ္ကာ
`ဟာ ငါၾကည့္လို႔ေတာင္
မျပီးေသးဘူး´
`ေတာ္ျပီဟာ၊
အိမ္ထဲေရာက္မွ ၾကည့္ ဟုတ္လား´
`အင္း၊ ဒါဆို
အိမ္ထဲေရာက္ရင္ နင့္ကို ငါသနပ္ခါး လူးေပးမယ္၊ သိလား´
လံုးတင္၏
အလိုလိုက္မႈ႔ကို လွလွေလးသည္ ၀မ္းသာအားရျဖင့္ သူတတ္ႏိုင္ဘက္မွ ျပန္ေပးရွာသည္။
`နင္လူးတတ္လို႔လား´
`တတ္တာေပါ့၊
ဒီမွာ မေတြ႕ဘူးလား၊ ငါ့ဟာငါ လူးထားတာ´
ဟုဆိုတာ သနပ္ခါး
အေဖြးသား လူးထားေသာ သူ႔မ်က္ႏွာ ကို လက္ညိဳးထိုးျပသည္။ ထိုစဥ္က သူမ်ားကို လွေစခ်င္ေသာ
လွလွေလး၏
အတြင္းစိတ္သဏၭန္ကို သူကိုယ္တိုင္ပင္ သတိမထားမိေသးေခ်။
လံုးတင္သည္
ေရခ်ိဳးျခင္းကို လက္စသတ္သည့္ အေနႏွင့္ လက္တဖက္ျဖင့္ ေရခြက္ထဲက ေရကို နဲနဲျခင္းရင္ႏွစ္မႊာၾကားထဲ
ေလာင္းခ်ရင္း
ေပါင္ ၂ ေခ်ာင္းကို ကားကာ က်န္လက္တဖက္ျဖင့္ ထမီၾကားလက္လွ်ိဳ၍ ေပါင္ၾကားကို ပြတ္ေဆးေလသည္။
လွလွေလးလည္း
လံုးတင္လုပ္ေနသည္ကို ၾကည့္ရင္း
`အဲဒါ ဘာလုပ္တာလဲ´
ဟု ေမးၾကည့္ေလသည္။
`ေပါင္ၾကားကို
ေသခ်ာေဆးရတယ္ဟ၊ နင္ေရာ ေရခ်ဳိးရင္ မေဆးဘူးလား´
လံုးတင္ျပန္အေမးကို
လွလွေလး မ်က္လံုးေလး ကလယ္ကလယ္ျဖင့္ စဥ္းစားေလသည္။ သူ႔ကိုသူပင္ ေသခ်ာမသိေပ။
သူဒီလို က်က်နန
ပြတ္သတ္ မေဆးေၾကာဘူးေခ်။
`ေနာက္ဆို
ေသခ်ာေဆး နင္လဲ အရြယ္ေရာက္ေနျပီဘဲဟာ´
`ဟုတ္လား
ငါလဲ အပ်ဳိျဖစ္ျပီလား´
`အင္း ခစ္
ခစ္ ခစ္ ခစ္´
လွလွေလး၏
ေမးခြန္းကို ရယ္ရင္းျပန္ေျဖကာ ေရစင္ေအာင္ ထမီေအာက္နားစကို အနည္းငယ္ပင့္တင္၍ ညွစ္သည္။
ထို႔ေနာက္
ေနာက္ထမီတထည္ျဖင့္ လဲလွယ္ ၀တ္ဆင္ကာ ေရစိုေနေသာ ထမီကို ေသခ်ာညွစ္၍ လွမ္းသည္။
လံုးတင္၏
လႈတ္ရွားမႈ႔မ်ားႏွင့္ လွစ္ကနဲ ေပၚလာေသာ အတြင္းပိုင္းမ်ားကို အားက်စြာေငးၾကည့္ေနသျဖင့္
လံုးတင္
ဘာေၾကာင့္ရယ္သည္ကို
လွလွေလး သတိမထားမိလိုက္ေခ်။
လံုးတင္ ေနေသာ
အခန္းတြင္းသို႔ ေရာက္ေသာ အခါ လွလွေလးသည္ သူေျပာသည့္ အတိုင္း သနပ္ခါး ေျပးေသြးေလေတာ့
သည္။ လံုးတင္သည္
လွလွေလး အနားတြင္ ထိုင္ေစာင့္ေနေလသည္။ အေတာ္အသင့္ ေသြးျပီးေသာ အခါ သနပ္ခါးကို လက္
ႏွင့္ေကာ္၍
လာ ဟုဆိုကာ ဒူးေထာက္လွ်က္ လံုးတင္ကို က်က်နန လိမ္းေပးေလသည္။ လံုးတင္သည္ မ်က္စိအသာမွိတ္ကာ
လွလွေလး လိမ္းေပးတာကို
ညိမ္ညိမ္ေလး ခံေလသည္။ လွလွေလးသည္ လံုးတင္အား လိမ္းေပးရံုမွ်မက ပါးကြက္ေလးပါ
လွလွပပေလး
ကြက္ေပး၍ နားရြက္ လည္ဂုတ္ လည္ပင္း ပါ မက်န္ ေသခ်ာ လိမ္းေလသည္။
ျပီးေသာအခါ
လွလွေလးသည္ သူလိမ္းတာ လွေၾကာင္းျပသည့္ အေနႏွင့္ အနီးရွိ မွန္အေသးေလးကို ယူ၍ ေထာင္ျပကာ
`ေတြ႕လား
ငါလိမ္းေပးထားတာ လွလား´
`အင္း နင္က
ေတာ္သားဘဲ၊ ငါေတာင္ ဒီေလာက္လွေအာင္ မလိမ္းတတ္ဘူး´
`ဒါဆို နင္အားတဲ့
ေန႔တိုင္း ငါလာလိမ္းေပးမယ္´
`ေအး ဒါေပမဲ့
ငါက ေရခ်ိဳးျပီးရင္ တကိုယ္လံုး လိမ္းတာဟ၊ လက္ေရာ ေျခေရာ အားလံုးဘဲ´
`ဘာျဖစ္လဲ
ငါလိမ္းေပးမွာေပါ့၊ ခု ေသြးထားတာ ကုန္သြားျပီ ငါထပ္ေသြးလိုက္မယ္ ခန´
`အမ်ားၾကီးေသြး၊
ငါက တကိုယ္လံုးလိမ္းမွာ´
`အင္းပါ´
လွလွေလးလဲ
သူ႔ကို ခ်ီးမြန္းသျဖင့္ အားတက္ျပီး အားၾကိဳးမန္တက္ ေသြးေလေတာ့သည္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရလာေသာအခါ
`ရျပီလား
ဒီေလာက္´
`အင္း မေလာက္ရင္
ထပ္ေသြးေပါ့၊ အင့္ လက္ကို အရင္လိမ္း´
ဆိုကာ လက္တဖက္ကို
ကမ္းေပးေလသည္၊ လွလွေလးလည္း လက္ေမာင္းရင္းမွ လက္ဖ်ားအထိ က်က်နန လိမ္းေပးေလသည္။
လက္ ၂ ဖက္လံုး
ျပီးေသာအခါ လံုးတင္သည္ ရင္စည္းထားေသာ ထမီကို ေျဖခ်လိုက္ေလေတာ့သည္။ ထမီစသည္ ခါးတြင္
ပံုက်
သြားေလသည္။
ထိုအခါ ေစာေစာက လွလွေလး ၾကည့္ခ်င္သည္ ဆိုေသာ ရင္သားအစံုသည္ ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြား ေပၚလာေလေတာ့
သည္။
လွလွေလးလည္း
ေစာေစာက ၾကည့္မ၀ဘဲ ျဖစ္ခဲ့သမွ် အတိုးခ် ေငးၾကည့္ေနရာက ပါးစပ္က မေနႏိုင္ဘဲ
`နင့္ ႏို႔က
အရမ္းလွတာဘဲ၊ ငါကိုင္ၾကည့္လို႔ ရမလား´
`နင္ဘဲ သနပ္ခါး
လိမ္းေပးမွာဆို မကိုင္လုိ႔ရမလားဟ´
`ႏို႔ေတြေရာ
လိမ္းမလို႔လား´
`ငါက တကိုယ္လံုး
လိမ္းတာပါဆို နင္ကလဲ´
လွလွေလးလဲ
လံုးတင္က တကိုယ္လံုးလိမ္းဆို၍ ရင္ညႊန္႔မွစျပီး ထမီစ ေျပက်ေနေသာ ခါးအထိ က်က်နန စိမ္ေျပနေျပ
ပြတ္သတ္လိမ္းေပးေလေတာ့သည္။
လိမ္းေပးရင္း လွလွေလး စိတ္ထဲတြင္ အဲလို လံုးတင္အား ထိေတြ႕ကိုင္တြယ္
ပြတ္သတ္ရမႈ႕ကို
အေၾကနပ္ၾကီး ေၾကနပ္ေနေလသည္။
`ပီးျပီ၊
နင့္ တကိုယ္လံုး ေမႊးေနတာဘဲ´
တကိုယ္လံုးကို
ေသခ်ာ ပြတ္သတ္လိမ္းျပီး မ်က္လံုးေလးစင္းကာ လံုးတင္ ရင္ညႊန္႔နား ႏွာေခါင္းကပ္ အနံ႔ရႈရင္းေျပာသည္။
လံုးတင္လည္း
လွလွေလး ေခါင္းကို အသာေခါက္ရင္း
`မပီးေသးပါဘူး၊
ေျခေထာက္ေတြက်န္ေသးတယ္´
ေျပာေျပာဆိုဆို
လံုးတင္ ထိုင္ရာမွ ထရပ္ေလသည္။ ေစာေစာက ခါးထိ ေျပက်ေနေသာ ထမီသည္ ထရပ္လိုက္ခါမွ လံုးတင္
ေျခရင္းတြင္
ကြင္းလိုက္ပံုေနေခ်ျပီ။
ၾကံဳ႕ၾကံဳ႕ေလး
ထိုင္ကာ သနပ္ခါးလိမ္းေပးေနသည့္ လွလွေလးသည္ လံုးတင္ကရုတ္တရက္ထရပ္လိုက္ေသာအခါ မ်က္စိေရွ႕
တြင္ အေမြးႏုေလးမ်ား
ၾကိဳးတိုးၾကဲတဲႏွင့္ လံုးတင္၏ ေပါင္ၾကားမွ ပိပိေလးကို မ်က္လံုးေလး အ၀ိုင္းသားႏွင့္
တအံ့တၾသ
ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။
`ေဟ့ ေကာင္မ
ဘာေငးေနတာလဲ´
ေခါင္းကို
အသာပုတ္၍ လံုးတင္လွမ္းေမးမွ လွလွေလးလဲ သတိ၀င္သလို သူ႔မ်က္စိထဲေတြ႕ရာ
`ဟို ဟို
နင့္ ပိပိေလးက အေမြးေတြေပါက္ေနလို႔´
`ခစ္ ခစ္
ခစ္ ခစ္ ငါက အပ်ဳိျဖစ္ပါျပီဆုိမွ၊ အပ်ဳိျဖစ္ရင္ ဒီလုိဘဲဟ၊ ပိပိလို႔ မေခၚေတာ့ဘူး´
`ဘယ္လိုေခၚလဲ´
`ဖုတ္ဖုတ္ေလး
လို႔ေခၚတယ္ေလဟာ၊ နင္ကလဲ ဒါေတာင္ မသိဘူးလား´
`သိပါတယ္၊
ဖုတ္ဖုတ္ေလး မဟုတ္ပါဘူး၊ ေ- ာက္ဖုတ္ပါ´
`ဟဲ့ အဲလို
မေျပာရဘူး၊ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဖုတ္ဖုတ္လို႔ဘဲေျပာ သိလား´
`အင္း´
`ဘာလဲ ေျခေထာက္ကို
မလိမ္းေပးေတာ့ဘူးလား´
`လိမ္းေပးမွာေပါ့၊
ဖုတ္ဖုတ္ကိုရာ လိမ္းမလား´
`နင္လိမ္းေပးခ်င္
လိမ္းေပါ့´
`အင္း လိမ္းေပးမယ္၊
ေနအံုး သနပ္ခါးကုန္ေနျပီ၊ ငါေသြးလိုက္အံုးမယ္´
ဤသို႔ျဖင့္
လွလွေလးသည္ လံုးတင္အား ၾကံဳလွ်င္ ၾကံဳသလို သနပ္ခါးလိမ္းေပးရင္း မိန္းခေလး သေဘာသဘာ၀မ်ားကို
လံုးတင္ ရွင္းျပမႈ႕ျဖင့္
တစစ ႏွင့္သိရွိလာရေလေတာ့သည္။
(၆) မတိုး။
လွလွေလးအေၾကာင္းကိုေျပာမည္ဆိုလွ်င္
မတိုးကိုလည္း ထည့္ရမည္ျဖစ္ေပသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မတိုးသည္
လွလွေလး၏
အသိကို ဖြင့္ေပးခဲ့ေသာသူျဖစ္သည္။ မတိုးေၾကာင့္သာ လွလွေလးသည္ မိန္းခေလးမ်ားကို မည္သို႔ခ်စ္ရမည္ကို
သိခဲ့ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။
မတိုးသည္ ဒီရပ္ကြက္တြင္ လွပေသာအမ်ိဳးသမီးအျဖစ္ စာရင္း၀င္သူျဖစ္သည္၊ လူရည္လည္
သည္၊ လည္ေသာေၾကာင့္လည္း
မတိုးသည္ နာမည္ၾကီး စားေသာက္ဆိုင္တခုတြင္ စားပြဲထိုးအျဖစ္ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့ေပသည္။
ထို႔ျပင္
မတိုးသည္ လက္ထဲေငြရႊင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဒၚေၾကာ့ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္သို႔ ခန ခနေရာက္ျဖစ္သည္။
ထိုစဥ္က လွလွေလး
သည္လည္း ေဒၚေၾကာ့ထံတြင္
ပညာသင္ၾကားေနျပီး ျဖစ္ေလသည္။ မတိုးသည္ လံုးတင္ထက္ပင္ အသက္အနည္းငယ္ၾကီးမည္
ဟု လွလွေလး
ထင္သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေဒၚေၾကာ့ထံတြင္ ပညာသင္ေနေသာ လွလွေလး ႏွင့္ ေဒၚေၾကာ့ထံ ခနခန ေရာက္ေသာ
မတိုးတို႔သည္
ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္သြားၾကေလသည္။
တေန႔ ေဒၚေၾကာ့ထံ
မတိုးလာသည့္အခါတြင္ ေဒၚေၾကာ့မရွိေခ်၊ ေစ်းတြင္ ဆိုင္အတြက္ လိုအပ္သည့္ ပစၥည္းအခ်ဳိ႕
သြားေရာက္
၀ယ္ေန၍ ျဖစ္သည္။
ေဒၚေၾကာ့သည္ ေစ်းသြားလွ်င္ ၾကာတတ္သည္။ ဘာေၾကာင့္ ၾကာသည္ကိုမူ အထူးတလည္ ေျပာျပရန္
မလိုေခ်၊
ေဒၚေၾကာ့ကား အမ်ဳိးသမီးၾကီးတဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ဤတခ်က္တည္းႏွင့္ပင္ လံုေလာက္ေပသည္။
လွလွေလးႏွင့္
မတိုးတို႔သည္ ထံုးစံအတိုင္း စကားစျမည္ ေျပာဆိုၾကေလသည္။ မတိုးသည္ လွလွေလး၏ အလိုက္သိမႈ႕၊
အေျပာခ်ိဳမႈ႕၊
ေဖၚေရြမႈ႕မ်ားကို သေဘာအက်ၾကီး က်ေနသူျဖစ္သည္။ မတိုးကား ေဒၚေၾကာ့ထံတြင္ အပ္ထားေသာ အက်ႌ
အားလာေရြးျခင္းျဖစ္သည္။
ထံုးစံအတိုင္း အက်ႌလာေရြးေသာအခါ ၀တ္ၾကည့္ၾကသည္။ ထိုအခါ ေဒၚေၾကာ့သည္ သူ၏
အိပ္ခန္းအတြင္း၌
စိတ္ၾကိဳက္ ၀တ္ဆင္ခြင့္ ေပးသည္၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း အဆင္ေျပသည္ မေျပသည္ကို
ၾကည့္ရႈ႕ေပးတတ္သည္။
ဤကား ေဒၚေၾကာ့စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္၏ ေကာင္းမြန္ေသာ ဆက္ဆံေရး တခုပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။
မတိုးသည္လည္း
သူ႔အက်ႌကို ၀တ္ၾကည့္ေလသည္။ လွလွေလးကလည္း အနားတြင္ မတိုး၀တ္ဆင္သည္ကို ေစာင့္ၾကည့္
ေလသည္။ မတိုးသည္လည္း
အနားတြင္ လွလွေလးရွိသည္ကို ဘာမွမေျပာေခ်။
မတိုးသည္
အက်ႌ၀တ္ဆင္ရန္ အလုိ႔ငွာ သူ႔အက်ႌကို ခၽြတ္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ လွလွေလးအား ကမ္းေပးသည္။ လွလွေလး
လည္း ေတာ္ရာတြင္
ခ်ိတ္၍ အက်ႌအသစ္ကို လွမ္းေပးေလသည္။ မတိုးကား ေခတ္ႏွင့္ေလွ်ာ္ညီစြာ အန္က်ပန္က် ဘရာစီယာ
ကို၀တ္ဆင္ထားေပသည္။
မတိုးရင္သားႏွင့္ ဘရာစီယာသည္ လိုက္ဖက္ညီစြာ လြန္စြာလွပေလသည္။ ထံုးစံအတိုင္း လွလွေလး
သည္ သူ႔မ်က္စိေရွ႕တြင္
လွပေနေသာ မတိုးအား
`နင္ ဒီဘရာ
နဲ႔ အရမ္းလိုက္တာဘဲ´
ဟု ဖြင့္ေျပာေလေတာ့သည္။
အက်ႌသစ္ စြပ္ေနေသာ မတိုးလည္း လွလွေလး အေျပာေၾကာင့္ သူ႔ဟာသူ ျပန္ငံု႔ၾကည့္ကာ
`တကယ္လား´
ဟု သေဘာက်စြာ
ျပန္ေမးေလသည္။ လွလွေလး လည္း
`အင္း .
. ငါလဲ ဘယ္ေတာ့မွ အဲလို ျဖစ္မလဲ မသိပါဘူးဟယ္´
အမွတ္မထင္
ျငီးတြားေျပာမိေလေတာ့သည္။ လွလွေလး ျငီးတြားေျပာသည္ကို ၾကားေသာ မတိုးသည္ လွလွေလးအား
ခနမွ် ၾကည့္ကာ
နားလည္သေဘာေပါက္ဟန္ျဖင့္ အက်ႌသစ္ကို ဆက္မ၀တ္ေတာ့ဘဲ လွလွေလး အနားတိုးကာ ေလသံ
တိုးတိုးျဖင့္
`နင္က ငါ့လို
ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး´
ဟုေျပာေလသည္၊
မတိုး အေျပာကို လွလွေလးလည္း နားမလည္သျဖင့္
`ဘယ္လိုျဖစ္မွာလဲ´
ဟုျပန္ေမးေသာအခါ
မတိုးသည္ လွလွေလးအား
`လာ ငါျပမယ္
ဒီမွာအိပ္´
ဟုဆိုျပီး
ေဒၚေၾကာ့၏ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ခင္းထားေသာ အိပ္ယာေပၚတြင္ အိပ္ခိုင္းေလသည္။ လွလွေလး အိပ္ယာေပၚတြင္
ပက္လက္ကေလး
ျဖစ္သြားေသာအခါ မတိုးလဲ လွလွေလး ေဘးတြင္ ထိုင္ကာ လွလွေလး က်စ္က်စ္လစ္လစ္ ၀တ္ထား
ေသာ ထမီကို
ေျဖေလသည္။
`မတိုး ဘာလုပ္မလို႔လဲ´
`နင့္ကို
ငါတို႔နဲ႔ မတူတာ ကိုျပမယ္ေလ၊ မသိခ်င္ဘူးလား´
လွလွေလး သေဘာေပါက္ေလသည္။
သူ႔၌ မိန္းခေလးမ်ားတြင္ရွိေသာ ဖုတ္ဖုတ္ေလး မရွိသည္ကို သူကိုယ္တိုင္ သိျပီး
သားပင္ျဖစ္ေလသည္။
ထို႔ေၾကာင့္
`ငါ့မွာ နင္တို႔လို
ဖုတ္ဖုတ္ေလး မရွိဘူး´
`ခစ္ ခစ္
မရွိတာ နင္ကံေကာင္းတာေပါ့´
ေျပာလဲေျပာ
လက္က လွလွေလး ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္း၀တ္ထားေသာ မိန္းခေလး အတြင္းခံေဘာင္းဘီကို ဆတ္ကနဲ
ဆြဲခၽြတ္ေလသည္။
ေဘာင္းဘီကၽြတ္ေသာအခါတြင္ အထဲက မာေထာင္ေနေသာ လွလွေလး၏ ေမြးရာပါေလးက
ရုတ္တရက္ေငါက္ကနဲေခါင္းေထာင္လာေလသည္။
`အမေလး .
. . ခစ္ ခစ္ ခစ္´
မတိုးလည္းမထင္ထားသည္မို႔
ရုတ္တရက္လန္႔ကာ အမေလးတျပီးေနာက္ လွလွေလး၏ ေမြးရာပါေလးကို ၾကည့္၍
သေဘာက်ကာ
တခစ္ခစ္ရယ္ေလသည္။ လွလွေလးလည္း မတိုးရယ္သျဖင့္ ရွက္ျပီး မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးႏွင့္ အုပ္ကာ
ထားေလသည္။
`ငါတို႔ကို
ေတြ႔ရင္ နင့္ဟာ အဲလို အျမဲၾကီးေနတာလား´
လွလွေလးလဲ
မ်က္ႏွာကိုလက္၀ါးႏွင့္အုပ္လွ်က္တန္းလန္းကေန ေခါင္းညွိမ့္ျပေလသည္။ ထို႔ေနာက္
`အဲလိုျဖစ္တာ
ငါ အရမ္းစိတ္ညစ္တာဘဲ´
ဟုအသံတိုးတိုးျဖင့္
ေျပာေလသည္။
`နင္က သံုးလို႔မွ
မတတ္တာ စိတ္ညစ္မွာေပါ့၊ ကဲ သံုးလို႔ ရမရ ငါၾကည့္ေပးမယ္´
ေျပာရင္း
ေမြးရာပါကို ေသေသခ်ာခ်ာဆုတ္ကိုင္ကာ သားေရကို ေအာက္သို႔ တေျဖးေျဖး ဆြဲခ်ေလသည္။ လွလွေလး
လည္း သူ႔ဟာေလး
တေျဖးေျဖးေအးလာသလို စိတ္ထဲခံစားရသလိုျဖစ္ျပီးေနာက္ နာသလိုလို ခံစားရလာသျဖင့္ ပါးစပ္
က
`မတိုး နာတယ္´
ဟု ပါးစပ္ကအထြက္
စိတ္ထဲရုတ္တရက္ ေအးကနဲ ျဖစ္သြားျပီး
`ေတြ႔လား´
မတိုး၏ အသံကို
ၾကားရေလ၏။ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္ေသာအခါ သူ႔ေမြးရာပါေလးမွာ အရင္ကလို မဟုတ္ေတာ့ဘဲ
ပံုစံေျပာင္းကာ
ေခါင္းကေလး အထဲမွ ထြက္လာသည္ကို အံ့ၾသစြာ ေတြ႔ရွိလိုက္ရေလေတာ့သည္။
ထိုမွ်ႏွင့္
မရပ္ေသးဘဲ မတိုးသည္ ေသခ်ာဆုတ္ကိုင္ကာ သားေရကို အေပၚသို႔ ျပန္ဆြဲတင္ေလသည္။ လွလွေလး၏
ေမြးရာပါေလးကား
ေခါင္းမီးျခံဳ ကုလားမ ဘ၀သို႔ ျပန္ေရာက္သြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေစာေစာကလို တေျဖးေျဖး
ျပန္ဆြဲျပန္သည္။
ေစာေစာကလို မနာေတာ့ အနည္းငယ္သာ ေအာင့္ေတာင့္ေတာင့္ေလး ျဖစ္သြားျပီး ေအးကနဲ ျဖစ္
သြားျပန္ေလသည္။
မတိုးသည္ ေလးငါးဆယ္ခ်က္ခန္႔ ခပ္ေျဖးေျဖးေလး ဆက္တိုက္လုပ္ေပးသည့္အခါ လံုး၀ မနာ
ေတာ့သည့္အျပင္
ခံလို႔ ေကာင္းလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လွလွေလးသည္ မ်က္လံုးေလးေမွးကာ အရသာသစ္ျဖင့္
ဇိမ္ေတြ႔ေနေလေတာ့သည္။
မတိုးသည္
လွလွေလး အေျခအေနကို အကဲခတ္ျပီး သေဘာက်ေနမွန္းသိေသာ္ အရွိန္ျမွင့္ျပီး ခပ္သြက္သြက္လုပ္
ေပးလိုက္သည္တြင္
လွလွေလးမွာ မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ
`ေတာ္ျပီ
ေတာ္ျပီ ရႈးေပါက္ခ်င္ျပီ´
ဟု ထေအာ္ေလေတာ့သည္။
`မေပါက္နဲ႔
လွေလး ေအာင့္ထား ေအာင့္ထား´
မတိုးသည္
လွလွေလးအား ေအာင့္ထားခိုင္းရင္း ခပ္သြက္သြက္ ဆက္တိုက္လုပ္ေပးျပန္သည္။ လွလွေလးလည္း
မတိုးေျပာသည့္
အတိုင္း အတင္းေအာင့္ထားေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေအာင့္ထား၍ကားမရေခ်။ ရႈးေပါက္ခ်င္စိတ္
ကား အတင္း
တိုး၍တိုး၍ထြက္လာေလေတာ့သည္။ မေအာင့္ထားႏိုင္သည့္အဆံုး
`ေအာင့္လို႔မရေတာ့ဘူး
ေအာင့္လို႔မရေတာ့ဘူး´
ေအာ္ရင္း
စိတ္ထဲက က်င္ကနဲက်င္ကနဲ အရသာႏွင့္တတူ တကိုယ္လံုး ထူပူျပီး ရႈရႈမ်ား ထြက္က်သြားသလို
စိတ္ထဲ
ခံစားသိလိုက္ရေလသည္။
မတိုးသည္
လွလွေလး၏ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုသည့္ စကားကိုၾကားကတည္းကပင္ လွလွေလး၏ ကိုယ္တဖက္ကို
ဆြဲယူ
ေစာင္းကာ
ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ လွလွေလး၏ ဖြားဘက္ေတာ္ေလးကို မ်က္ႏွာမူေပးလိုက္ေလသည္။ တခ်ိန္တည္းလိုလို
ပင္ လွလွေလး၏
ဖြားဖက္ေတာ္ေလးဆီမွ အရည္မ်ားသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ပန္းက်သြားေလသည္။
လွလွေလးသည္
မတိုးလုပ္ေပးေသာ စိတ္ေက်နပ္မႈ႔ေပးသည့္ အရသာထူးကိုလည္းေကာင္း၊ ရႈရႈမဟုတ္ဘဲ ထူးဆန္းသည့္
အရည္ျဖဴမ်ား
သူ႔ဖြားဘက္ေတာ္ေလးမွ ထြက္လာသည္ကို လည္းေကာင္း၊ အံ့ၾသသင့္ေနေလေတာ့သည္။
`ခံလို႔ေကာင္းလား´
မတိုး၏ အေမးကို
လွလွေလးသည္ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းပင္မသိ၊ သို႔ေသာ္ မတိုးကား လွလွေလး၏ အေျဖကို မေစာင့္။
`နင္ မိန္းခေလးေတြကို
ခ်စ္လို႔ရျပီ သိလား´
ထပ္ေျပာျပန္သည္။
ခ်စ္သည္၊ သူမိန္းခေလးမ်ားကို ခ်စ္သည္၊ ျမခင္ကိုလည္း ခ်စ္သည္၊ လွတင္ကိုလည္းခ်စ္သည္။
ခု မတိုးကိုလည္း
ခ်စ္သည္။ သို႔ေသာ္ မတိုးေျပာသည့္ အခ်စ္ကို သူနားမလည္၊ ထို႔ေၾကာင့္
`ဘယ္လို ခ်စ္လို႔ရတာလဲ´
`ဒီဟာေလးနဲ႔
ခ်စ္ေပါ့ဟ´
`ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ´
`ဖုတ္ဖုတ္ေလးကို
နင္သိတယ္ဆို´
`အင္း´
`အဲဒီထဲကို
ဒီဟာေလး ထည့္ျပီး ခ်စ္ေပါ့´
`ထည့္လို႔ရလို႔လား´
`ရတာေပါ့´
မတိုးသည္
ေျပာရင္း ထရပ္ကာ သူ႔အက်ႌကို ၀တ္ၾကည့္ေလသည္။ ျပီးေတာ့ လွလွေလးကို ေမးေလသည္။
`ငါနဲ႔ အေတာ္ဘဲလား´
လွလွေလးလည္း
ေသခ်ာၾကည့္ရႈ႕ကာ
`အင္း အေတာ္ဘဲ၊
လွတယ္´
ဟု ေျဖေလသည္။
`ေဒၚေၾကာ့ၾကီး
ျပန္မလာခင္ နင့္အရည္ေတြ ေသခ်ာသုတ္လိုက္အံုး´
`အဲဒါ ဘာအရည္ေတြလဲ
ရႈရႈေတြလဲ မႈတ္ဘူး´
လွလွေလး၏
အေမးကို မတိုးသည္ ျပံဳးစိစိျဖင့္
`အခ်စ္ရည္ေတြေလ´
ဟုေျဖကာ အက်ႌသစ္ကိုပင္
၀တ္ဆင္၍ ထြက္သြားေလေတာ့သည္။
(၇) လွလွသစ္။
ေလာကတြင္
သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ ဟူ၍ ဆရာ ၃ မ်ဳိးရွိသည့္အနက္ လွလွသစ္ ကိုျမင္ဆရာ
ေနရာတြင္
ထားလွ်င္ကား ထား၍ရေပလိမ့္မယ္။ အမွန္ကား ျမင္ဆရာသည္ လွလွသစ္ တဦး
တည္းကို ေျပာလွ်င္ကား
ျပည့္စံုမည္မဟုတ္၊ လွလွသစ္၏ ခ်စ္သူ ကိုလွမိုး ကိုပါထည့္သြင္းေျပာရမည္ ျဖစ္
ေပသည္။
အရြယ္ေရာက္လာျပီျဖစ္ေသာ
လွလွသစ္သည္ လူငယ္သဘာ၀ ခ်စ္သူရီးစားရေလသည္။ ဒီရပ္ကြက္သည္
စိတ္ကူးယဥ္
ဆံေသာရပ္ကြက္မဟုတ္ေပ။ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေသာသူမ်ား လုပ္ေလ့လုပ္ထ ရွိသည့္ အလုပ္
မ်ားကို မလုပ္ေခ်၊
လုပ္ရန္လည္း အေျခအေနက မေပးေခ်။ လက္ေတြ႔က်ေပသည္။
လွလွသစ္ ႏွင့္
ကိုလွမိုး သည္ခ်စ္သူဘာ၀ ခ်ိန္းေတြ႔ေတာ့သည္။ ဒီရပ္ကြက္တြင္ ခ်စ္သူတို႔ နားခိုရာ
ပန္းျခံလည္းမရွိေခ်၊
စားေသာက္ရင္း စကားစျမည္ ေျပာရန္ ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းလည္း မရွိေခ်၊ ထို႔ေၾကာင့္
သဘာ၀က်က်ပင္
ကိုလွမိုးသည္ အရဲစြန္႔ကာ လွလွသစ္ အိမ္ေနာက္ေဖးသို႔ ၀င္ေရာက္ေတြ႕ဆံုရေလ
သည္။
လွလွသစ္သည္
ခ်စ္သူရီးစား ရသည္ကပင္ မိခင္ၾကီးအားတိုးတိုးတိတ္တိတ္ အသိေပးထားရေလသည္။
ထိုမွသာ ခ်င္းနင္း၀င္ေရာက္လာေသာ
သမက္ေလာင္းအား မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေန၍ ရေပလိမ့္မည္။
မိခင္ၾကီးကလည္း
ဖခင္ၾကီးအားထံုးစံအတိုင္း သမီးအေျခအေနကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပင္ ေျပာျပေလသည္။
ဖခင္ၾကီး
ဦးလွေဖသည္ ကိုလွမိုးဆိုသည့္ အမည္ၾကားကတည္းကပင္ မည္သည့္ ကန္႔ကြက္စကားမွ မဆိုေခ်။
လွမ်ဳိးရိုးကို
ထိမ္းသိမ္းမည့္သမီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
ခ်ိန္းထားသည့္ေန႔တြင္
လွလွသစ္သည္ တိတ္တဆိတ္ အိပ္ယာမွ ထကာ အိမ္ေနာက္ မီးဖိုခန္းသို႔
သြားေရာက္၍
ေနာက္ေဖးတံခါးအား မင္းတုန္းျဖဳတ္ အသာဟေပးလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ကုိလွမိုး
သည္ လွလွသစ္
ဟေပးလိုက္ေသာတံခါးမွ အသာအယာတိုး၀င္ကာ မီးဖိုေခ်ာင္တြင္ပင္ ထိုင္၍
လွလွသစ္အား
ခ်စ္သူတို႔ ဘာ၀ ျပဳမူေလေတာ့သည္။
ထိုသို႔ျပဳမူသည္ကို
အမွတ္မထင္ ေတြ႔မိသူမွာ လွလွေလးပင္ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ လွလွေလးတို႔ အိမ္သည္
ဒီရပ္ကြက္တြင္
ရွိေသာ တျခားအိမ္မ်ားကဲ့သို႔ပင္ျဖစ္ေလသည္။ မိဘ ၂ ပါးသည္ အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းတြင္
အိပ္၍ သားသမီး
မ်ားမွာကား တခုတည္းေသာ အိပ္ခန္းအတြင္း၌ ျခင္ေထာင္တလံုးစီေထာင္၍
တန္းစီအိပ္ေလသည္။
ျခင္ေထာင္သည္ကား ကိုယ္ပိုင္အခန္းကဲ့သို႔ပင္တည္း။
ထိုေန႔ကလွလွသစ္သည္
သူ႔ျခင္ေထာင္ထဲမွ ထြက္၍ ေျခေဖါ့နင္းကာ မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ ထြက္သြားသည္ကို
အိပ္မေပ်ာ္ေသးေသာ
လွလွေလးသည္ အမွတ္မထင္ သိလိုက္ရေလသည္။ ထိုအခါ လွလွေလးလည္း
လွလွသစ္ ဘာလုပ္မည္ကို
သိလိုသျဖင့္ ျခင္ေထာင္ထဲမွ အသာထြက္ကာ မီးဖိုႏွင့္ အိပ္ခန္း ကာထားေသာ
နံရံၾကားမွ
ေခ်ာင္းၾကည့္ မိေတာ့သည္။
ညသည္ ေမွာင္သင့္သေလာက္မေမွာင္ေခ်၊
လွလွသစ္လႈတ္ရွားမႈ႕မ်ားကို လွလွေလးသည္ နံရံၾကားမွ ေကာင္း
ေကာင္းျမင္ေနရသည္။
လွလွသစ္သည္ မီးဖိုေခ်ာင္ မင္းတုန္းအား အသံမၾကားေအာင္ အသာမ၍ ျဖဳတ္ေလသည္။
ထိုေနာက္
တံခါးအား အသာဟလုိက္ရာ ပထမ အျပင္မွ အသင့္ေစာင့္ေနသည့္ ကိုလွမိုးသည္ မီးဖိုေခ်ာင္အတြင္း
သို႔ တိတ္တဆိတ္ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္လာေလေတာ့သည္။
အိမ္ထဲေရာက္လာသည္ႏွင့္
ကိုလွမိုးသည္ လွလွသစ္ကို လွမ္းဖက္ကာ ေနရာတြင္ပင္ အတူထိုင္ခ်လိုက္ေလသည္။
တဦးႏွင့္
တဦးမည္သည့္စကားမွ် မဆိုေခ်၊ ဆိုစရာလည္း မလိုေခ်။ တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္ နားလည္မႈ႕ ရွိျပီး
ျဖစ္ေနဟန္တူေလသည္။
ကိုလွမိုးသည္ လွလွသစ္အား ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္းကာ မ်က္ႏွာကို အလင္းေရာင္ ၀ါး၀ါးေအာက္
တြင္ ရႊန္းရႊန္းစားစားၾကည့္ေလသည္။
ကိုလွမိုး၏မ်က္လံုးမ်ားကား အေရာင္တလဲ့လဲ့ေတာက္ပေနသည္ဟုထင္ရေပ
သည္။ လွလွသစ္ကား
ကိုလွမိုး၏ အၾကည့္ကို မခံႏုိင္၊ မ်က္လႊာခ်သြားရေလေတာ့သည္။
ထိုအခါ ကိုလွမိုး၏
မ်က္ႏွာသည္ လွလွသစ္၏ မ်က္ႏွာႏွင့္ ပူးကပ္သြားေလေတာ့သည္။ လွလွေလးလည္း ကိုလွမိုး
ဘာလုပ္မည္ကို
ေသခ်ာၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။ ကိုလွမိုးသည္ လွလွသစ္၏ နဖူးေလးကို နမ္းသည္။ ပါးေလးကို
ဘယ္ျပန္ညာျပန္နမ္းသည္။
နဖူးေလးကို နမ္းလိုက္ ပါးေလးကို နမ္းလိုက္ ျဖင့္ ကိုလွမိုး သည္ တျပန္ျပီး တျပန္နမ္း
ေနရာမွ လွလွသစ္၏
ႏႈတ္ခမ္းအစံုအား သူ႔ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ လွမ္းငံုလိုက္ေတာ့သည္။ ထိုအခါ လွလွသစ္၏ ခႏၲာကိုယ္သည္
ကိုလွမိုး
ရင္ခြင္တြင္ ေကာ့၍လာသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ ကိုလွမိုး၏ လက္တဖက္ကလည္း လွလွသစ္၏
တကိုယ္လံုးကို
ပြတ္သတ္၍ ေနေလသည္၊
ထိုမွ်ျဖင့္
အားမရပါေခ်၊ တကိုယ္လံုးကို ပြတ္သတ္ေနေသာ လက္သည္ လွလွသစ္၏ အက်ႌကို အေပၚသို တေျဖး
ေျဖး ပင့္တင္ေလေတာ့သည္။
ပင့္တင္ရင္း ေပၚလာေသာ အသားစိုင္မ်ားကိုလည္း ပြတ္သတ္ကိုင္တြယ္ေလသည္၊
ထို႔ေနာက္
ကိုလွမိုးေခါင္းသည္ ဟင္းလင္းပြင့္ေနေသာ လွလွသစ္၏ ရင္ခြင္ထဲသို႔ ၀င္ေရာက္သြားေလသည္။
ကိုလွမိုးသည္
လွလွသစ္ ရင္ႏွစ္မႊာအား တခုျပီး တခု ငံု၍ စို႔ေလေတာ့သည္။ တခု စို႔တိုင္း ေနာက္တခုအား
အလကားမထားေခ်။
လက္၀ါးျဖင့္အုပ္၍ ပြတ္သတ္ညွစ္ကစားလွ်က္ ရွိေနေတာ့သည္။ လွလွသစ္လည္း ပို၍
ပို၍ေကာ့လာေခ်ျပီ၊
၂ ဦးစလံုးကား ထိုင္ေနရာမွ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ လဲေလွ်ာင္းလုနီးနီးပင္ ျဖစ္ေနေလျပီ၊
ကိုလွမိုးကား
တဆင့္ျပီးတဆင့္ တက္လာေခ်ျပီ၊ ရင္သားအစံုအား ပြတ္သတ္ညွစ္ကစားေနေသာလက္သည္
ရုတ္ခ်ည္း
လွလွသစ္ ခါးတြင္ေလွ်ာ့ရဲရဲျဖစ္ေနေသာ ထမီအတြင္းသို႔ တိုး၀င္သြားေလေတာ့သည္။ လွလွသစ္
သည္ ရုတ္တရက္
ဆတ္ကနဲ တြန္႔သြားျပီး ကိုလွမိုးလက္ကို ထမီေပၚမွ လွမ္းဆုတ္ရင္း ဆင္းထားေသာ ေပါင္
၂ ေခ်ာင္းကို
အတင္းေစ့လိုက္ေလသည္။
သို႔ေသာ္
ကိုလွမိုးလက္သည္ ထမီအတြင္းမွ ျပန္မထြက္လာပါ။ လွလွသစ္၏ ေစ့ထားေသာ ေပါင္သာ
တေျဖးေျဖးကားလာကာ
လူကကိုလွမိုး၏ ရင္ခြင္အတြင္းသို႔ အတင္းဖက္တြယ္တိုး၀င္ေလေတာ့သည္။
လက္ကလည္း
ကိုလွမိုးကို အတင္းဖက္ထားေလေတာ့သည္။ ထမီအတြင္းက ကိုလွမိုး လက္သည္
ကားအဆက္မျပတ္လႈတ္ရွားသည္ကို
လက္ေပၚတြင္ ဖံုးေနေသာ ထမီကသက္ေသခံလွ်က္ရွိေနေပသည္။
တိတ္ဆိတ္ေသာ
ညတြင္ မီးဖိုခန္းတခုလံုးသည္ အသက္ရႈသံ ျပင္းျပင္းတို႔ျဖင့္ ဆူညံေနသေယာင္ေယာင္
ျဖစ္ေနေလသည္။
သို႔ေသာ္ ထိုအသံအား လွလွေလး တေယာက္တည္းသာၾကားေနရေပသည္။ အသက္
ရႈသံတို႔သည္
ျပင္းသထက္ ျပင္းလာျပီးေနာက္ တေျဖးေျဖးျပန္ျငိမ္က်သြားသည္။ လွလွသစ္သည္လည္း
ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္
ပက္လက္ နီးပါးမွ်ျဖစ္ေနေလျပီ၊ တုတ္တုတ္မွ် မလႈတ္ေတာ့ေခ်။
ထိုအခ်ိန္တြင္
အဟမ္း အဟမ္း ဟြတ္ ဟြတ္ ဟြတ္ ဟြတ္ ဆိုေသာ ေခ်ာင္းဆိုးသံေၾကာင့္ လွလွသစ္သည္
အသက္၀င္လာသလို
ဆတ္ကနဲ ထထိုင္ေတာ့သည္။ ကိုလွမိုးသည္လည္း လွလွသစ္ေပၚအုပ္မိုးလုနီးနီးျဖစ္
ေနရာမွေခါင္းမတ္လာေလသည္။
လွလွသစ္လည္း အလန္႔တၾကား ကိုလွမိုးကို ျပန္ရန္ အျပင္သို႔ တြန္းထုတ္
ေတာ့သည္။
ကိုလွမိုးလည္း ေၾကာင္တေကာင္၏ လွ်င္ျမန္ျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ တံခါးေပါက္မွ ကုန္းကုန္းကြကြျဖင့္
တိုးထြက္သြားေလသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ လွလွေလးလည္း ကမန္းကတမ္း မိမိ၏ ျခင္ေထာင္အတြင္းသို႔
ျပန္တိုး၀င္ေလသည္။
လွလွသစ္သည္လည္း ခပ္သြက္သြက္ အခန္းတြင္းသို႔ ေျပးလာကာ သူ႔ျခင္ေထာင္ထဲသို႔
ေလွ်ာကနဲျပန္၀င္သြားေလသည္။
အားလံုးျငိမ္သက္သြားေသာအခါ
ေဒၚလွေမသည္ မီးဖိုခန္းထဲသို႔ ခပ္ေျဖးေျဖး ေလွ်ာက္လာကာ ေစာေစာက
လွလွသစ္ ျပန္ပိတ္ရန္
ေမ့သြားေသာ မင္းတုန္းအား ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန ျပန္ထိုးေလေတာ့သည္။
ဤကဲ့သို႔
လွလွေလးသည္ ခ်စ္သူရီးစားမ်ား၏ သဘာ၀ျပဳမႈပံုကို အမွတ္မထင္ေတြ႔မိကာ သေဘာေပါက္ရေလ
ေတာ့သည္။
(၈) ဖြင့္ပြဲ။
သတင္းစာထဲတြင္
ေတြ႔ရတတ္ေသာ ဘာညာ ဖြင့္ပြဲကားမဟုတ္။ ျမခင္ႏွင့္ လွလွေလးတို႔၏ ပထမဆံုး အေတြ႕အၾကံဳ
ကိုဆိုလိုေပသည္။
လွလွေလးသည္
မတိုး၏ နင္မိန္းခေလးေတြကို ခ်စ္လို႔ရျပီ ဟူေသာစကားကိုၾကားသည္ႏွင့္ ပထမဆံုး ေျပးျမင္မိသည္
မွာျမခင္ကိုပင္ျဖစ္သည္။
ငယ္ငယ္က ျမခင္ႏွင့္ လင္မယားလုပ္တမ္း အေပ်ာ္ကစားဘူးေသာ လွလွေလးသည္ အခု
အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ
ျမခင္ႏွင့္ လင္မယားလုပ္တမ္း ျပန္ကစားခ်င္လာသည္။ ဒီတခါ သူမိန္းမ မလုပ္ခ်င္။
မိန္းမကို
ခ်စ္ေသာသူျဖစ္ခ်င္သည္။ သူ႔ပစၥည္းႏွင့္ ခ်စ္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ သူေယာက္က်ားေလးကား မျဖစ္ခ်င္။
လွလွေလးသည္
ျမခင္ဆီ ထြက္လာခဲ့သည္။ ခုတေလာ သူ႔စိတ္မျငိမ္၊ အလကားေနရင္း သူ႔ပစၥည္းသည္
ၾကီးၾကီးလာတတ္သည္။
သူတခုခု လုပ္လိုက္ခ်င္သည္။ ဒီအေၾကာင္း ျမခင္ကို ေျပာျပခ်င္သည္။ ျမခင္လည္း
သူ႔လုိဘဲလား
သူသိခ်င္သည္။ စိတ္ထဲမွလည္း ျမခင္ႏွင့္ ေတြ႔ပါေစဟု က်ိတ္ဆုေတာင္းလာခဲ့သည္။
ျမခင္ႏွင့္မေတြ႕သည္မွာ
အေတာ္ၾကာျပီျဖစ္သည္။
လွလွေလး ဆုေတာင္းျပည့္သည္
ဆုိရေပမည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပင္ ျမခင္ႏွင့္ ေတြ႔သည္။
ျမခင္အိမ္တြင္
တျခားအိမ္သားမ်ားမရွိ။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းပင္ ျမခင္ကို နင္ဒီေန႔ အားလား ဟု ေမးမိသည္။
ျမခင္ထံမွ
အားတယ္ ဘာလုပ္မလုိ႔လဲ ဟု ေျပာသံၾကားေသာ အခါ ၀မ္းသာအားရ ျမခင္လက္ကိုဆြဲကာ
အိပ္ခန္းအတြင္းေခၚလာေလသည္။
တန္းလန္း တန္းလန္း ႏွင့္ လွလွေလး အတင္းဆြဲေခၚရာ ပါလာေသာ
ျမခင္သည္
`အမေလး လွေလးရယ္
ေျဖးေျဖးလုပ္ပါ၊ ဘာမ်ားလဲဟ´
`ငါ ခုဘာျဖစ္ေနလဲ
နင္သိလား ျမခင္´
`ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ´
ျမခင္သည္
လွလွေလး တခုခု ျဖစ္ေနျပီအထင္ႏွင့္ မ်က္လံုးအ၀ိုင္းသားႏွင့္ ျပန္ေမးသည္။
လွလွေလးသည္
ဘာမွျပန္မေျဖေသးဘဲ ျမခင္မ်က္လံုးအ၀ိုင္းသားႏွင့္ ျဖစ္ေနသည္ကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ သူ႔စိတ္ထဲ
ျမခင္သည္
ခ်စ္စရာ အေတာ္ေကာင္းလာသည္ဟု ထင္မိေလသည္။ ရင္သည္လည္း တဒိတ္ဒိတ္ခုန္လာသည္။
`နင္ နင္
နင္ အပ်ဳိျဖစ္ျပီလား ျမခင္´
လွလွေလး ဆီက
တိုးတိုးေလး ထစ္ထစ္ေငါ့ေင့ါအသံထြက္လာသည္။ ရုတ္တရက္မို႔ ျမခင္သည္လွလွေလး အေမးကုိ
နားမလည္ေခ်။
သူ႔စိတ္ထဲ လွလွေလးက သူျဖစ္ေနသည့္ အေၾကာင္းကို ေျပာမည္ ထင္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
`ဟင္´
နားမလည္သည့္အတြက္
ျမခင္ပါးစပ္မွာ ဟင္ လိုလို အင္ လိုလို အသံသာ ထြက္လာသည္။
`နင္ကလဲ နင္အပ်ဳိျဖစ္ျပီလားလို႔ေမးတာေလ၊
အပ်ဳိဘယ္လိုျဖစ္တယ္ဆိုတာ နင္သိလား´
ခုမွ ျမခင္
သေဘာေပါက္သြားသည္။ ဒါေၾကာင့္ ျပံဳးရင္း
`အမေလး လွေလးရယ္
ဘာမ်ားလဲလို႔၊ ငါအပ်ဳိျဖစ္တာျဖင့္ၾကာ . . လွျပီ´
ၾကာမွန္း
သိသာေစရန္ ၾကာ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ခပ္ဆြဲဆြဲျဖင့္ ျမခင္ကေျပာသည္။
`ဒါနဲ႔မ်ား
နင္ကငါ့ကိုေတာင္ မေျပာျပဘူး´
`နင္နဲ႔ငါ
မေတြ႔တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာပလဲ၊ လွေလးကလဲ´
`အင္း ဟုတ္သားဘဲ၊
အေမြးေတြေရာ ေပါက္ေနျပီလား ျမခင္´
လွလွေလး ထပ္အေမးကို
ျမခင္ မေျဖေသး၊ လွလွေလးကို ေသခ်ာၾကည့္ေလသည္။ ထိုေနာက္
`ငါသိျပီလွေလး၊
ငါသိျပီ၊ နင္ဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာ ငါသိျပီ၊´
ဟု ခပ္တိုးတိုးေျပာသည္။
ျမခင္သည္
သိပ္ဒံုးေ၀းသူမဟုတ္၊ လွလွေလး ဘာျဖစ္ေနသည္ကို တခါတည္းတန္းသိလိုက္သည္။
`ေပါက္ေနျပီလားဆို
နင္ကလဲ ငါေမးတာ မေျဖဘူး´
`အင္းေပါ့ဟ၊
နင္ေရာ´
သိသိသာသာ
ျမခင္လည္း အသံတိုးသြားသည္။ လွလွေလးေရာဂါသည္ ျမခင္ကို ကူးစက္သြားသည္။
`အင္း´
သူတို႔ ၂
ေယာက္ဘာျဖစ္ခ်င္ၾကသည္ကို အလိုလိုေနရင္း သိသြားၾကသည္။ တေယာက္လက္ တေယာက္
ဆုတ္ကိုင္မိလိုက္ၾကသည္။
အလိုအေလွ်ာက္ ပူးကပ္သြားၾကသည္။
`ငါ ငါတို႔
ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲျမခင္ . . ငါ . . ငါ´
လွလွေလးသည္
ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိေခ်။ အာေခါင္ေတြပူျပီး ေရငတ္သလိုျဖစ္ေနေလသည္။
ျမခင္သည္
လွလွေလးကိုဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ဆြဲဖက္လိုက္သည္။ လွလွေလးကလည္း ျမခင္ကို အတင္း
ျပန္ဖက္ေလသည္။
တေယာက္၏ရင္ခံုသံကို တေယာက္ၾကားေနရသည္။
`နင္ကေတာ့
ငါ့လို အပ်ဳိျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္ လွေလး´
အတန္ၾကာဖက္ထားျပီးမွ
ျမခင္ဆီမွ စကားသံထြက္လာသည္။
`အင္း .
. ဒါေပမဲ့ ငါ ငါ နင့္ကို ခ်စ္လို႔ရတယ္ သိလား´
`နင္က ငါ့ကို
မိန္းခေလးလိုဘဲ ခ်စ္မွာလား´
`နင္ကလဲဟာ
သိရဲ႕သားနဲ႔ ငါက နင္တို႔လိုမွ မဟုတ္တာ´
`နင့္ဟာက
အရမ္းၾကီးေနျပီလား´
`အင္း´
၂ ေယာက္သား
ဖက္ထားရာမွ ခြာလိုက္ျပီး တေယာက္ကို တေယာက္ၾကည့္မိၾကသည္။ ျမခင္သည္ ပင့္တင္ထားေသာ
သူ႔ျခင္ေထာင္ကို
အသာခ်လိုက္သည္။ ၂ ေယာက္သား မတိုင္ပင္ထားဘဲ ျခင္ေထာင္ေအာက္သို႔ လွမ္း၀င္လိုက္သည္။
ခုမွ သူတို႔စိတ္ထဲ
ပိုမို လံုျခံဳသြားသလို ခံစားလိုက္ရၾကသည္။
လံုျခံဳမႈ႔ရွိသြားသည္ႏွင့္
အခ်ိန္ဆိုင္းမေနေတာ့ဘဲ လွလွေလးသည္ ျမခင္ အ၀တ္မ်ားကို လွမ္းခၽြတ္ေတာ့သည္။
တကုိယ္လံုး
အ၀တ္ဗလာျဖစ္သြားေသာအခါ ေပၚလာေသာ ျမခင္ ရင္သားမ်ားကို လည္းေကာင္း၊ ေအာက္ပိုင္း
မွ အေမြးႏုႏုေလးမ်ား
ေပါက္ေနေသာ အရာအားလည္းေကာင္း လွလွေလးသည္ မက္မက္ေမာေမာၾကည့္ေန
မိသည္။ ျမခင္ကား
အ၀တ္ဗလာျဖင့္ လွပလြန္းေပသည္။
`နင့္လဲ အကုန္ခၽြတ္လိုက္ဟာ
လွေလး၊ ငါၾကည့္ခ်င္တယ္´
သူခ်ည္း အၾကည့္ခံေနရသည္ကို
ျမခင္သည္ သေဘာမေတြ႔သလို ေျပာသည့္အခါ
လွလွေလးသည္သူ႔အ၀တ္အစားမ်ားကို
ခၽြတ္ေလေတာ့သည္။ တကိုယ္လံုး ကၽြတ္သြားေသာအခါ
လွလွေလး၏
ေမြးရာပါကား ေထာင္ေထာင္မတ္မတ္ ေပၚလာေတာ့သည္။ ျမခင္သည္ လွလွေလး၏
ေမြးရာပါေလးအား
စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ရင္း
`နင့္ဟာက
ေတာ္ေတာ္ၾကီးလာတာဘဲ´ ဟုေျပာရင္း ပက္လက္အိပ္ခ်လိုက္ေလသည္။
`ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ
နင္သိလား´
`အင္း .
. ငါက ဒီလိုအိပ္ျပီး ေျခေထာက္ကို ဒီလို ေထာင္ထားေပးမယ္၊ နင္က လာ လာ
ဒီၾကားထဲလာ၊
အင္း အင္း ဟုတ္ျပီ၊ ငါ့ေပါင္ၾကားထဲကေန၊ ေနအံုး ေနအံုး ငါ့ေပၚမအိပ္ခ်နဲ႔အံုး၊ ငါ့
ေျခေထာက္ေတြကို
ကိုင္ထား၊ ဟုတ္ျပီ ဟုတ္ျပီ အင္း ဒီလိုဘဲထင္တာဘဲ၊ အင္း အင္း၊
အ၀မွာ ေတ့လိုက္၊
နင္ နဲနဲအေရွ႕တိုးေလ၊ အင္း အင္း´
လွလွေလးလည္း
ျမခင္ေျပာသလို လိုက္လုပ္ရင္း
`နင့္ အ၀မွာ
အရည္ေတြ ထြက္ေနတယ္´
`ထြက္ပေစေလဟာ၊
ငါဒီမွာ နင့္ဟာနဲ႔ ေတ့ထားတာ ေတာ္ေတာ္ခံလို႔ေကာင္းေနတာ သိလား´
`ထိုးထည့္လိုက္ရေတာ့မလား
ျမခင္´
`ေအး ထိုးၾကည့္၊
ေျဖးေျဖးေနာ္ ေျဖးေျဖး၊ အရမ္းမလုပ္နဲ႔´
လွလွေလးလည္း
အားျပဳကာ ဖိထိုးၾကည့္သည္။ အထဲသို႔ တန္းမ၀င္သြားဘဲ ခၽြဲက်ိေနေသာ အရည္မ်ားေၾကာင့္
ေအာက္ဘက္
စိုက္ဆင္းသြားသည္။
`အာ မ၀င္ဘူး၊
ေခ်ာ္သြားတယ္ထင္တယ္၊ ျပန္လုပ္ ျပန္လုပ္၊ အင္း အင္း´
`အရည္ေတြ
အရမ္းမ်ားျပီး ေအာက္ကို စီးက်ေနျပီ၊ ေမြ႔ယာေတြ ေပကုန္ေတာ့မယ္၊ နင့္ထမီနဲ႔ ခံထားလိုက္မလား´
`အင္း´
လွလွေလးလဲ
ျမခင္ ထမီကို လွမ္းဆြဲျပီး ဖင္ေအာက္ကို ထိုးထည့္သည္။ ျမခင္လည္း ကိုယ္ကို ေကာ့ေပးသည္။
`နင့္ဟာကို
နဲနဲ ျဖဲထားမွထင္တယ္၊ ႏို႔မို႔ဆို ၀င္မွာမဟုတ္ဘူး´
`အင္း ဟုတ္တယ္၊
ျဖဲထားလိုက္´
`ဒီမွာ နင့္ေျခေထာက္ငါကိုင္ထားတာ
လက္မအားဘူး၊ နင္ျဖဲေပး´
`မရဘူးဟ၊
ငါ့ေျခေထာက္လႊတ္လိုက္ဟာ၊ နင့္ေပၚငါတင္ထားမယ္၊ နင့္ဟာနင္ျဖဲ´
`အင္း အင္း၊
နင့္အရည္ေတြ အရမ္းထြက္ေနတယ္ ျမခင္´
`ထြက္ ထြက္
ဟာ၊ ဒီမွာ ငါအရမ္းခံလို႔ေကာင္းေနတာ၊ နင့္ဟာနဲ႔ ထိုးဟာ´
`အင္း အင္း၊
မ၀င္ဘူးဟ နင့္အရည္ေတြက ခၽြဲက်ိေနတာ အေပၚကိုေခ်ာ္ေခ်ာ္သြားတယ္´
`လုပ္လုပ္
အဲလိုဘဲလုပ္၊ ငါခံလို႔ေကာင္းတယ္၊ ၀င္၀င္ မ၀င္၀င္ လုပ္ လုပ္ အင္း အင္း´
လွလွေလးလည္း
ျမခင္ခံလို႔ ေကာင္းသည္ဆို၍ က်က်နနျဖဲကာ ဟိုထိုး ဒီထိုး ထုိးေလေတာ့သည္။
ျမခင္ဆီမွ
ထြက္လာေသာ ခၽြဲက်ိေနသည့္ အရည္ေတြႏွင့္ အထိအေတြ႔က သူ႔အေခ်ာင္းအား အရသာ
တမ်ဳိးေပးသလို
ဟိုေခ်ာ္ ဒီေခ်ာ္ျဖင့္ ထိုးေနေသာ လွလွေလးအေခ်ာင္းကလဲ ျမခင္ကို အရသာ တမ်ဳိး
ေပးေနေလေတာ့သည္။
လွလွေလးလဲ ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ထိုးလိုက္ ေခ်ာ္လိုက္ ျဖစ္ေနရာမွ
`အ အီး . . ´
တခ်က္တြင္
ကံအားေလွ်ာ္စြာ ျမခင္အေပါက္ထဲ ေခါင္းျမဳတ္သြားေလသည္။ ေခါင္းအျမဳတ္တြင္ျမခင္လည္း အီး
ကနဲ နာက်င္သလိုထေအာ္ေတာ့သည္။
လွလွေလးလည္း ျမခင္ေအာ္မွ ဘာျဖစ္သြားမွန္း ငံု႔ၾကည့္ရင္း သိသြားေလ
ေတာ့သည္။
`၀င္သြားျပီ
ျမခင္´
`ေနအံုး ေနအံုး
ရပ္အံုး လွေလး ငါနာတယ္ဟ´
`ျပန္ထုတ္လိုက္ရမလား´
`ေအး´
၂ ေယာက္စလံုး
ရင္ထဲ ဟာသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
`ဟင္အင္း
မေကာင္းဘူးဟာ၊ ေစာေစာကလို ျပန္သြင္းထားတာမွ ေနလို႔ေကာင္းေသးတယ္´
`အင္း´
အစတခ်က္၀င္ထားျပီးမို႔လားမသိ၊
ေစာေစာကလို ေခ်ာ္မေနေတာ့ဘဲ ေလွ်ာေလွ်ာရႈရႈ ေခါင္းျပန္ျမဳတ္သြားသည္။
`အ . . .
လာ လာ ငါ့ေပၚလွဲခ်လိုက္ဟာ ငါဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိဘူး´
ျမခင္က ေျပာေျပာဆိုဆို
သူ႔လက္ကို အတင္းဆြဲကာ သူ႔ကိုယ္ေပၚဆြဲခ်သည္။ လွလွေလးလည္း အလိုက္သင့္
လွဲခ်လိုက္ေသာအခါ
`အား အား
အား အား ေသပါျပီ ေသပါျပီ နာလိုက္တာ နာလိုက္တာ´
ျမခင္လည္း
ေကာက္ခါငင္ခါ ထေအာ္ေတာ့သည္။ လွဲအက်တြင္ အရွိန္ျဖင့္ လွလွေလး တေခ်ာင္းလံုး ျမခင္ထဲ
၀င္သြားေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
ျမခင္သည္ တအားအားႏွင့္ေအာ္ေနေသာ္လည္း လွလွေလးကို အတင္းဆြဲဖက္
ထားကာေနေလသည္။
ျမခင္ကုိယ္ေပၚတြင္ လွလွေလးကားတုတ္တုတ္မွ်မလႈတ္ရဲေသးေခ်။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္
အနည္းငယ္အတြင္းမွာပင္
အေပၚမွေနေသာသူသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ လႈတ္တုတ္ လႈတ္တုတ္ ျဖစ္ေနရသည္
ဆိုသည့္ အခ်က္ကို
လွလွေလး ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္သြားေလေတာ့သည္။
အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေသာအခါ
ေနာက္ေဖးတြင္ ျမခင္ႏွင့္ လွလွေလးတုိ႔သည္ ေပပြေနသာ အ၀တ္တို႔ကို အျပံဳးကိုယ္စီ
ျဖင့္ အတူတကြေလွ်ာ္ဖြတ္ေနသည္ကို
ေတြ႕ျမင္ရေလေတာ့သည္။
ဆားငံရည္။
ျမခင္ႏွင့္လွလွေလးတို႔သည္
ေရငတ္တုန္း ပင္လယ္ထဲက် သြားသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ပင္လယ္ေရဆို
သည့္အတိုင္း
ေသာက္၍ပင္ မ၀ႏိုင္သလို ျဖစ္ေနေလသည္။ အခြင့္အေရး ရလွ်င္ရသလို၊ လစ္လွ်င္လစ္သလို အခ်စ္
ဆိုသည့္အရာကို
သုေတသန ျပဳလုပ္ေနၾကသည္။
လွလွေလးအတြက္
ျမခင္သည္ အရသာအလြန္ရွိေသာ အရာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ လူသားတဦးအျဖစ္
ျမင္လာေလသည္။
အနီးစပ္ဆံုး ဥပမာျပရေသာ္ ျမခင္သည္ သူၾကိဳက္ေသာ ပူပူေႏြးေႏြး မုန္႔လက္ေကာက္ကြင္းၾကီး
တြင္သကာရည္မ်ား
အျပည့္ဖံုးထားသကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဆိုပါ မုန္႔လက္ေကာင္ကြင္း
ၾကီးကို သူစားခ်င္သည့္
အပိုင္းမွ စစား၍ရသည္။ စားမရ၍ ပစ္လိုက္ရသည့္ အပိုင္းဟူ၍ မရွိေပ။ ေနာက္ဆံုးကုန္ကုန္ေျပာ
ရမည္ဆိုလွ်င္
စားလို႔ကုန္သြားသည့္တိုင္ လက္တြင္ေပေနေသာ သကာရည္မ်ားကိုပင္ အရသာရွိရွိေျပာင္စင္ေအာင္
စုတ္ယူ
ႏိုင္ပင္ေသးသည္။
ျမခင္ကား ထိုမုန္႔လက္ေကာက္ကြင္းၾကီးကဲ့သို႔ပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
သူသည္ ျမခင္ႏွင့္
ေတြ႔သည့္အခါ ခ်စ္ခ်င္သည့္ အပိုင္းမွ စ၍ခ်စ္သည္။ တခါတရံ ျမခင္အားေပြ႔ဖက္နမ္းရံႈ႕ကိုင္တြယ္ပြတ္
သတ္ရင္း ခရီးဆံုးသို႔
လွမ္းသည္။ တခါတရံတြင္ ခရီးဆံုးသို႔ အရင္လွမ္းျပီးမွ နမ္းရံႈ႕ကိုင္တြယ္ပြတ္သတ္ကစားသည္။
တခါတရံတြင္ကား
ခရီးမဆံုးခင္ ခဏရပ္ကာ ပြတ္သတ္နမ္းရံႈ႕သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္မွ ခရီးဆံုးသို႔ ဆက္သြားျပန္သည္။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ
ခ်စ္၍ကား ေကာင္းေနေပသည္။ ျမခင္၏ အသားအေရသည္ အလြန္တရာ ကိုင္တြယ္၍ေကာင္းသည္။
ပြတ္သတ္၍ေကာင္းသည္။
နမ္းရံႈ႕၍ေကာင္းသည္။ အထူးသျဖင့္ ျမခင္၏ ယားတတ္ေသာ အပိုင္းအားလံုးသည္ လွလွေလး
အတြက္ အရသာ
ထူးသည့္ အပိုင္းမ်ားပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ထိုအပိုင္းမ်ားကို လွလွေလးသည္ အထူးပင္ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္လွ
ေပသည္။ ထိုအပိုင္းမ်ားကို
သာမန္အခ်ိန္၍ နမ္းရံႈ႕ကိုင္တြယ္ရာတြင္ ျမခင္သည္ တခစ္ခစ္ႏွင့္ တကိုယ္လံုးတြန္႔လိမ္ကာယား
တတ္ေသာ္လည္း
အခ်စ္ဆိပ္တက္ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ကား တအင္းအင္း ျဖင့္ဇိမ္ယူကာ အေၾကနပ္ၾကီး ေၾကနပ္ေနတတ္
ေပသည္။
ျမခင္သည္
ျဖတ္ထိုးဥာဏ္အလြန္ရွိသူျဖစ္သည္။ ခ်စ္ရာတြင္ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ လွည့္ပတ္ခ်စ္တတ္သည္။
အတတ္ဆန္းမ်ားကို
လည္းရွာေဖြတတ္သည္။
ထို႔မွ်မက မည္သို႔မည္ပံု ခ်စ္က သူ႔စိတ္ထဲတြင္ မည္သို႔မည္ပံု ခံစားရသည္ကို စီကာပတ္ကုံး
ေျပာျပ
တတ္ေပသည္။
လွလွေလးသည္ ျမခင္ေျပာသမွ်ကို မွတ္သားထားေလသည္။ မည္သို႔လုပ္ပါက ျမခင္သည္ ေလထဲလြင့္ေမ်ာေန
သည့္အလားခံစားရသည္။
တဖန္ ေခ်ာက္ထဲ ျပဳတ္က်သြားသည့္ အလားခံစားရသည္။ ခ်ားရဟတ္ၾကီး စီးေနသကဲ့သို႔ ခံစားရသည္။
တကိုယ္လံုးရွိမ္းကနဲ
ဖိန္းကနဲျဖစ္ကာ အရည္မ်ားသည္ ထိုအေပါက္မွ တာရိုးက်ဳိးသလို စီးထြက္ကုန္သည့္အလား ခံစားရသည္။
ထိုေနာက္
အားအင္မ်ားေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္။ အစရွိသျဖင့္ သူခံစားရသည့္ ခံစားခ်က္မ်ားကို ေျပာျပကာအရမ္းခံ၍ေကာင္းသည္
ဆိုသည့္အခ်က္ျဖင့္ဇတ္သိမ္းတတ္သည္။
ဤကဲ့သို႔
လွလွေလးသည္ ျမခင္ႏွင့္ ခ်စ္ရည္လူး၍ အခ်ိန္ၾကာလာေသာအခါတြင္ တျခားမိန္းခေလးမ်ားကိုလည္း
ျမခင္ကဲ့သို႔ ျပဳမူ
ခ်င္လာသည္။
တျခားမိန္းခေလးမ်ားလည္း ျမခင္ကဲ့သို႔ပင္ အရသာရွိမရွိ သိခ်င္လာသည္။ သူသည္ ျမခင္တေယာက္တည္းကို
ခ်စ္
ရသည္မွာ သူအလြန္ၾကိဳက္ေသာ
မုန္႔လက္ေကာက္ကြင္းၾကီးကို ေန႔စဥ္စားသံုးသကဲ့သို႔ ျဖစ္လာေလသည္။ မည္မွ်ပင္ ေကာင္း
သည္ျဖစ္ေစ
တမ်ဳိးတည္းကိုသာ အျမဲစားသံုးပါက ရိုးအီတတ္သည္မွာ ဓမၼတာပင္ ျဖစ္သည္မဟုတ္ပါတကား။
(၁၀) စမ္းသပ္ျခင္း။
လွလွေလးသည္
ေနာက္ မိန္းခေလးတဦးႏွင့္ ခ်စ္ၾကည့္ခ်င္သည္။ ျမခင္ျပီးလွ်င္ လံုးတင္သည္ သူအရင္းႏွီးဆံုးသူျဖစ္ေပ
သည္။ လံုးတင္အား
ခ်စ္ၾကည့္က ေကာင္းမည္ဟုစိတ္ကူးမိသည္။ လံုးတင္သည္ လွလွေလးကို အလြန္ခ်စ္ကာအလို
လိုက္တတ္သူလည္းျဖစ္ေပသည္။
လွလွေလး ခပ္ငယ္ငယ္က လံုးတင္တကိုယ္လံုးကို သနပ္ခါးလူးေပးေနၾကျဖစ္သည္။
လံုးတင္ႏွင့္
မဆံုသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္သည္။ လွလွေလး ေဒၚေၾကာ့ထံ ပညာစသင္ကတည္းက လံုးတင္ႏွင့္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္
မဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကေတာ့ေပ။
ယခု သူသည္ မိန္းခေလးမ်ားကို ခ်စ္ရေကာင္းမွန္း သိလာျပီျဖစ္သည္။ ခ်စ္လဲ ခ်စ္ဘူးျပီျဖစ္သည္။
လံုးတင္ႏွင့္
ျမခင္ကား အသြင္အနည္းငယ္ကြဲျပားေပသည္။ ျမခင္ကား က်စ္က်စ္လစ္လစ္ႏွင့္ ပိန္သည္ဟု ထင္ရေသာ္လည္း
လံုးတင္ကား
ခပ္လံုးလံုးႏွင့္ အနည္းငယ္ အသားျပည့္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ အသားတင္မဟုတ္ အဆီပါျပည့္သည္ဟု
ေျပာမွ
သာျပည့္စံုေပလိမ့္မယ္။
လွလွေလး ေရာက္လာေသာအခါ
လံုးတင္သည္ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔အိပ္ယာေပၚတြင္ လွဲေလ်ာင္းကာ စာအုပ္တအုပ္ ဖတ္ေနေလ
သည္။ လွလွေလးေရာက္လာေသာ
အခါ လံုးတင္သည္
`ဟဲ့ လွေလး
မေတြ႔တာေတာင္ အေတာ္ၾကာျပီ၊ ဘယ္ကလွည့္လာတာလဲ´
`နင့္ဆီလာတာေပါ့၊
သတိရလို႔´
ျပန္ေျဖရင္း
လံုးတင္အနား တိုးကပ္ကာ ၀င္အိပ္ေလသည္။ လံုးတင္လည္း လွလွေလးအား ေဘးအနည္းငယ္တိုး၍ ေနရာေပး
ေလသည္။
`နင္ ေဒၚေၾကာ့ဆီ
စက္ခ်ဳပ္မသြားဘူးလား´
`အင္း သြားမယ္ေလ၊
နင့္ဆီက ျပန္မွ၊ ခုနင့္ကို ငါသတိရေနလို႔´
`ဟုတ္ရဲ႕လား
လွေလးရယ္၊ ဧကႏၵ နင္ ငါ့ဆီက တခုခုလိုလို႔ဘဲျဖစ္ရမယ္´
လံုးတင္ကား
လွလွေလး သူ႔အနားတိုးအိပ္ကာ သူ႔အား အတင္းကပ္ေနကတည္းက အနည္းငယ္ ရိပ္မိျပီးျဖစ္သည္။ လွလွေလး
ကား အရြယ္ေရာက္ေနျပီ
မဟုတ္ပါလား။
`အင္း ဘာလို႔လဲ
မသိဘူး သိလား၊ ငါမနက္ကတည္းက နင့္ကို သတိရေနတာ´
`အယ္ ဘာလို႔´
`မသိဘူးဆို´
လွလွေလးသည္
မသိဘူးဆိုသည့္ စကားကို ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႔ႏြဲ႔ေျပာရင္း လံုးတင္အား အတင္းဖက္ေလသည္။
`ဟဲ့ ဟဲ သတိထား
လွေလး သတိထား ငါတို႔ မိန္းမခ်င္းေလ ခစ္ ခစ္ ခစ္´
လံုးတင္ကား
တခစ္ခစ္ႏွင့္ ရယ္ကာေျပာရင္း လွလွေလး အား ရင္ေလးေကာ့ကာ အဖက္ခံေလသည္။ လွလွေလးကား အတင္း
ဖက္ရံုမွ်မက
လံုတင္ကုိယ္ေပၚ သူ႔တကိုယ္လံုး တက္ဖိေလေတာ့သည္။ ျပီးေနာက္ လံုးတင္အား ေစ့ေစ့ၾကည့္ကာ
`နင့္ကို
ငါခ်စ္တယ္´ ဟုေျပာေလသည္။ ထို႔ေနာက္ လံုးတင္ ပါးေဖါင္းေဖါင္းေလးကို
ဘယ္ျပန္ ညာျပန္ နမ္းေလေတာ့သည္။
`အမေလး အမေလး
လွေလး လွေလး ကုန္ပါျပီ ကုန္ပါျပီ ငါလိမ္းထားတဲ့ သနပ္ခါးေတြေတာ့ ကုန္ပါျပီ ခစ္ ခစ္ ခစ္
ခစ္´
လံုးတင္သည္
လွလွေလး လုပ္သမွ် တခစ္ခစ္ ရယ္ကာ ေနာက္ေနေတာ့သည္။
ထိုအခါ လွလွေလးသည္
သူခ်စ္၍လုပ္သည္ကိုေနာက္ေနေသာေၾကာင့္ စိတ္ခုကာ လံုးတင္ကိုယ္ေပၚမွ လွိမ့္
ခ်ျပီး ႏႈတ္ခမ္းစူကာ
တဖက္သို႔လွည့္အိပ္ေတာ့သည္။ ထိုအခါ လံုးတင္သည္ လွလွေလး စိတ္ဆိုးသြားသည္ အထင္ႏွင့္ အေနာက္
မွ ဖက္ျပီး
`လွေလး လွေလး´
`သြား ေခၚနဲ႔´
`အမယ္ ဘာျဖစ္တာလဲ
ဒါက စိတ္ဆိုးတယ္ေပါ့ေလ´
`ဆိုးတာေပါ့၊
နင္က ငါခ်စ္သလို ျပန္မွမခ်စ္ဘဲ´
`ခ်စ္ပါတယ္
လွေလးရယ္၊ ခ်စ္ပါတယ္ ခစ္ ခစ္ ခစ္ ခစ္´
`ေဟာ ေတြ႔လား
ရီျပန္ျပီ´
`ရီမွာေပါ့
စိတ္ဆိုးတဲ့သူကလဲ ဒီမွာေဒါသၾကီးထြက္ေနတာကိုး ခစ္ ခစ္ ခစ္ ခစ္´
လံုးတင္သည္
လွလွေလးကို ေနာက္ကဖက္ရင္း လက္တဖက္က လွလွေလး ေပါင္ၾကားကအရာကို စမ္း၍ ရယ္ရင္းေျပာလိုက္သည္။
`လံုးတင္
ေနာ္ လံုးတင္´
လွလွေလးသည္
မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ လံုးတင္ဘက္အတင္းလွည့္ကာ ေစာေစာကလို တက္ဖိျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္ မရမက လံုးတင္
အက်ႌကို အေပၚသို႔
လွန္တင္ရန္ ၾကိဳးစားေတာ့သည္။
`ဟဲ့ ဟဲ့
ေျဖးေျဖးလုပ္ပါဟဲ့၊ ငါ့အက်ႌေတြ စုတ္ကုန္ေတာ့မယ္´
`စုတ္ စုတ္၊
စုတ္ရင္ ငါျပန္ခ်ဳပ္ေပးမယ္´
`ေအးပါဟာ
ေအးပါ၊ ငါခၽြတ္ေပးပါ့မယ္ ခန ေနာ္ ခန´
လံုးတင္သည္
လွလွေလးအားေျပာရင္း သူ႔အက်ႌကို အိပ္ေနရာမွ ခက္ခက္ခဲခဲ ခၽြတ္ေပးေလသည္။ လက္မွစြတ္၍ ၀တ္ရေသာအက်ႌ
သည္ ေခါင္းမွ
ကၽြတ္သြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဟင္းလင္းပြင့္သြားေသာ ရင္သားအစံုကို လွလွေလးသည္ အေပၚမွ မိုးၾကည့္ေနရင္း
`နင့္ ႏို႔ေတြက
အရမ္းလွတာဘဲ´
`ဟုတ္လား၊
ငါက ၀တယ္ဟ´
`၀ ပါဘူး၊
ငါၾကိဳက္တယ္၊ နင့္အသားေလးေတြက အိေနတာဘဲ အဲလို ဖိထားလို႔ ေကာင္းတာ´
`ေအာ္ လွေလး
ငါတို႔ ဒီေန႔ ဟိုဟာ လုပ္လို႔မျဖစ္ဘူးေနာ္´
`ဘာလဲ ဟိုဟာ
ဆိုတာ´
`နင္ကလဲ ဟိုဟာေလဟာ၊
နင္လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ ဟာေလဟာ´
`လုပ္ရင္
ဘာျဖစ္လဲ´
`ဟဲ့ လုပ္ရင္
ဘိုက္ၾကီးသြားႏိုင္တာေပါ့ဟ၊ နင္မသိဘူးလား´
`ဟင္အင္း´
`မွတ္ထား၊
မိန္းခေလးေတြကို အရမ္းအရမ္း မလုပ္ရဘူး၊ သိလား´
`ဟင္ ဒါဆို
လုပ္လို႔မရေတာ့ဘူးေပါ့´
`ရေတာ့ရတာေပါ့၊
နင့္ အရည္ေတြ ငါ့အထဲကို မ၀င္ေအာင္လုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘိုက္မၾကီးတတ္တဲ့ အခ်ိန္မွ လုပ္ေပါ့´
ဤသို႔ျဖင့္လံုးတင္သည္
လွလွေလးအား ဘိုက္မၾကီးတတ္သည့္ အခ်ိန္ကို စီကာပတ္ကံုး ရွင္းျပေလသည္။ ထို႔ေနာက္ လွလွေလး
သည္ လံုးတင္အား
သူသိခ်င္သည္မ်ားကိုေမးေလေတာ့သည္။
`နင္ ဒါေတြဘယ္လိုသိတာလဲ´
`စာအုပ္ထဲမွာ
ပါတယ္ေလဟာ၊ ေနာက္ျပီး င့ါကို မျမင့္ရီကလဲေျပာျပတယ္´
`ဒါဆို ခုခ်ိန္နင္က
ဘိုက္ၾကီးႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေပါ့´
`အင္း .
. ေနအံုး . . . . . ဒီေန႔ ၁၆ ရက္ေန႔ဆိုေတာ့ ငါက အရင္လ လကုန္တုန္းက လာထားတာဆိုေတာ့ အင္း
. . ေနာက္တပတ္
ေလာက္ဆို
ရျပီ´
`ဟာ တပတ္ေတာင္
ေစာင့္ရအံုးမယ္၊ ငါက ခု ခ်စ္ခ်င္တာ´
`နင္ကေတာ့ေလ
ျဖစ္လိုက္ရင္ အသဲအသန္၊ ခ်စ္ေပ့ါဟ၊ ဒါေပမဲ့ ဟိုေလာက္ထိ မလုပ္နဲ႔ေပါ့၊ က်န္တာအကုန္ခ်စ္
ဟုတ္ပလား´
`ဘိုက္ၾကီး
မၾကီး ဘယ္လိုသိမွာလဲ´
`ဟိုဟာ လာခ်ိန္တန္လို႔
မလာရင္ ဘိုက္ၾကီးတာေပါ့ဟ´
ေတာ္ေသးသည္။
ဟိုတေန႔က ျမခင္ သူဟိုဟာလာေနေၾကာင္း တိုးတိုး ကပ္ေျပာသြားသည္။ ဒါဆို ျမခင္သည္ ဘိုက္မၾကီးေသး။
သို႔ေသာ္
လိုရမယ္ရ လွလွေလး စပ္စုမိသည္။
`ဘိုက္မၾကီးေအာင္
ေဆးေသာက္လို႔မရဘူးလား´
`အင္း ရတယ္လို႔ေတာ့
ေျပာတာဘဲ၊ ဘာလဲ လွေလးေနာ္ လွေလး နင္ နင္´
လံုးတင္ စကားမဆံုးခင္
လွလွေလးသည္ လံုတင္ ဘာေျပာေတာ့မည္ကို သိႏွင့္သည့္အလား စကားျပတ္ေစရန္
`နင္ကလဲ ခု
နင့္ကို ငါလုပ္ျပီး နင္ေဆးေသာက္လိုက္လို႔ ေျပာမလို႔´
`လွေလးေနာ္
နင္လူလည္မက်နဲ႔၊ ငါေဆးမေသာက္ဘူး´
`ဒါဆို ဘာေဆးေသာက္ရလဲ
ငါ့ကိုေျပာျပ´
`နင္ဘာလုပ္မလို႔လဲ´
`မွတ္ထားမလို႔ေပါ့´
`အဂၤလိပ္ေဆးေတာ့
ငါမသိဘူး၊ ျမန္မာေဆးကေတာ့ ေကသီပန္ကို ေသာက္ၾကတယ္ ေျပာတာဘဲ´
`ဒါဆို ငါလုပ္ျပီးရင္
ေကသီပန္ သြား၀ယ္လိုက္မယ္ေလ´
`လွေလး ေနာ္
ငါမေသာက္ဘူးလို႔ ေျပာျပီးျပီေနာ္၊ ခု နင္ခ်စ္ခ်င္ က်န္တာခ်စ္၊ ဒါဘဲေနာ္ ငါ့ကို ဆန္႔တငင္ငင္ၾကီး
ေတာ့မထား
သြားနဲ႔၊
ပီးေအာင္ လုပ္သြား၊ ဟဲ့ ဟဲ့ ဟိုလို မဟုတ္ဘူးေနာ္ တျခားနည္းနဲ႔´
`ခစ္ ခစ္
၁၀ ခါ ၁၀ ခါ ပီးသြားေစရမယ္၊ ေလာင္းမလား´
`ေကာင္မ အေျပာကေတာ့
ၾကီးပါ့၊ လုပ္လဲလုပ္မတတ္ဘဲနဲ႔´
လွလွေလးသည္
လံုးတင္အား ထပ္မေျပာေတာ့ေခ်၊ လက္ေတြ႔သာျပေလေတာ့သည္။ လံုးတင္ကား လူးလွိမ့္၍ကား ေနေခ်ေလ
သည္။ ထို႔ေနာက္
လံုးတင္သည္ သူ႔ဆႏၵျပည့္သြားေသာအခါတြင္ လွလွေလးအား တဖန္ျပန္၍ ပီးဆံုးေအာင္ လုပ္ေပးေလေတာ့
သည္။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ
လွလွေလး၏ စမ္းသပ္ျခင္းသည္ ေအာင္ျမင္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ လံုးတင္သည္
သူ႔အခ်စ္ကို
မျငင္းေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ပို၍အက်ိဳးရွိသည္မွာ လံုးတင္ထံမွ အႏၲရယ္ ရွိတတ္သည့္ အခ်က္ကို
နားလည္
လိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေနာက္ လွလွေလးသည္ ကိုယ္ပိုင္ ျပကၡဒိန္ တခု၀ယ္ကာ သူသိသည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ဟိုဟာလာ
သည့္ရက္တြင္
ထိုအမ်ဳိးသမီးနာမည္ကို ေရးထိုးသည့္ အက်င့္တခု ရရွိလာေလေတာ့သည္။
(၁၁) မုန္႔လက္ေကာက္ကြင္း။
လံုးတင္ႏွင့္
ခ်စ္ျပီးေသာအခါတြင္ လွလွေလး သတိထားမိသည္မွာ ထိုမိန္းခေလးႏွစ္ဦးသည္ တဦးႏွင့္ တဦး
မတူညီသည့္
အခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။
ဘာကို မတူညီသနည္းဟု ေမးေသာ္ လွလွေလးတြင္ အေျဖတိတိက်က်မရွိေခ်။ လွလွေလးသိသည္ကား
မတူညီျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ဆက္ရန္
Post a Comment