“အျပင္ထုတ္မထားနဲ႔ေလ၊ အက်ၤ ီထဲကိုထည့္ထား၊ နတ္သမီးရွက္သြားလိမ္႔မယ္”
ဘာမွန္းမသိေသာ္လည္း
မစိုးစိုးႏြယ္စကားကို နားေထာင္ျပီး အက်ၤ ီထဲသို႔ထည့္ ဆြဲလိုက္သည္။
“ဘာလုပ္ရမွာလဲ အမ”
မစိုးစိုးႏြယ္
မ်က္ႏွာမွာအျပံဳးတခုလွစ္ကနဲေပၚလာသည္။ ျပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းျပန္တည္သြား၏။
“ငါေျပာမယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္”
“ဟုတ္ကဲ႔”
“နင္ ညက်လို႔ရွိရင္ နင္သြားေနက် စည္ပင္၀င္းထဲက တဲကိုသြား၊
....ေအာ္ ေနဦး က်န္ေသးတယ္၊ ခန”
ျပည့္ျပည့္တင္းတင္း
တင္ပါးၾကီးေတြကိုလႈပ္ခါရင္း မစိုးစိုးႏြယ္ အခန္းထဲျပန္၀င္သြားသည္။ ျပီးေတာ့ စကၠဴအိတ္
ေလး တအိတ္ကိုင္ျပီးျပန္ထြက္လာ၏။ ဖိုးလံုးကေတာ့ မစိုးစိုးႏြယ္ လုပ္သမွ်ကို တအံ့တၾသႏွင့္
လိုက္ျပီးေငးေမာ ေနမိ၏။ အထူးသျဖင့္ စည္ပင္၀င္းထဲက တဲ ဆိုတာကို အံ့ၾသျခင္း ျဖစ္သည္။
အဲဒါဖိုးလံုး၏ ေနရာဆိုတာ ဘယ္သူ မွ မသိၾကပါ။
ေတာ္၀င္ပန္း
ေဘာ္ဒါေဆာင္ႏွင့္ တျခံေက်ာ္မွာ ရွိသည့္ျခံၾကီးက အရင္ကဆိုရင္ စည္ပင္သာယာမွ ကတၱရာပံုး
ေတြႏွင့္ ေက်ာက္ေတြထားသည့္ ေနရာျဖစ္သည္။ စက္ပစၥည္းအေဟာင္းေတြလည္းထား၏။ အခုေတာ့ အဲဒါ
ေတြမရွိေတာ့ပါ။ စည္ပင္သာယာမွေနျပီး အျခား ဌာနတခုသို႔ လႊဲေျပာင္းေပးလိုက္ေၾကာင္းႏွင့္
ထိုဌာနကလည္း အေဆာက္အဦးလာျပီး မေဆာက္လုပ္ ရေသးေၾကာင္း ကိုေတာ့ ဖိုးလံုးမသိပါ။ ေတာ္၀င္ပန္း
ႏွင့္ အဲဒီျခံၾကား ထဲ က ေနရာကလည္း အစိုးရ ရံုးေလးတခုျဖစ္သည္။ ၀န္ထမ္း သံုးေလးဦးသာ
ရွိ၏။ အျပင္က ၾကည့္လိုက္ရင္ လူ တေယာက္မွ မရွိဟုပင္ထင္ရသည့္ ရံုးေလးျဖစ္သည္။ ဟိုဖက္
အျခမ္းကေတာ့ အုတ္တံတိုင္းျမင့္ၾကီးကာ ထား သည့္ ျခံက်ယ္ၾကီး တခုရွိသည္။
တခါတုန္းက
လမ္းမွာ ရက္ရက္စက္စက္လွသည့္ ေကာင္မေလးတေယာက္ေတြ႔ခဲ႔သည္။ စကပ္ တိုတိုေလး ၀တ္ ထားျပီး
ေပါင္တံေတြကေဖြးႏုေန၏။ စကပ္က ၾကပ္လြန္းေတာ့ ဖင္ၾကီးကလည္း ကားေနသည္။ ၾကည့္ရင္း ဖိုးလံုး
စိတ္ထ လာသည့္အတြက္ ၀တၱရားမပ်က္သူ႔ဟာၾကီးကို ထုတ္ျပ လိုက္ရာ မ်က္ႏွာျဖဴျဖဴေလးရဲတြတ္သြားသည္။
ဒီလိုလွတဲ႔ မိန္းကေလးဆိုရင္ အေမႊး တပင္မွရွိမွာ မဟုတ္ဘူးဟုေတြးရင္း ဖိုးလံုးစိတ္ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပါ။
မာ ေတာင္ ေနသည့္ အေခ်ာင္းၾကီးထဲက အရည္ေတြ ျမန္ျမန္ထြက္ေအာင္ထုဖို႔ ယိုင္ရြဲ႕ေနသည့္
ျခံ၀န္းတံခါးကို တြန္း ျပီး သစ္ပင္ေတြၾကားတိုးမိသည္။
ျမက္ခင္းရွည္ရွည္ၾကီး၏
အလြန္ ေဘာစကိုင္းႏွင့္ မေလးရွားပိေတာက္ပင္ေတြ ၾကားထဲတြင္ ျခံဳ ႏြယ္ေတြ အုပ္ ေန သည့္
တဲေလးတလံုးကို သြားေတြ႔သည္။ ေျမစိုက္တဲ ျဖစ္ျပီး အကာႏွင့္ အမိုးေတြက ကတၱရာစည္ ပိုင္းေတြကို
ျဖန္႔ျပီးလုပ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ မ်က္ႏွာစာ ေလးဖက္မွာ သံုးဖက္ကို သံျပားေတြ အျပည့္ ကာထားျပီး
တဖက္ကို ေတာ့ တ၀က္သာသာ ေလာက္ပဲကာထားသည္။ လြတ္ေနသည့္ ေနရာက ၀င္ေပါက္ထြက္ ေပါက္ သေဘာမ်ိဳး
ျဖစ္သြားသည္။အထဲမွာလည္း သစ္သားစေတြ အမိႈက္ေတြျဖင့္ရႈပ္ေနသည္။ မ်က္ကြယ္ရာ တခု ကိုရလိုက္ျပီဟု
သိလိုက္သည္ ႏွင့္ ဖိုးလံုးပုဆိုးကို ကြင္းသိုင္း၍ ေျမေပၚမွယာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ျပီး
အားပါးတရ ထုေတာ့ သည္။ အခုနျမင္ခဲ႔သည့္ ေကာင္မေလး၏ ေပါင္တံေတြ၊ တင္ပါးကားကားၾကီး၊ အားလံုးက
မ်က္လံုးထဲမွာ စြဲထင္ေနသည့္ အခါ အလြန္ထုလို႔ေကာင္းသည္။ ၾကာၾကာေတာင္ မထုလိုက္ရ အရည္ေတြ
တဗ်စ္ဗ်စ္ထြက္ သြား သည္။
စိတ္ဆႏၵေတြျပည့္၀သြားေတာ့မွ
ပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္ရင္း ဖိုးလံုးသေဘာက်သြားသည္။ ေနာက္ပိုင္းလည္း မၾကာခနေရာက္သည္။
စိတ္ထ လာရင္ ဂြင္းထုဖို႔ အျပင္ ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္ခ်င္ရင္လည္းလာေနတတ္၏။ အျပင္ကၾကည့္ရင္
တဲေလးကို မျမင္ရ ဘဲျခံဳေတြသာျမင္ရရာ ဖိုးလံုးအတြက္လွ်ိဳ႕၀ွက္ေနရာေလးတခု ျဖစ္လာ၏။ အထဲမွာရႈပ္ေနတာ
ကိုလည္း ရွင္းပစ္လိုက္သည္။ သစ္အတိုအစေတြ သံျပားစေတြကို ျဖန္႔ခင္းျပီး အေပၚကေန အိမ္
ကယူလာသည့္ ဖ်ာစုတ္ေလးကို ခင္းလိုက္သည့္ အခါ ဖိုးလံုးတေရးတေမာ အိပ္ဖို႔ ေနရာ ေကာင္း
တခုျဖစ္ သြားသည္။ ေလမိုး လည္းလံု၏။ မိုးၾကီး ေလၾကီးက်သည့္ တိုင္ ကတၱရာေတြ မံထားသလို
ျဖစ္ေနသည့္ အမိုး ေၾကာင့္ အထဲမွာ လံုျခံဳ ေႏြးေထြးသည္။ ေနြခါဆိုရင္ေတာ့ အနည္းငယ္ အိုက္သည္။
ထိုေနရာကို မစိုးစိုးႏြယ္ သိေန၍ ဖိုးလံုး အံ႕ၾသရသည္။
“အမက ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ”
“ဒီအပိုင္းမွာ ငါမသိတာမရွိဘူး”
မစိုးစိုးႏြယ္
ဘယ္လိုသိသလဲဟု ဖိုးလံုးရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေတြးလိုစိတ္မရွိပါ။ ေလာေလာဆယ္ အရးၾကီးတာက မိန္း
မတေယာက္ကို သူၾကည့္ဖူးသည့္ ကားေတြထဲကလိုလုပ္ႏိုင္ဖို႔ပဲျဖစ္သည္။
“အင္းပါ ...အင္းပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမွာလဲ ေျပာေလ”
“ေရာ့”
မစိုးစိုးႏြယ္
ေပးလာသည့္ အိတ္ကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အနက္ေရာင္ပိတ္စရွည္ရွည္ တခုကို ေတြ႔ရသည္။ အနံက
လက္ သံုးလံုးေလာက္ပဲ ရွိမည္။ အရွည္ကေတာ့ တေတာင္ခန္႔ရွိသည္။
“ညက်ရင္ နင့္တဲကိုသြား၊ လည္ပင္းက နတ္သမီးရုပ္ကေလးကို သံုးခါနမ္း”
“ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ လား၊ ႏွာေခါင္း နဲ႔လား မမစိုး”
“အေရးထဲ သူက
တမူးသာေနေသးတယ္၊ နင့္ဖာသာနမ္းခ်င္သလိုနမ္း၊ သံုးခါျဖစ္ရင္ရျပီ”
“အင္း”
“ျပီးရင္ ဒီအ၀တ္ နဲ႔ မ်က္လံုးကို စည္းလိုက္ျပီး နတ္သမီး
ကၽြန္ေတာ့္ဆီကိုလာပါလို႔ေျပာရမယ္၊ ေျပာၾကည့္စမ္း”
“နတ္သမီး ကၽြန္ေတာ့္ ဆီကိုလာပါ၊ အဲဒါလဲ သံုးခါ လား”
“ေအး၊ သံုးခါ၊ ျပီးတာနဲ႔ နင္အိပ္ေနလိုက္ေတာ့၊ မ်က္လံုးက
အ၀တ္ကို မခၽြတ္ရဘူးေနာ္၊ နင္က နတ္သမီးကို ျမင္ လို႔ မရဘူး”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“နတ္သမီးကို ျမင္တဲ႔သူကရူးတတ္တယ္”
“ဟာ ...အမ ကလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကရူးျပီးသားေလ”
“အင္း ...တမူးသာလိုက္ျပန္ျပီ၊ နင္ရူးတာမရူးတာ အေရးမၾကီးဘူး၊
နင္အ၀တ္စည္း မထားရင္ နတ္သမီးက လွည့္ ျပန္သြားမွာ”
ဖိုးလံုးေတြးေတြး
ဆဆ ဟန္ျဖင့္ စဥ္းစားေနလိုက္ျပီး
“ကၽြန္ေတာ္က မျမင္ရေတာ့ နတ္သမီးလာတာ ဘယ္လိုသိမွာလဲဗ်”
“နတ္သမီး ကိုယ္နံ႔က ေမႊးတယ္ဟဲ႔၊ သူေရာက္လာတာ နဲ႔ နင့္နားမွာေမႊးၾကိဳင္သြားလိမ္႔မယ္”
“ဒီလို လား၊ သူေရာက္လာေတာ့ေကာ”
“နင္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေတာ့ေပါ့ ဟဲ႔”
“သူက ခံမွာလား”
တရစ္ျပီး
တရစ္ရွည္ေနသည့္ ဖိုးလံုးကို မစိုးစိုးႏြယ္ စိတ္ရွည္ေတာ့ ဟန္မတူ ေဆာင့္ေဆာင့္ ေအာင့္
ေအာင့္ ေလ သံျဖင့္
“ေအး ခံမွာ၊ ခံခ်င္လို႔ နင့္ဆီလာတာ”
“အား ... မိုက္တယ္ ကြာ၊ ဒီညပဲ သြားေတာ့မယ္၊ ညတိုင္းရလား
အမ”
“ဒါကေတာ့ ဘယ္ေျပာႏိုင္မလဲ၊ နတ္သမီးေလး ေတြဆိုတာ အလုပ္မ်ားတယ္၊
အားရင္ေတာ့ လာမွာေပါ့”
“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ညတိုင္းသြားေစာင့္ မယ္ ဟဲဟဲ”
“ေအး က်န္ေသးတယ္၊ နင့္ ကိစၥျပီးလည္း မ်က္လံုးက အ၀တ္ကိ္ု
မျဖဳတ္ရဘူးေနာ္၊ နတ္သမီး က အရင္ျပန္လိမ္႔ မယ္၊ နတ္သမီး ျပန္သြားျပီးအၾကာၾကီးေနမွ နင္ျပန္ရမယ္၊
ဟုတ္ျပီလား”
“အိမ္ျပန္ရင္ေတာ့ မ်က္စိဖံုးစရာ မလိုဘူးေပါ့”
“မလိုဘူး”
“ညဖက္ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္အခ်ိန္သြားရမွာလဲ”
“ကိုရီးယား ကား လာတဲ႔ အခ်ိန္ေလာက္ေပါ့ဟာ”
အခ်ိန္ ႏွင့္ေနရာကို
ညႊန္ၾကားျပီးေနာက္ လုပ္ေဆာင္ရန္ အဆင့္ဆင့္ကို စာေမးပြဲစစ္သလို ျပန္ေမးရာ ဖိုးလံုးက
ဒီေနရာမွာေတာ့ မွတ္ဥာဏ္ ေကာင္းသည္။ တ လံုးမလြဲ ေအာင္ေျဖျပႏိုင္လို႔ မစိုးစိုးႏြယ္ စိတ္ေက်နပ္သြား
သည္။
“ကဲ ဒါဆိုရျပီ၊ နင့္ဖာသာၾကည့္ခ်င္တာ သြားၾကည့္ေတာ့”
အိမ္ေရွ႕ခန္းနားေရာက္မွ
ဖိုးလံုးတေခါက္ျပန္လွည့္လာသည္။
“ဟိုဒင္း ...အမ၊ နတ္သမီးေတြက လည္းအေမႊးထူလားဟင္”
“ငါဘယ္သိမလဲ ဟဲ႔၊ နင္ကလဲ ေခ်းမ်ားလိုက္တာ”
“ကၽြန္ေတာ္က အဲဒါေတာ့ေၾကာက္တယ္ အမရဲ႕၊ နည္းနည္းပါးပါး ဆိုအေၾကာင္း
မဟုတ္ပါဘူး၊ အမ လိုအရမ္းမ်ား ရင္ေတာ့ မမိုက္ဘူး”
“ေစာက္ ေကာင္ေလး ...နင္...နင္က ငါ့ကို ေခ်ာင္းၾကည့္တယ္ေပါ့”
“မေခ်ာင္းပါဘူး ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားဖာသာ ေရခ်ိဳးျပီး ထမိန္လဲေနတာကို
ကၽြန္ေတာ္ျပတင္းေပါက္က ျမင္တာ၊ မဲေနတာ ပဲ”
“ဖိုးလံုး ... နင္ေနာ္၊ ေတာ္ေတာ္ ေစာက္လုပ္ရႈပ္ေအာင္လုပ္တယ္၊
သြားေတာ့၊ သူမ်ားလဲ ေလွ်ာက္ ေျပာမေန နဲ႔ဦး”
“ဟာ ...ေျပာစရာလားဗ်ာ၊ နတ္သမီးအေၾကာင္းလဲ မေျပာဘူး၊ ခင္ဗ်ား
အေမႊးအေၾကာင္းလဲ မေျပာဘူး၊ မမစိုးက ကၽြန္ေတာ့္ ေက်းဇူးရွင္ ..ဟဲ...ဟဲ”
အိမ္ေရွ႕မွာရုပ္ရွင္ျပန္ၾကည့္ရတာေတာင္
စိတ္မပါေတာ့ ညေနျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနသည္။ ဖင္တၾကြၾကြ ႏွင့္ ထ လိုက္ ထိုင္လိုက္ျဖစ္ေနလို႔
ဦးတင္ထြန္းကေတာင္ မ်က္စိေနာက္ျပီးေငါက္ သည္။
“ေဟ႔ ေကာင္ဖိုးလံုး၊ မၾကည့္ခ်င္လဲျပန္ေတာ့၊ မင္းကိုဘယ္သူမွ
ဆြဲထားတာမဟုတ္ဘူး၊ ေတာ္ေတာ္ ဂဏွာမျငိမ္တဲ႔ ေကာင္”
“ဦးေလးကလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က အရူးပဲလို႔”
တ၀က္ကားျပီးသြားလို႔
အရွိန္တက္ေနသည့္ ဦးတင္ထြန္းက အျပည့္ကားေျပာင္းလိုက္၍ ဖိုးလံုး ျပန္ျငိမ္သြားသည္။ ညေနပြဲ၀င္ရမွာလည္းရွိလို႔
လုပ္ပံုလုပ္ နည္းေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ လိုက္ၾကည့္ ျပီး မွတ္သားေနမိသည္။ ဘယ္လိုပံုစံ လုပ္ရရင္ေကာင္းမလဲဟု
ေတြးေနမိသည္။ ဒါေပမယ့္ ေပါင္ၾကားထဲက သေကာင့္သားက မာခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာ လို႔ ထျပန္လာရသည္။
ထပ္ျပီး အမာ မခံႏိုင္ေတာ့ပါ။ မာလာရင္ မျဖစ္မေနထုရေတာ့မည္။ ထုလို႔ မျဖစ္ပါ။ ညပြဲ အတြက္
အရည္ေတြခ်န္ ထားရဦးမည္။ ဖိုးလံုး ျပန္လာေတာ့ မစိုးစိုးႏြယ္လည္း အျပင္ထြက္တာႏွင့္ တိုးသည္။
“မမ စိုး ဘယ္လဲ”
“ေစ်းဖက္ခနသြားမလို႔၊ နင္ျပန္ျပီလား”
“ဟုတ္ကဲ႔ အမ၊ အိမ္ျပန္အိပ္ျပီး အားေမြးလိုက္ဦးမယ္ ...ဟား...ဟား...”
မစိုးစိုးႏြယ္
ႏွင့္ ဖိုးလံုး သူတို႔လမ္းထိပ္မွာလမ္းခြဲခဲ႔ၾကသည္။ တညေနလံုး စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မေနႏိုင္ေအာင္
ျဖစ္ေနခဲ႔ရသည္။ ေမွင္ရီေလးသမ္းလာသည္ႏွင့္ ဖိုးလံုးဖင္တၾကြၾကြ ျဖစ္လာ၏။ ညေနစာထမင္းကိုေတာင္
မနည္း မ်ိဳခ်ရသည္။ စားခ်င္စိတ္ကလံုး၀ မရွိပါ။ ဒါမ်ိဳးကိစၥဆိုတာ အားကုန္ သည္လို႔ ၾကားဖူးထားလို႔သာ
ထမင္းကို အရစားမိျခင္းျဖစ္၏။
“အမၾကီးတို႔ ကိုရီးယားကား မၾကည့္ေသးဘူးလားဗ်”
အိမ္အလုပ္ေတြ
လုပ္ေနၾကေသာ အမေတြကိုေလာေဆာ္မိသည္။
“ဟဲ႔၊ အေစာၾကီးရွိေသးတယ္၊ ခုနစ္နာရီထိုးခါနီးမွလာ”
“ကိုရီးယားကားကလည္း ဒီေန႔ေတာ့ ေစာလာလိုက္တာမဟုတ္ဘူး”
ဒီေန႔မွထူးထူးဆန္းဆန္း
ျဖစ္ေနသည့္ေမာင္ငယ္ကို အေမေတြ သိပ္ျပီးေတာ့ အံ့ၾသတၾကီး မလုပ္ၾကပါ။ ဖိုးလံုးက အ ရူး
မဟုတ္ပါလား။ အခ်ိန္ကို ဘယ္လိုအသံုးခ်ရမည္ နည္းဟု ဥာဏ္ မွီ သေလာက္ေတြးရင္း ေရခ်ိဳးဖို႔
ဖိုးလံုး စိတ္ကူးရသြားသည္။ နတ္သမီးႏွင့္ ေတြ႔ရမည္ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဖက္က ညစ္ပတ္နံေစာ္ေနလို႔
မျဖစ္ပါ။ နတ္သမီး လာရင္ ေမႊးရနံ႔ေတြ ရလိမ္႔မည္ဟု မစိုးစိုး ႏြယ္ကလည္း ေျပာထားသည္။
ေခ်းေညွာ္ေတြေျပာင္စင္ေအာင္
အထပ္ထပ္သန္႔စင္ျပီး ဆပ္ျပာသံုးၾကိမ္တိုက္လိုက္သည္။ အထူး အေနျဖင့္ သူ႕ ပစၥည္းၾကီးကို
ေသေသခ်ာခ်ာပြတ္တိုက္ေဆးေၾကာရ၏။ ဥေတြက အစ ဂရုတစိုက္ပြတ္တိုက္ေပးလိုက္သည္။ ေရခ်ိဳးအ၀တ္အစားလဲျပီး
ခ်ိန္တြင္ အမေတြလည္း TV ေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနၾကသည္ကို ျမင္ရ၏။ အခ်ိန္က်ျပီျဖစ္လို႔ ရင္တဖိုဖိုႏွင့္
အိမ္ထဲကထြက္ခဲ႔သည္။ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းလို႔ လမ္းမွာေတြ႔သည့္လူေတြက ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္ကို ပင္ေကာင္းေကာင္း
ျပန္ မေျပာႏိုင္။ သူ၏ ၀ပ္က်င္းေနရာေလးဆီသို႔ တေရြ႕ေရြ႕ ႏွင့္လာခဲ႔၏။ လမ္းမွာ မစိုးစိုးႏြယ္
တို႔ အိမ္ေရွ႕ကျဖတ္ရသည္။ မီးေတြ လင္းေနေသာ္လည္း အိမ္ကေတာ့ တိတ္ဆိတ္လို႔ေန၏။ ေျမြမေၾကာက္ကင္းမေၾကာက္ႏွင့္
ျမက္ရိုင္းေတာကိုတိုးျပီးတဲေလး ထဲသို႔၀င္ခဲ႔သည္။ ဖိုးလံုးသြား ေနက်ျဖစ္လို႔ ေျခ သြားလမ္းေၾကာင္းေလး
ထင္ေန၍ သြားရတာေတာ့ အခက္အခဲမရွိပါ။ တဲထဲ မွာေမွာင္ေနေသာ္လည္း အမိုးႏွင့္ အကာၾကားမွာလိပ္ျပီးထိုးထားသည့္
ဖ်ာကို ဆြဲထုတ္လိုက္ ျပီး သစ္သားျပားေတြ ခင္းထားသည့္ ေပၚမွာထပ္ ခင္း ျပီး ထိုင္လိုက္သည္။ ေန႔ခင္းဖက္ အလင္း ေရာင္ရွိရင္ေတာ့
ေျခရင္းဖက္က နံရံသံျပားမွာ ေကာ္ေတြစီးက်ထား သလို အစင္းေၾကာင္းေတြ ရွိသည္ကို ျမင္ရမည္ျဖစ္သည္။
ဒီထဲမွာ ဂြင္းလာထုတိုင္း အဲဒီနံရံဆီ အရည္ေတြပန္း ထုတ္တာ ဖိုးလံုး အက်င့္ ျဖစ္သည္။ အရည္ျဖဴျဖဴေတြ
နံရံတေလ်ာက္တအိအိ စီးက်လာတာကို ထိုင္ၾကည့္ ရ တာေလာက္ ေကာင္းသည့္ အရသာမရွိပါ။ ဒီညေတာ့
နတ္သမီးကိုယ္ေပၚကို ပန္းထုတ္ရေတာ့ မွာမို႔ ဖိုးလံုး ေပ်ာ္ ေ န သည္။
ထိုင္ျပီးသည္ႏွင့္
လည္ပင္းကဆြဲၾကိဳးေလးကို ပင့္ေျမွာက္၍ ႏႈတ္ခမ္းတြင္ေတ႔လို႔ သံုးခါ နမ္းစုပ္ လိုက္ျပီး
မစိုးစိုး ႏြယ္ သင္ထားသည့္ အတိုင္းရြတ္လိုက္သည္။
“နတ္သမီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီကိုလာပါ၊ နတ္သမီးကၽြန္ေတာ့္ဆီကိုလာပါ၊
နတ္သမီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို လာပါ”
ျပီးတာႏွင့္
အိတ္ထဲက အ၀တ္စကိုထုတ္၍ မ်က္လံုးကိုစည္းေႏွာင္လိုက္ျပီး ဖ်ာေပၚလွဲခ်လိုက္ သည္။ တဲေလး
ထဲက ၀ိုးတ၀ါး အလင္းေရာင္ပင္ဖိုးလံုးအျမင္အာရံုမွာမရွိေတာ့ လံုး၀ ေမွာင္မဲ သြား၏။ ျငိမ္ျငိမ္ေလး
လဲေလ်ာင္း ေနရင္း မစိုးစိုးႏြယ္ မ်ားညာလိုက္သလားဟု အေတြး၀င္လာ မိ၏။ သူမ်ားေတြက ဖိုးလံုးကို
စေလ႔ေနာက္ေလ႔ ရွိေသာ္လည္း မစိုးစိုးႏြယ္ကေတာ့ ဒီလိုမလုပ္ တတ္ပါ။ သူမ်ာကစရင္ေနာက္ရင္
ေတာင္ သူက၀င္ေျပာတတ္ ေသး၏။ ဖိုးလံုးအေပၚမွာ ေစတ နာ ထားသူျဖစ္လို႔ မဟုတ္တာေတာ့ ေျပာလိမ္႔မည္
မထင္ပါ။ နည္းနည္း အားထက္လာျပီးေနာက္ ဖိုးလံုး လံုခ်ည္ကို ေျဖခ်၍ သူ႔ဟာၾကီးကို တရြရြပြတ္ေပး
ေန မိသည္။ ရင္ ေတြလည္း တဒိုင္းဒိုင္းခုန္ေန၏။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ အလြန္ေမႊးသည့္ ရနံ႔တခုက
ဖိုးလံုး ႏွာေခါင္းထဲသို႔တိုး၀င္ လာ သည္။ နတ္သမီးေရာက္လာေပျပီ။ မစိုးစိုးႏြယ္ ဖိုးလံုးကို
မညာပါ။
“နတ္ ...နတ္...သမီးလား”
ကတုန္ကရီႏွင့္
ေမးလိုက္သည့္ အေမးကို ျပန္ေျဖသံမၾကားရေသာ္လည္း အနားမွာလူတေယာက္ ထိုင္လိုက္သလို အသံၾကားလုိက္ရသည္။
စိတ္ထင္သည့္ ဖက္သို႔ လက္ ကို ဆန္႔ထုတ္လိုက္သည့္ အခါ ေပ်ာ့အိေသာ အသားစိုင္ တ ခုကို သြားစမ္းမိသည္။
ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာ အ၀တ္စကိုလည္း သတိထားမိသည္။ အရုပ္ေတြထဲက နတ္သမီးပံု ေတြ လို အခၽြန္အတက္မာမာေတြမရွိ၊
နတ္သမီးက လူလိုပဲ ၀တ္လာပံုရသည္။ တေရြ႕ေရြ႕ ႏွင့္ လက္ ကိုေရႊ႕ ၾကည့္ လိုက္ေသာအခါ နတ္သမီး၏
တင္ပါးၾကီးကို ကိုင္မိေနေၾကာင္း သိလိုက္၏။ သက္ျပင္းခ်သံလိုလို ၾကားလိုက္ရျပီး ေနာက္
အ၀တ္စက ဖိုးလံုးလက္ကို ထိျပီးေအာက္သို႔ က်သြားသည္။ အေပၚ ကို တိုးျပီးစမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ
အ၀တ္ခံမေနေတာ့ဘဲ ပကတိ အသားကို စမ္းမိ၏။ ေႏြးေထြးေသာ အသား က ေခ်ာမြတ္ေနသည္။ ေလွ်ာက္စမ္းေနသည့္
ဖိုးလံုးလက္ကို ႏူးညံ႔သည့္ လက္တခုက ဆြဲယူေနရာေျပာင္း ေပး လိုက္သည္။
စိုစိစိ ေနရာတခု
သို႔ လက္ေရာက္သြားသည္။ အလြန္လည္းႏူးညံ့သည္။ အရူးေပမယ့္ ဘယ္ေနရာ ဆိုတာသိ လိုက္သည့္ အတြက္ ဖိုးလံုးရင္ခုန္သံေတြ
တဒိုင္းဒိုင္းဆူညံသြား၏။
စိုအိအိ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြ၏
အေပၚဖက္ ႏွင့္ ေဘးဖက္ဆီသို႔ လိုက္ပြတ္ၾကည့္လိုက္သည့္ အခါ အနည္းငယ္ၾကမ္း သလိုျဖစ္ေနသည္မွအပ
အေမႊးအျမင္ မေတြ႔ပါ။ နတ္သမီးက အေမႊးမပါ ေၾကာင္းသိလုိက္ရလို႔ ဖိုးလံုးေပ်ာ္သြား သည္။
နတ္သမီးက သူ႔ဟာကို ကိုင္ေစခ်င္ပံုရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဘးဘီကုိ ေလွ်ာက္ျပီးစမ္း မေနေတာ့ဘဲ
အ ကြဲေၾကာင္း အတြင္းကိုသာ လက္ကို ထိုးသြင္းလိုက္၏။ ဖိုးလံုး အာရံုေတြထဲတြင္ ၾကည့္ဖူးသည့္
ကားေတြထဲက မိန္းမအဂၤ ါေတြ၏ ပံုကို ျမင္ေယာင္လာ၏။ အကြဲေၾကာင္း ေအာက္နားတြင္အေပါက္ရွိိ၏။
အေပၚဖက္နားမွာ အ ေစ႔ရွိသည္။
ႏွစ္ခုလံုးကို
စမ္းသပ္မိသည့္ အခါ ဖိုးလံုး၀မ္းသာသြား၏။ နတ္သမီးလည္း လူအတိုင္းပဲျဖစ္ပါ သည္။ ဟိုကား
ေတြ ထဲ က မိန္းမေတြလို လက္တဆစ္ေလာက္အေစ႔ၾကီးေတာ့ မရွိပါ။ ခပ္ေသး ေသးပင္ျဖစ္၏။ အစိႏွင့္
အေပါက္ကို စိတ္ရွိလက္ရွိ ကလိေပးလိုက္ေသာ အခါ နတ္သမီးလည္း တြန္႔တြန္႔သြားသည္။ အင့္ကနဲအင့္ကနဲ
အသံ တိုးတိုး ေလးကို လည္း ၾကားရသလိုလိုရွိသည္။ ဖိုး လံုး၏ ဟာၾကီးကလည္း ေထာင္မတ္တက္လာျပီး
ေပါက္ကြဲထြက္ေတာ့ မတတ္ခံစားရသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခ်င္ျပီ၊ လုပ္ခ်င္ျပီ”
လွဲေနရာမွ
ထထိုင္ျပီး အငမ္းမရေျပာမိသည္။ နတ္သမီးရွိမည္ ထင္ေသာဖက္သို႔ လက္ကိုဆန္႔ လိုက္ရာ ေပ်ာ့အိ
သည့္ အသားဆိုင္ေနာက္တခုကို ထပ္တိုးမိျပန္သည္။
ျပီးေတာ့ ေနာက္တခု။ နတ္သမီး၏ ရင္သား ေတြပင္ျဖစ္ ရမည္။
ဘယ္တခုညာတခု ကိုင္ျပီးညွစ္လိုက္ရာ နတ္သမီး ဆတ္ဆတ္ခါသြားသည္။ ဖိုးလံုးလည္း နတ္သမီးကို
ဖက္ျပီးတြန္းလွဲလိုက္သည္။ နတ္သမီးက အလိုက္သင့္လွဲခ်လိုက္ျပီး ဖိုးလံုးကို ခြျပီးဖက္လိုက္ရာ
ဖိုးလံုးဟာၾကီးက နတ္သမီး ၀မ္းဗိုက္ဟု ထင္ရသည့္ ေနရာကို သြားေထာက္မိသည္။ ဖိုးလံုးေအာက္ဖက္ကို
အနည္းငယ္ေလွ်ာ ေပး လိုက္ ခ်ိန္တြင္ နတ္သမီးက ဖိုးလံုးဟာၾကီးကို ကိုင္ျပီး သူမ၏ အ၀တြင္ေတ႔ေပးသည္။ ေအာက္မွာ တြင္းေပါက္ တခု ရွိမွန္း သိလိုက္ျပီးေနာက္တြင္
ဖိုးလံုး အားကုန္ေဆာင့္ ထိုးလိုက္၏။ ဆီးခံုခ်င္း ဗ်န္းကနဲ ရိုတ္မိသည္ အထိ တဆံုး၀င္သြားသည္။
နတ္သမီးကလည္း ဖိုးလံုးကို တင္းၾကပ္စြာ ဖက္ လိုက္၏။
ေပ်ာ့ေျပာင္းအိစက္သည့္
ခႏၶာကိုယ္ခ်င္း အထိအေတြ႔သာမက သူထိုးသြင္းထားသည့္ အတြင္းဖက္က ဆြဲညွစ္ ထား သလို အထိအေတြ႕က
ဖိုးလံုးရင္ကို မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေစ ေတာ့ ၏။ ၾကမ္းေပၚမွာ လက္ကိုေထာက္၍ အားယူျပီး မရပ္မနား
အားကုန္ေဆာင့္ မိေတာ့သည္။ ဒီ ေလာက္ေကာင္းသည့္ အရသာမ်ိဳးဖိုးလံုးတခါမွ မရဖူးပါ။ ကိုယ့္လက္ႏွင့္
ကိုယ္ကိုင္ျပီး ဂြင္းထုရ သည့္ အရသာႏွင့္ ျခားနားလြန္းလွ၏။ အတြင္းဖက္က ေစးပိုင္အိစက္သည့္
အထိအေတြ႔တခုက ဖိုးလံုး၏ အထစ္ ကို ထက္ေအာက္ အျပန္အလွန္ ပြတ္ေပးေနသလိုပင္။ ခံလို႔ေကာင္းသည့္
ထို အရသာက ဖိုးလံုးကို မရပ္မနားေဆာင့္ေနေစဖို႔ တိုက္တြန္းေစ႔ေဆာ္ေန၏။
ေကာင္းလြန္းလို႔
ဖိုးလံုးၾကာၾကာမေဆာင့္ႏိုင္ပါ။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို နတ္သမီးကိုယ္ေပၚသို႔ အရည္ေတြ ျဖန္းပက္
ခ်လိုက္ဖို႔ပင္ မလုပ္လိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ အထဲမွာပင္ အရသာရွိစြာ တဗ်စ္ဗ်စ္ပန္းထုတ္လိုက္မိသည္။
အရည္ ထြက္ သြားေသာ္ လည္း ဖိုးလံုးမနားခ်င္ေသးပါ။ ထို႔ ေၾကာင့္ ျပန္မထုတ္ဘဲ အသက္မရႈႏိုင္ေအာင္ေမာလာသည္
အထိ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေဆာင့္ သြင္းေနမိသည္။ မခံႏိုင္ေအာင္ေမာမွ ေမႊးပ်ံ႔ေနသည့္ နတ္သမီးကိုယ္ေပၚမွာ
ေမွာက္ျပီးနား သည္။
“မျပီးေသးဘူးေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ဦးမွာ၊ ကၽြန္ေတာ္လုပ္
ဦးမွာ”
ေမာပန္းတၾကီးႏွင့္
ေျပာမိသည့္အခါ နတ္သမီးက သေဘာတူပါတယ္ေျပာခ်င္ပံုရသည္။ ဖိုးလံုး ေက်ာျပင္ကိုလက္ သည္းျဖင့္
ကုပ္ျခစ္၏။ နတ္သမီးက လူစကားနားလည္ေသာ္လည္း လူစကားေတာ့ေျပာတတ္ပံုမရပါ။ ဖိုးလံုးက လည္း
စကားေျပာဖို႔လာတာမဟုတ္လို႔ ဒီအတြက္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ပါ။ လူကေမာလာသည့္တိုင္ သံ
ေခ်ာင္းၾကီး တမွ်မာေက်ာေနေသးသည့္ သူ႕ ဟာ ၾကီးကို နတ္သမီးအ ေပါက္ ထဲမွာ စိမ္ႏွစ္ထားရင္း ဇိမ္ယူျပီးနား ေနမိ၏။
အေမာေျပေတာ့မွ ျပန္ၾကံဳးထျပီး စိတ္ ရွိ
လက္ရွိလုပ္ျပန္
သည္။ နတ္သမီး၏ အေပါက္ထဲမွလည္းအရည္ ေတြ တစိမ္႔စိမ္႔
စီးယိုထြက္လာသည့္ အခါ အသံ ေတြ တဗြပ္ဗြပ္ ႏွင့္ တဲေလးထဲမွာဆူညံေနသည္။ နတ္သမီး ဆီ က လည္း
ဟင္း ...ဟင္း ႏွင့္ ညည္းသံ လိုလို ေလး ေတြၾကားလာရသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ဖိုးလံုးလည္း
ေကာင္း လာျပန္ သည္။
“ေအာင္မယ္ေလး....အေမေရ ...ေကာင္းလိုက္တာဗ်၊ ဟား ....အား
...မိုက္တယ္ဗ်”
၀မ္းေခါင္းသံၾကီးျဖင့္
အားပါးတရေျပာရင္း အရည္ေတြ ပန္းထုတ္မိျပန္သည္။
“မသြားပါ နဲ႔ ဦး နတ္သမီး ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခ်င္ေသးလို႔ပါ၊
၀ေအာင္လုပ္ပါရေစ”
ဒီတခါေတာ့
ဖိုးလံုးဟာၾကီးက ေပ်ာ့ေခြက်သြား၏။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္ျပန္တက္လာမည္ဟု ဖိုးလံုး ယံုၾကည္ပါ
သည္။ ဖိုးလံုးေမာသလိို နတ္သမီးလည္းေမာေနသည္။
သူမ၏ အသက္ရႈသံ
လည္း ျမန္ျပီး ျပင္းသည္။ နတ္သမီး ၏ ထြက္သက္ေလက ဖိုးလံုးပါးျပင္ကို လာလာျပီးတိုးေန၏။
အေမာေျပသည့္ အခါေပ်ာ့ေခြေနသည့္ ဟာၾကီးကို ျပန္ဆြဲထုတ္လိုက္ျပီး
ျပန္လည္ တင္းမာလာ ေအာင္ လက္ျဖင့္ဆြသည္။ ဒီတခါေတာ့ ျပန္တက္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ ၾကာ၏။ နတ္သမီးက
ဖိုးလံုး၏ ေဂြးဥေတြကို လက္ျဖင့္ ခပ္ဖြဖြညွစ္ေပးလိုက္ေတာ့မွ ျပန္လည္ျပီးတင္းမာ တက္ လာ
သည္။
အထဲကို သြင္းလို႔ရေလာက္ေအာင္မာလာသည့္
အခါ ျပန္ျပီးအလုပ္စ၏။ ဒီတခါေတာ့ နတ္သမီး ကူဖို႔ မလို ေတာ့ ပါ။ အေနအထားကို ဖိုးလံုးသေဘာေပါက္သြားသည့္အတြက္
အကြဲေၾကာင္း တ ေလွ်ာက္ေမွ်ာကာ ပြတ္လိုက္ျပီး အိအိေလး ျဖစ္သြားသည္ႏွင့္ ေဆာင့္သြင္းလိုက္၏။
ဖိုးလံုးကိုညွပ္ထားသည့္ နတ္သမီး၏ ေပါင္တံၾကီးေတြကား ထြက္သြားသည္။ ထိုေပါင္ၾကီးႏွစ္ေခ်ာင္း
ကို ဘယ္ညာေပြ႕ျပီး ဖိုးလံုးလုပ္သည္။ အေတြ႔အၾကံဳလည္း ရွိသြားလို႔ အားစိုက္ျပီး အတင္းမလုပ္ေတာ့။
မေမာေအာင္ခပ္မွန္မွန္ လုပ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း စိတ္ထ လာသည့္ အခါ မွာ ေတာ့ ဘာကိုမွမသိေတာ့
နတ္သမီး တကိုယ္လံုးဖ်ာေပၚမွာ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ႏွင့္ ေရြ႕သြားေအာင္ အား ကုန္ လုပ္မိျပန္ေတာ့သည္။
ထိုတခ်ီ ျပီးသည့္ အခါ မွာေတာ့ ဖိုးလံုးလည္း ေပ်ာ့ေခြက်သြားသည္။ သူ႕ကိုယ္ထဲမွာ ထပ္ ပန္း
စရာ အရည္ေတြ မရွိေတာ့လို႔ေတာင္ထင္မိသည္။
နတ္သမီးေဘးမွာ
ကပ္ကပ္သပ္သပ္ ၀င္လွဲခ်လိုက္ျပီး အနားယူေနစဥ္ ေဘးမွာ ဟာကနဲျဖစ္ သြားသည္။ နတ္သ မီး ျပန္ေတာ့မည္
ထင္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဖိုးလံုးတညလံုး လုပ္ေနခ်င္၏။ ဒါေပမယ့္ လူက ေတာ္ေတာ္ေမ်ာ့ေနလို႔
မတားႏိုင္ေတာ့ပါ။ နတ္သမီး ျပန္ရင္ မၾကည့္ဖို႔ မ စိုးစိုးႏြယ္က မွာထားလို႔ အဲဒီဖက္ကို
မလွည့္ဘဲ ဆက္ျပီးမွိန္း
ေနလိုက္သည္။ လႈပ္ရွားသည့္ အသံတခ်ိဳ႕ ၾကားရျပီးေနာက္
အခန္းထဲမွာ အေမႊးနံ႕ေတြေလ်ာ့က်သြားသည္။ နတ္သမီး ဆီက က်န္ခဲ႔သည့္ အၾကြင္းအက်န္ ရနံ႔ေတြ
ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့သည္။
“ေနာက္ေန႔ လည္းလာပါဦး နတ္သမီးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ေန႔တိုင္းေစာင့္ပါ႔မယ္”
နတ္သမီးၾကားႏိုင္မၾကားႏိုင္
မသိေသာ္လည္း ဖိုးလံုး တမ္းတမ္းတတ ႏွင့္ လွမ္းေျပာလိုက္မိ၏။ ေနာက္တေန႔ မနက္မွာ အိပ္ယာက
အေစာၾကီးထျပီး မစိုးစိုးႏြယ္ကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာဖို႔ သြား၏။ ေပ်ာ္လြန္း လို႔ ညက
တညလံုးေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ပါ။ သူအရင္လို ေကာင္မ ေလး ေတြကိုျမင္ရင္ ေတာ္ရာမွာ ဂြင္း
သြားထုရသည့္ ဘ၀မဟုတ္ေတာ့။ သူမ်ားေတြလို ပင္ မိန္းမ တေယာက္ကို လုပ္ဖူးခဲ႔ေပျပီ။ မိန္းမေတာင္မဟုတ္
ဖိုးလံုးလုပ္ခဲ႔ရတာက နတ္သမီးျဖစ္ သည္။ ေနာက္ျပီး တျခားမိန္းမေတြလို ရြံစရာေကာင္းသည့္
အေမႊးေတြမရွိ။ ဒါေၾကာင့္ မစိုးစိုးႏြယ္ ကို အလြန္ေက်းဇူးတင္မိသည္။ မစိုးစိုးႏြယ္ကူညီလို႔သာ
ဖိုးလံုး လူျဖစ္ခြင့္ ရခဲ႔ သည္။
ဟိုကိုေရာက္ေတာ့
အိမ္တံခါးပိတ္ထားသည္။ အတြင္းတံခါးပါ ပိတ္ထားလို႔ မစိုးစိုးႏြယ္တို႔ လင္ မယား အိပ္ယာက
ႏိုးၾကေသးပံုမေပၚပါ။ အျပင္သံဆန္ကာ တံခါးကိုေတာ့ဖိုးလံုးလက္ႏွိႈက္ျပီး ဖြင့္ တတ္သည္။
အတြင္းတံခါးပါပိတ္ ထားရင္ေတာ့ ဖိုးလံုးလည္း မလုပ္တတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ ေလွ်ာ့ျပီး
အိမ္ျပန္လာခဲ႔ရသည္။ အိမ္မွာ မနက္စာ စား ျပီးသည္ႏွင့္ မေနႏိုင္ဘဲျပန္ထြက္မိ၏။ မစိုးစိုးႏြယ္
တို႔ အိပ္ယာက ႏိုးဖို႔လည္း မေသခ်ာေသးလို႔ လဘက္ရည္ဆိုင္ မွာ သြားထိုင္ေန လိုက္ရသည္။
သူ႔ကို အရင္လိုဖိုးလံုး
ဟု ထင္ျပီး လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ စၾကေနာက္က်သူေတြကို ဖိုးလံုး ညတုန္းက နတ္သမီး အ ေၾကာင္း
ေျပာျပလိုက္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းမ်ိဳသိပ္ၾကိတ္မွိတ္ထားရ၏။ ထုတ္ေျပာလိုက္မိရင္ နတ္သမီးႏွင့္ေနာက္
ထပ္ တ ၾကိမ္ မေတြ႔ရမွာစိုးသည္။ ကိုးနာရီေက်ာ္ ေလာက္မွ လဘက္ရည္ဆိုင္ကေန ထျပီး မစိုးစိုးႏြယ္
ဆီထြက္ လာခဲ႔သည္။
အိမ္တံခါးေတြ
ဖြင့္ထားသည္ကိုေတြ႕လို႔ အသံျပဳၾကည့္လိုက္ရာ အိမ္ေဘးဖက္က မစိုးစိုးႏြယ္ ျပန္ထူးလိုက္သံကို
ၾကားလိုက္ရသည္။ ေဘးကေနပတ္ျပီး၀င္သြားရာ ေျခရင္းဖက္ေဘးက ေရ တိုင္ကီမွာ ေရခ်ိဳးေနသည့္
မစိုးစိုးႏြယ္ ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။
“အဆင္ေျပလားဖိုးလံုး”
“ေျပတာမွ အရမ္းေျပတာပဲ မမစိုးရာ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ အဲဒါ
လာေျပာတာ၊ ညက အျပန္ထဲက ၀င္ေျပာမလို႔ ပဲ၊ အမတို႔ အိမ္ကတံခါးပိတ္ထားလို႔”
“ေအာ္ ... မင္း အဆင္ေျပရင္ ၀မ္းသာပါတယ္ကြာ၊ ငါလဲ ကုသိုလ္ရတာေပါ့”
“အမ ေယာက္်ားၾကီးလဲ -ီးျပန္ေတာင္ ႏိုင္ပါေစဗ်ာ”
“ဘာေျပာတယ္”
“ဦးေလးက ပန္းေသျပီး -ီး မေတာင္ႏိုင္လို႔ အမ ကိုမလုပ္ႏိုင္ဘူး
မဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီ တဲ႔ အတြက္ အမ ေယာက္်ားလဲ ျပန္ေကာင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းတာေလ”
“နင္ ...နင္ ေနာ္ ...ငါ ေရနဲ႔ ပက္လိုက္ရမလား”
မ်က္စိပ်က္မ်က္ႏွာပ်က္ျဖင့္
ဖိုးလံုးကို ခြက္ႏွင့္ ရြယ္ေသာ္လည္း ဖိုးလံုးက ဂရုမမူမိပါ။ သူေျပာလိုရာကို စြတ္ေျပာ
ေန၏။
“ဦေလး သနားပါတယ္၊ ဒီေလာက္ေကာင္းတာ ကို မလုပ္ရေတာ့ သူ႔ခမ်ာ
အေခြထဲမွာ သူမ်ား ေတြလုပ္တာပဲ ထိုင္ ၾကည့္ေနရတာေပါ့”
“ေအာ ...ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္လား”
“ေကာင္းတာေပါ့ အမရဲ႔၊ ေဆြမ်ိဳးေမ႔သြားမယ္၊ ဟဲဟဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့
ေရေရလည္လည္ၾကိဳက္ သြားျပီ၊ နတ္ သမီးက ေန႔ တိုင္းလာမွာလား အမ”
“ဒါေတာ့ ငါဘယ္သိမလဲ၊ အားရင္လာမွာေပါ့”
“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေန႔တိုင္းသြားေစာင့္မွာပဲ”
“အင္းေလ၊ ဒါေတာ့ နင့္သေဘာေပါ့၊ နင္လူတကာေလွ်ာက္ေျပာလို႔
မလာေတာ့မွ ငါ့ကိုရန္လာ မလုပ္နဲ႔”
“ဘယ္သူမွ မေျပာဘူးစိတ္ခ်”
“ဒါဆိုလဲ ျပီးေရာ၊ ငါ ထမိန္လဲေတာ့ မလို႔ နင္ၾကည့္ဦးမလား၊
မၾကည့္ရင္လဲ သြားေတာ့”
အရူးေပမယ့္
ဒါမ်ိဳးေတာ့ ဖိုးလံုးက သိတတ္ပါသည္။ ေနာက္ျပီး မစိုးစိုးႏြယ္က သူ၏ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္သည့္
ေက်းဇူး ရွင္ၾကီး မဟုတ္ပါလား။ ထြက္သြားရန္ျပင္ေသာ္လည္း မ်က္စိကေတာ့ ေရစိုထမိန္ႏွင့္
မစိုးစိုးႏြယ္ဆီ ေရာက္သြား သည္။ ေဟာင္းႏြမ္းပါးလႊာသည့္ ထမိန္က ေရ စိုသည့္ အခါ မစိုးစိုးႏြယ္၏
ကိုယ္မွာတသားထဲကပ္ေနသည္။ အ ေရာင္ကလည္း အျဖဴလိုလို အ၀ါ လိုလိုေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ျဖစ္ရာေအာက္က
ညိဳ၀င္းသည့္ အသားကို အတိုင္းသား ျမင္ေန ရ၏။ ခက္ေလ်ာ့ေလ်ာ့၀တ္ထားလို႔ ရင္သားကလည္း တ၀က္ေလာက္ထြက္ေနသည့္
အျပင္ ပါးလြန္း သည့္ ထမိန္ ေၾကာင့္ ႏို႔သီးေခါင္းေတြကိုပါ ေဖါက္ျမင္ေနရသည္။
“ကဲဘာလုပ္ရမွာလဲ”
မစိုးစိုးႏြယ္က
ခပ္ဆတ္ဆတ္ေျပာလိုက္ေတာ့ ဖိုးလံုး သုတ္ကနဲလွည့္လိုက္ျပီးမွ ေျပာဖို႔ က်န္ ေနသည့္ စကားကို
ဆက္ေျပာမိသည္။
“နတ္သမီးက အေမႊးမရွိဘူး သိလားအမ၊ ေျပာင္ေခ်ာေနတာပဲ”
“ရိတ္ထားတာ ေနမွာေပါ့”
“ဘာျဖစ္လဲ၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ ရိတ္တာပဲလို႔”
“ကဲပါ ...သြားပါေတာ့”
မစိုးစိုးႏြယ္
ဆီကေန ျပန္လာရင္း ေက်းဇူးရွင္ကို ထမိန္တထည္ေလာက္ေတာ့ ၀ယ္ေပးသင့္သည္ဟု အေတြး ေပါက္ မိသည္။ အခုန မစိုးစိုးႏြယ္ ၀တ္ထားသည့္ ထမိန္က
အရမ္း ေဟာင္းေနသည္။ ေရခ်ိဳးဖို႔ အတြက္ အသစ္ တထည္၀ယ္ေပးသင့္သည္။ ဖိုးလံုးထက္ အသက္ၾကီးသူလည္း
ျဖစ္လို႔ ကန္ေတာ့သင့္ သည္ဟုထင္မိသည္။ ဖိုး လံုးမွာ အိမ္ကေပးတဲ႔မုန္႔ဖိုး ႏွင့္ ဟိုက
ဒီက ေပးတတ္ၾကသည့္ ပိုက္ဆံေလးေတြ စုထားတာ အနည္းအက်ဥ္း ေတာ့ ရွိပါသည္။ ထမိန္ ၀ယ္ဖို႔
ေလာက္မေလာက္ေတာ့ မသိပါ။ အမေတြကိုပဲ အပူကပ္ရေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ညေနခင္း အမႏွစ္ေယာက္
အလုပ္ကျပန္လာတာႏွင့္ ပါတိတ္ထမိန္ တထည္၀ယ္ ေပးဖို႔ ပူဆာသည္။
“ဘာလုပ္ မလို႔လဲ၊ နင္၀တ္ဖို႔လား ဖိုးလံုးရဲ႕”
“ဟုတ္ပါဘူး၊ ကန္ေတာ့မလို႔”
“ဘယ္သူ႕ကိုလဲ၊ မမၾကီးကိုလား”
“မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ ေက်းဇူးရွင္ကို”
အလုပ္ကျပန္လာျပီး
ညစာခ်က္ဖို႔ အလုပ္မ်ားေနသည့္ အမေတြက ဖိုးလံုးစိတ္ရူးေပါက္တာသက္သက္၊ ေနာက္ေန႔ ေမ႔သြားလိမ္႔မည္ဟု
ယူဆကာ ၀ယ္ေပးမည္ဟု ကတိေပးလိုက္သည္။
“တကယ္ေနာ္၊ ၀ယ္မေပးလို႕ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ဆီက ယူေပးလိုက္မွာ”
“ေအးပါ၊ စိတ္ခ်၊ ၀ယ္ေပးမယ္”
စိတ္ေက်နပ္သြားသည့္
ဖိုးလံုးက မီးဖိုထဲမွာေတာက္တိုမယ္ရ ၀င္ကူေပးေနမိသည္။ သူလည္း ထမင္းေစာေစာ စား ခ်င္ေနပါသည္။
အခ်ိန္က်ရင္ နတ္သမီးကိုေတြ႕ဖို႔ သြားရဦးမည္ မဟုတ္ပါ လား။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႕က နတ္သမီး
မလာပါ။ ဖိုးလံုးအလြန္စိတ္ဆင္းရဲရ၏။ မ်က္ႏွာမွာ အ၀တ္ စည္းျပီး နာရီသံေခ်ာင္းေတြ ဖိုးလံုးမေရတြက္ႏိုင္ေအာင္
မ်ား လာသည္ အထိေစာင့္ သည္။ နတ္သမီးက ေရာက္မလာပါ။ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ အထိဖိုးလံုးျပန္မလာသည့္ အခါ အမေတြ လည္းစိတ္ပူၾကသည္။
ကိုစိုးေအာင္လည္း ဟိုေျပးဒီေျပးႏွင့္ ဖိုးလံုးကို လိုက္ရွာရင္း အလုပ္မ်ား သြားရ၏။ ဖိုးလံုးျပန္ေရာက္လာေတာ့မွ
သူတို႔လည္းစိတ္ေအးရသည္။
နတ္သမီးေရာက္မလာသည့္
ကိစၥတြင္ ေက်းဇူးရွင္ကို ကန္ေတာ့ဖို႔ပ်က္ကြက္သည့္ အတြက္ နတ္သမီး စိတ္ဆိုးျပီး မလာတာဟု
ဖိုးလံုးေကာက္ခ်က္ဆြဲလိုက္၏။ ထို႔ေၾကာင့္
ေနာက္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ထမိန္၀ယ္ေပးဖို႔ အမေတြကို ေျပာျပန္သည္။
သူတို႕ကလည္း ဖိုးလံုး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ၀ယ္ေပးမည္ေျပာျပီး အလုပ္မ်ားေတာ့ ၀ယ္မလာျဖစ္
က်ျပန္။
ထိုညတြင္
လည္း နတ္သမီးေပၚမလာသည့္ အခါ ဖိုးလံုးသံသယ ပိုၾကီးလာျပီး အိမ္မွာပြဲၾကမ္းေတာ့ ၏။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေနာက္တရက္က ရံုးပိတ္ရက္ႏွင့္
တိုက္ဆိုင္ေန၍ အမၾကီးက ေစ်းမွာ သြား၀ယ္ေပးသည္။ လက္ထဲကို ပါတိတ္ထမိန္ ေရာက္လာသည္ႏွင့္
အိတ္ကေလးဆြဲျပီး မစိုးစိုးႏြယ္ဆီ ဖိုးလံုး အေျပး လာခဲ႔သည္။ မစိုးစိုးႏြယ္ ႏွင့္ အခန္႕သင္ပင္ေတြ႔ရသည္။
“ေဟာ ...ဘာတုန္း ဖိုးလံုး”
“အမ ကို လာကန္ေတာ့တာ”
“ျမတ္စြာဘုရား၊ ဘာျဖစ္လို႔ကန္ေတာ့ရတာတုန္း”
ဖိုးလံုး
ဘာမွမေျပာဘဲ မစိုးစိုးႏြယ္ေရွ႕မွာ ထမိန္ထုပ္ေလးခ်ျပီး ငုတ္တုပ္ထိုင္ကာ ကန္ေတာ့၏။ မစိုးစိုးႏြယ္
လည္း မေန တတ္မထိုင္တတ္ျဖစ္သြားသည္။ ဖိုးလံုးကို အတင္းျပန္ထခိုင္း၏။
“ရျပီ၊ ရျပီ ထေတာ့၊ နင္ဘာစိတ္ရူးေပါက္လာတာလဲ”
“မမစိုးက လည္း ကၽြန္ေတာ္က အရူးပဲလို႔”
“ေအးေလ ..ထားပါေတာ့ ငါ့ကို ဘာလို႔ ကန္ေတာ့ရတာလဲ”
“ဟိုတရက္က ကၽြန္ေတာ္လာေတာ့ အမ က ထမိန္ေဟာင္းေလးနဲ႔ ေရခ်ိဳးေနတယ္
မဟုတ္လား၊ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အသစ္ တထည္၀ယ္ေပးတာ၊ ဒါကို ၀တ္ခ်ိဳးေနာ္ အမ”
မစိုးစိုးႏြယ္
ေခါင္းကုပ္ရင္း အိမ္အတြင္းဖက္ကို လွည့္ၾကည့္သည္။ ဦးတင္ထြန္း ကေတာ့ အိပ္ေနပံုရသည္။
ခါ တိုင္းလို TV ေရွ႕မွာ မေတြ႔ရပါ။
“ေနာက္ျပီး အမကို ကန္ေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတာ အိမ္က မမၾကီးတို႕ကလည္းေတာ္ေတာ္
နဲ႔ ၀ယ္မေပး ၾက ဘူး၊ ေက်းဇူးရွင္ကို မကန္ေတာ့လို႔ နတ္သမီးက စိတ္ဆိုးလား မသိပါဘူးဗ်ာ
ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို မလာတာ ႏွစ္ရက္ ရွိျပီ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေန႔တိုင္းေစာင့္ ေနရတယ္၊ အခု
မမစိုးကို ကန္ေတာ့လိုက္ျပီဆိုေတာ့ သူစိတ္ဆိုးေျပျပီး လာခ်င္ လာမွာေပါ့ ေနာ္ အမ”
“အဲဒါေတာ့ ငါလဲ မသိဘူးေလ၊ ကဲကဲ ခံုမွာ ထိုင္၊ ျပီးရင္ မင္းဦးေလး
လာလိမ္႔မယ္၊ သူ စီဒီ အသစ္ေတြရထား တယ္”
“မၾကည့္ေတာ့ဘူး အမ၊ ကၽြန္ေတာ္က လက္ေတြ႔ပဲလုပ္ေတာ့မယ္၊ ဟား
…ဟား၊ ဒါနဲ႔ အမ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီထဲကို သြားသြား ႏွပ္ေနတာ အမ ဘယ္လိုသိတာလဲ”
ဖိုးလံုး
အေမးေၾကာင့္ မစိုးစိုးႏြယ္၏ မ်က္ႏွာ မခ်ိဳ မခ်ဥ္ျဖစ္သြားသည္။
“ငါ လမ္းသြားရင္း ရွဴရွဴး အရမ္းေပါက္ခ်င္တာနဲ႔ အဲဒီထဲ မွာလူမရွိဘူး
ဆိုျပီး၀င္လာတာ၊ အထဲမွာ နင္အိပ္ေန တာ နဲ႔ ငါ့မွာ အျပင္မွာပဲ ေပါက္ခဲ႔ရတယ္”
“တကယ္အိပ္ေနတာလား”
“ေအာ္ အိပ္တာမွ သိုးလို႔၊ ငါ ကိစၥရွင္း ျပီးေတာ့ နင့္ကို
လာေခၚတာေတာင္ နင္မၾကားဘူး”
“ဟုတ္လား၊ သိဘူးဗ်၊”
တလက္စထဲ သတိရသည္
ႏွင့္ ဖိုးလံုးက သူသိလိုရာကို ဆက္ေမးမိသည္။ ဒီကိစၥ တြင္ မစိုးစိုးႏြယ္က ၾကီး ၾကပ္ စီစဥ္သူ
ဆရာမၾကီး မဟုတ္ပါလား။
“နတ္သမီး ကို တညလံုးေနေအာင္ေျပာလို႔ မရဘူးလားဗ်ာ”
“နင္ေတာ္ေတာ္ ေလာဘၾကီးတာပဲ”
“ကၽြန္ေတာ္က မ၀ေသးလို႔ လုပ္ပါရေစဦး ဆိုတာ အတင္းျပန္သြားတယ္”
မစိုးစိုးႏြယ္
စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္မ်က္ႏွာ ႏွင့္ ဖိုးလံုးကို ၾကည့္သည္။
“နင္ကေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ၊ နတ္သမီးေတြ မွာ အခ်ိန္အကန္႕ ရွိတယ္ဟဲ႔၊
ျပန္ခ်ိန္က်ရင္ ျပန္ရတယ္၊ ေနာက္ က်လို႔ ဆိုင္ရာပိုင္ရာေတြက ဒါဏ္ေပးရင္ ေနာက္ေန႔ နင့္ဆီလာလို႔
မရေတာ့ဘဲျဖစ္သြားမယ္၊ သိလား”
ေရေရရာရာ
နားမလည္ေပမယ့္ ဖိုးလံုးေခါင္း ညိတ္လိုက္သည္။ နတ္သမီး ျပန္ရင္ မတားရ၊ ေနာက္ေန႔ မလာ ဘဲ
ေနလိမ္႔မည္ ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သူသေဘာေပါက္လိုက္ပါသည္။
“ခင္ဗ်ား ဖို႔ လည္း နတ္သားေလး တေယာက္ရွာပါလား”
“ငါက ဘာလုပ္ဖို႔လဲ”
“ခင္ဗ်ား ကိုလုပ္ေပးဖို႔ ေပါ့ဗ်”
“ဟဲ႔ ေကာင္ေလး ငါမီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ဓါးသြားယူျပီး နင္႔ကို
မခုတ္ခင္ ျပန္ေတာ့၊ နင္႔ ထမိန္လဲျပန္ယူသြားေတာ့”
“မလုပ္ပါနဲ႕ အမ ရယ္ကၽြန္ေတာ္က ခင္လို႔စတာပါ၊ ဟဲ ဟဲ”
ဖိုးလံုးတက္ၾကြသည့္
ေျခလွမ္းေတြႏွင့္ အိမ္ကိုျပန္ခဲ႔သည္။ လမ္းထဲက ေကာင္ေတြက လဘက္ရည္ေသာက္ဖို႔ လာေခၚၾကလို႔
လိုက္သြားမိတာေတာင္ စိတ္မေျဖာင့္ပါ။ ေကာင္းကင္ကို တေမာ့ေမာ့ ႏွင့္ ေနလံုးၾကီးကို ေအာက္
ကို အတင္းဆြဲခ်ပစ္လိုက္ခ်င္စိတ္ေပါက္ေနသည္။ အိမ္ျပန္လာေတာ့ လည္း ညေနခ်ိန္နီးလာသည္ ႏွင့္
အမွ် ေယာက္ ယက္ခပ္ေနသည္။ မိုးျမန္ျမန္ခ်ဳပ္မွ နတ္သမီးဆီ သြားရမည္ မဟုတ္ပါလား။ အမ ေတြကေတာ့
ခါ တိုင္း ထက္ ဂဏွာမျငိမ္ ျဖစ္ေနသည့္ ဖိုးလံုးကို အကဲခတ္ေနၾကသည္။
“ေဟ႔ ဖိုးလံုး၊ မင္း မိန္းမ ခိုးမလို႔ လားကြ”
ေယာက္ဖလုပ္သူကေတာင္
မေနႏိုင္ဘဲ ေမးရသည့္ အေျခဆိုက္သြားသည္။
“မဟုတ္ပါဘူး အကိုရာ အျပင္သြားမလို႔ပါ”
“ဒါဆိုလဲ သြားေလကြာ၊ ခါတိုင္းသြားေနက်ပဲ”
“ထမင္း မက်က္ေသးလို႔ ေစာင့္ေနတာဗ်၊ ဆာေနျပီ”
သူ႔ဆင္ေျခႏွင့္
သူအကြက္ေစ႔ေစ႔ ေျပာလိုက္သည့္ အရူးပါးကို အမေတြက အဟုတ္ထင္ကာ သနားျပီး အျမန္စား ရ ေအာင္လုပ္ေပးလိုက္၏။
စားျပီးျပန္ေတာ့လည္း ကိုရီးယားကား က မလာေသး၍ အိပ္ယာထဲ၀င္ေခြေနမိသည္။ ကိုရီးယား ကားစလာသည္ႏွင့္
ေဇာင္းကလႊတ္လိုက္သည့္ ျမင္းရိုင္း တေကာင္လို သုတ္ေခ်တင္ေတာ့၏။
မစိုးစိုးႏြယ္ကို
ကန္ေတာ့လိုက္လို႔ နတ္သမီးစိတ္ေျပသြားပံုရ၏။ ဖိုးလံုး ျပဳဖြယ္ကိစၥေတြ ကို ေဆာင္ရြက္ ျပီး ဖ်ာေပၚမွာ လဲေနလို႔ ဘာမွမၾကာေသးမွီ
သင္းၾကိဳင္ေသာေမႊးရနံ႕ေတြ ႏွင့္ အတူေရာက္ လာသည္။
“၀မ္းသာလိုက္တာ နတ္သမီးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ေန႔တိုင္းေမွ်ာ္ေနတာဗ်”
ရႊင္လန္းတက္ၾကြသည့္
အသံျဖင့္ေျပာရင္း နတ္သမီးဖက္ဆီသို႔ လက္ကိုရမ္းျပီးစမ္းလိုက္ရာ နတ္သမီး၏ ဗိုက္ လို႔
ထင္ရသည့္ေနရာကို သြားထိုးမိသည္။ လက္ကအိကနဲ ခံစားလိုက္ရသည္။
“အို ေဆာရီးဗ်ာ …နာသြားလား”
စိတ္မဆိုးပါ၊
မနာပါဟု ေျပာခ်င္ပံုရသည္။ ဖိုးလံုး လက္ေမာင္းကို နတ္သမီးက အသာဆုပ္လိုက္၏။ ဒီေလာက္ အထိ
အေတြ႔ ေလးႏွင့္ေတာင္မွ ဖိုးလံုးရင္ေတြ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ ေအာင္ခုန္ျပီး ေအာက္ကဟာၾကီးက
လည္း တဟုန္ ထိုး ေထာင္တက္လာ၏။ အရမ္းလုပ္ခ်င္လာေပမယ့္ လုပ္လို႔ မျဖစ္ေသးပါ။ ဖိုးလံုးမွာ
စိတ္ကူးတခုရွိသည္။ သူ႕ကို စိ္တ္ဆိုးျပီး ေရာက္မလာသည့္ နတ္သမီး ပိုျပီးစိတ္ေက်နပ္သြားေစရန္
နတ္သမီးကို ဘာဂ်ာမႈတ္ေပးခ်င္သည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ နတ္သမီးဖက္ကို စမ္းကာဖက္လိုက္ျပီး ဖ်ာေပၚတြန္းလွဲလိုက္၏။
နတ္သမီးလည္း အလိုက္သင့္လဲက်သြား သည္။
လက္ျဖင့္စမ္းၾကည့္လိုက္ရာ
ဗိုက္ကိုစမ္းမိျပန္သည္။ အခုနလို အ၀တ္ခံမေနေတာ့ ေခ်ာမြတ္ျပီးအိေနသည့္ ပကတိ အသား ျဖစ္သည္။
အေပၚကို တိုးစမ္းလိုက္ရာ အက်ၤ ီ၀တ္ထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအာက္ကို လက္ထိုး ျပီး အ ေပၚကို
မ တင္လိုက္ရသည္။ ေနာက္ျပီး နတ္သမီးက လူမ ေတြလို ဘရာစီယာလည္း ၀တ္ထား၏။ ဘရာစီယာကို အတင္း
မ သည့္အခါ နတ္သမီးဆီက သက္ျပင္းခ်သံၾကားလိုက္ရျပီး ေနာက္ နတ္သမီးကိုယ္ အနည္း ငယ္ၾကြ
တက္လာ သည္။ ခနေနေတာ့ နားထဲမွာ ေထာက္ကနဲ အသံတိုးတိုးၾကားလိုက္ရျပန္ျပီးေနာက္ ဘရာစီယာက
အလြယ္တကူ အေပၚကို ေျမာက္ပါသြားသည္။
ဖိုးလံုး၏
လက္တအုပ္စာမက သည့္ႏို႔ၾကီး ႏွစ္လံုးကိုအားပါး တရဆြဲသည္။ နယ္သည္။ ညွစ္သည္။ နတ္သမီး လည္း
ဖိုးလံုး လက္ခ်က္ေၾကာင့္ တြန္႔လိမ္ေန၏။ ႏို႔သီးေခါင္းကိုတျပြတ္ျပြတ္ႏွင့္ စို႔ေပးလိုက္မွ
ျငိမ္သြားျပီး ဖိုး လံုးေခါင္းကို အသာအယာလာဖက္သည္။ ၾကည့္ဖူးသည့္ ဗီြဒီယို သင္ခန္းစာေတြက
အသံုး၀င္လာျပီျဖစ္သည္။ ႏို႔ေတြကို စုပ္ေပးရာမွ တေရြ႔ေရြ႕ ေအာက္သို႔ ဆင္းလာ၏။ ဗိုက္သားျပင္ကို
ပြတ္လိုက္နမ္းလိုက္ႏွင့္ ဆီးခံု ဆီသို႔ ေရာက္လာသည္။ ဆီးခံုသားကို ခပ္ဖြဖြ နမ္းရင္း
နတ္သမီး၏ လွ်ိဳ႕၀ွက္တြင္းေလးထဲသို႕လက္ကို ေလွ်ာသြင္းျပီး ပြတ္ေပး ေနလိုက္သည္။ နတ္သမီး
သက္ျပင္းတဖြဖြခ်ရင္း ဖိုးလံုး ဆံပင္ေတြကို ဆြဲဖြသည္။ လည္ဂုတ္ကို လက္ သည္းႏွင့္ ကုပ္သည္။
ေနာက္ဆံုးက်မွ ဖိုးလံုးက သူသြားလိုရာဆီ တိုး၀င္လိုက္၏။
နတ္သမီး၏
ကိုယ္နံ႔က အလြန္ေမႊးၾကိဳင္ေသာ္လည္း ဒီေနရာမွာေတာ့ မေမႊးပါ။ ေခၽြးေစာ္လိုလို နံသည္ဟုပင္ထင္
မိသည္။ ဒီအနံ႔ေလာက္ႏွင့္ ေတာ့ဖိုးလံုးစိတ္ မပ်က္ပါ။ နတ္သမီးကို မႈတ္ေပးဖို႔ စိတ္အားသန္ေန၍
ခ်က္ခ်င္းလို လို အနံ႕ကို ေမ႔သြားျပီး ေနာက္ လွ်ာႏွင့္ အျပားလိုက္ အစုန္အဆန္ လ်က္ေပးလိုက္သည္။
ဖိုးလံုး နားရြက္ေဘးက နတ္သမီး ၏ ေပါင္တံေတြ တဆတ္ဆတ္ခါသြားသည္။ ဒါက ေကာင္းလို႔ ျဖစ္မည္ဟု
တြက္ဆျပီး ဖိုးလံုး အဆက္ မျပတ္ အတင္းဖိလ်က္ပစ္လိုက္၏။ နတ္သမီးက လည္း အတင္းေကာ့တင္ေပးသည့္
အခါ ဖိုးလံုးအရမ္းကို စိတ္ ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္သြားျပီး သူဆည္းပူးထားသမွ် အကုန္ထုတ္ျပီး
အသံုးခ်ေတာ့၏။
မ်က္လံုးကို
စည္းထားရေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ နတ္သမီး၏ အဂၤ ါ အေနအထားကို ဖိုးလံုး အကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္
သြားသည္။ စမ္းေနစရာမလိုပဲ အစိကို လွ်ာႏွင့္ လွမ္းထိုးႏိုင္သည္။
လွ်ာကို ခၽြန္ခၽြန္ေလး
ျဖစ္ေအာင္လုပ္ျပီး အေပါက္၀ထဲကို ဇြိကနဲ ၀င္ေအာင္သြင္းႏိုင္လာ၏။ နတ္သမီးလည္း တြန္႔လိမ္ေကာ့ပ်ံေနေတာ့သည္။
ဖိုးလံုး၏ ႏႈတ္ခမ္း၊ ႏွာေခါင္း ႏွင့္ ေမးေစ႔ ေတြမွာလည္း နတ္သမီး၏ အရည္၊ သူ၏ တံေတြးေတြ
ႏွင့္ ရႊဲစိုေန၏။ ၾကာလာ ေတာ့ နတ္သမီးခံ ႏိုင္ေတာ့ဟန္မတူပါ ဖိုးလံုး ေခါင္းကို အတင္းတြန္းထုတ္သည္။
ဖိုးလံုးလည္းစိတ္ေက်နပ္သြား ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ ေနာက္ဆႏၵတခုျဖစ္လာ၏။ အမႈတ္ခံခ်င္
လာသည္။ နတ္သမီးလည္း သူမႈတ္ေပးတာ ေၾကာင့္ အရမ္းေကာင္းေနျပီျဖစ္လို႔ ေျပာရင္ရမည္ဟု ယူဆကာ
ေျပာခ်လိုက္သည္။
“နတ္သမီးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလည္း တလွည့္ျပန္မႈတ္ေပးပါလား”
ေျပာျပီးမွ
နတ္သမီးလက္ခံပါမည္လားဟု စိုးရိမ္သြားမိသည္။ စိတ္ဆိုးသြားမွာ လည္းေၾကာက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္
ခ်က္ခ်င္းပင္ ပ်ာပ်ာသလဲျပန္ေတာင္း ပန္ လိုက္၏။
“မသိလို႔ ေျပာမိတာပါ၊ စိတ္မရွိပါနဲ႔၊ ဟုတ္ေပါင္ …အမိုက္အမဲ
ကိုေဗြမယူပါနဲ႔”
နတ္သမီးျငိမ္သက္ေနသည္။
သူမ၏ ထံုးစံအတိုင္း အသံမထြက္ဘဲ ေနျခင္းလား၊ စိတ္ဆိုးျပီး ျငိမ္သြားျခင္းလားဟု ဖိုးလံုးမေ၀ခြဲ
ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရသည္။ ဒါေပမယ့္ နတ္သမီး၏ လက္ဖ၀ါးႏုႏုက သူ၏ ပစၥည္းၾကီးကို လာေရာက္ဆုပ္
ကိုင္လိုက္ခ်ိန္မွာ ေတာ့ ရင္ထဲမွာထိတ္ကနဲျဖစ္ကာ ေပ်ာ္သြားသည္။ မာေထာင္ေနသည့္ ဟာၾကီး
ကို နတ္သမီးက သူမဖက္ဆီသို႔ တေရြ႕ေရြ႕ဆြဲယူသြားရာ ဖိုးလံုးလည္း နတ္သမီး ကိုယ္ေပၚကားယားခြ
ျပီးပါသြား၏။ နတ္သမီး၏ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ ခြမိခ်ိန္တြင္ တဲကလည္း နယ္နိမိတ္ကုန္ျပီ ျဖစ္ရာဖိုးလံုး
နံရံကာထားသည့္ သံျပားႏွင့္ ဒုန္းကနဲ ၀င္ တိုက္မိသည္။ နဖူးနာသြားေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းထိုအနာကိုေမ႔သြားသည္။
“အား …ဘယ္လိုၾကီးလဲ မသိဘူးဗ်”
သူ႔ဟာၾကီး
တေခ်ာင္းလံုးနီးပါးက နတ္သမီးက ပါးစပ္ထဲစုပ္သြင္းယူလိုက္ေသာ ေၾကာင့္ ဖိုးလံုးေရွ႕က သံျပားကို
တြန္းထားရင္း ေအာ္လိုက္မိသည္။ နတ္သမီးက ဖိုးလံုး သူမကို မႈတ္ေပးတာထက္ေကာင္းေအာင္ ျပန္လုပ္ေပး
ႏိုင္ သည္။ သူမ၏ ကၽြမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ ဖိုးလံုးမွာ အိမ္သာတက္ခ်င္သလိုလို၊ ေသးေပါက္ခ်င္သလိုလိုႏွင့္
ဘယ္လိုလုပ္ ရမွန္း မသိေအာင္ျဖစ္ေနရသည္။ တင္းက်ပ္ေနေအာင္ငံုထားျပီးမွ ထိပ္ဖ်ားေလး ကို
တဆတ္ဆတ္ႏွင့္ စုပ္လိုက္ လႊတ္လိုက္ လုပ္ေပးလိုက္လွ်င္ ဖိုးလံုး ဖင္ၾကီးခါျပီးေအာ္ေနမိသည္။
လွ်ာႏွင့္ ပတ္ကာရစ္လိုက္ သြားႏွင့္ မထိ တထိ ကိုက္ေပးလိုက္ ႏွင့္လုပ္ျပန္ရင္လည္း တကိုယ္လံုးတြန္႔လိမ္ေနရသည္။
ဒါေၾကာင့္ လည္းဖိုးလံုးၾကည့္ ဖူး သည့္ ကားေတြ ထဲမွာပုေလြမႈတ္ေပးၾကတာေတြ ပါတာျဖစ္မည္။
ဖိုးလံုးအတြက္ကေတာ့ အရွင္လတ္လတ္ ႏွင့္ နိဗၺာန္ ေရာက္ရသလို ၾကည္ႏူးေနမိ၏။
ဒီတိုင္းဆက္သြားရင္
ဖိုးလံုး ျပီးေတာ့မွာေသခ်ာေနသည္။ မလုပ္လိုက္ရဘဲ ႏွင့္ေတာ့ ဖိုးလံုး မျပီးခ်င္ပါ။ ဒါေၾကာင့္
ေကာင္းေနရက္ ႏွင့္ နတ္သမီး ကိုေတာင္းပန္ျပီး သူ႔ဟာၾကီး ျပန္ဆြဲထုတ္ရသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခ်င္ေသးတယ္၊ လုပ္ေတာ့မယ္ေနာ္”
နတ္သမီးက
သေဘာတူေၾကာင္း ျပသသည့္ အေနျဖင့္ ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္လို႔ ဖိုးလံုးလည္း နတ္သမီးကိုယ္လံုးကို
ငံု႔စမ္းရင္း ေျခရင္းဖက္ကို ျပန္ဆုတ္ရသည္။ ေပါင္ၾကားမွာ ေနရာယူမိေတာ့ နတ္သမီးက အလိုက္တသိႏွင့္
ေပါင္ ကိုျဖဲေပးသလို ဖိုးလံုးဟာၾကီးကို လည္း အ၀မွာေတ႔ေပးသည္။ ဖိုးလံုးက ထိုးသြင္းလိုက္ရံုပင္။
စျပီဆိုသည္ႏွင့္ ဖိုး လံုးစိတ္ကိုလႊတ္ေပးလိုက္သည္။ ထိန္းထားလို႔လည္း မရေတာ့။ ရွိသမွ်အားကုန္သံုးျပီး
ေဆာင့္၏။ ဘုန္းဘုန္း၊ ဖတ္ ဖတ္ ႏွင့္ အသံေတြက တဲထဲမွာ ဆူညံေနသည္။ ေနာက္ဆံုး နတ္သမီးကေတာင္
ဖိုးလံုးခါး ကို လာကိုင္ျပီး အရွိန္ကို ထိန္းေပးရေတာ့သည္။ အားရပါးရ လုပ္ပစ္လိုက္ဖို႔
ကလြဲရင္ဖိုးလံုး ဘာကိုမွမသိေတာ့။ နတ္သမီး ထိန္း ထားသည့္ ၾကားကပင္ အံၾကိတ္ကာ မာန္တင္းျပီး
စိတ္ရွိလက္ရွိပစ္ေဆာင္႔ ေနသည္။ နတ္သမီးလည္း လက္ ေလွ်ာ့ သြားသည္။ ဖိုးလံုးကို မထိန္းေတာ့
ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဖိုးလံုးက လည္း ၾကာၾကာ ဆက္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ နတ္သမီး ႏို႕ၾကီးေတြကို အတင္းဆြဲညွစ္ရင္းအရည္
ေတြ ေကာ့ကာေကာ့ကာပန္း ပစ္ျပီး နတ္သမီးကိုယ္ေပၚသို႔ လဲျပိဳကာက်သြားေတာ့သည္။
လဘက္ရည္ဆိုင္
ေရွ႔ကျဖတ္သြားသည့္ မစိုးစိုးႏြယ္ ကိုျမင္လိုက္လို႔ ဖိုးလံုး ထိုင္ေနရာကေန ထျပီးလိုက္လာခဲ႔
သည္။ အျငိမ္႔ျငိမ္႔ ေလးေရြ႕လ်ားေနသည့္ နားကိုကပ္လာမိေပမယ့္ ေနာက္ခ်င္လို႔ မေခၚဘဲ အသာေလး
ကပ္ လိုက္ လာခဲ႔၏။ အထက္ေအာက္ ညင္ညင္သာသာ လႈပ္ရွားေနၾကသည့္ မစိုးစိုးႏြယ္၏ တင္ပါးထူထူ
ၾကီးေတြ ကို မၾကည့္ဘဲ ျမင္ေနရသည္။ မစိုးစိုးႏြယ္ လမ္းေလွ်ာက္တာ မိုက္တယ္ဟု တခ်ိဳ႕က
ဆိုၾကသည္။ ဒီေလာက္ေႏွးတာ ကို ဘာေၾကာင့္ မိုက္တယ္လို႔ေျပာၾကမွန္း ဖိုးလံုးနား မလည္ပါ။
မစိုးစိုးႏြယ္ ကို ေဆာ္ခ်င္သည္ဟု ေျပာသူေတြ လည္း ရွိသည္။ ဒါကလည္း မစိုးစိုးႏြယ္ အေမႊးထူမွန္း
မသိၾကလို႔ ျဖစ္မည္။ အေၾကာင္းသိသည့္ ဖိုးလံုးကေတာ့ မစိုးစိုးႏြယ္ ကို ေဆာ္ခ်င္စိတ္ မရွိပါ။
ေနာက္ကေနလိုက္ရင္း
ဟိုေတြးဒီေတြး ႏွင့္ လာရင္းကိစၥကိုေမ႔ေနသည္။ ျခင္းေတာင္း အၾကီးၾကီးကို မႏိုင္႔ တႏိုင္
ဆြဲျပီး သြားေနတာကို ျမင္လို႔ ၀ိုင္းကူဆြဲ ေပးဖို႔ ဖိုးလံုး လိုက္လာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
မစိုးစိုးႏြယ္က ဖိုးလံုး၏ အလြန္ ၾကီးမားသည့္ ေက်းဇူးရွင္ မဟုတ္ပါလား။ ကူညီရမည့္ ၀တၱရား
ရွိေပသည္။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ဖိုးလံုးေမ႔ သြား ၏။ သူမ ဖာသာေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္ရင္း ဖိုးလံုးကို
မစိုးစိုးႏြယ္ ျမင္သြားေတာ့မွ ဖိုးလံုးလည္း လာရင္း ကိစၥ ကို သတိရသည္။
“ဟဲ႔ ဖိုးလံုး”
“ဗ်ာ အမ၊ ျခင္းေပးေလ”
မစိုးစိုးႏြယ္
လည္း ေလးလံေနပံုရသည္။ ဟန္ေဆာင္ျပီးေတာ့ေတာင္ မျငင္းဘဲ ခ်က္ခ်င္း ထိုးေပး၏။ ေတာ္ေတာ္
ေလးပါသည္။ ေယာက္်ားအားႏွင့္ ေတာင္ ေလးမွန္းသိသာ၏။
“ေလးလိုက္တာ၊ ဘာေတြတုန္း မမစိုး”
“စံုေနတာပါပဲ ဟယ္၊ ငါ့ဟာငါေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး၊ ဒါနဲ႔
နင္က ဘယ္က လာတာလဲ”
“အမ ကို ျမင္လို႔ ျခင္း၀ိုင္းဆြဲ ေပးဖို႔ လိုက္လာတာ”
“သာဓု ပါေတာ္၊ စီဒီ အသစ္ေတြ လဲပါတယ္၊ နင့္ဦးေလး နဲ႔ တူတူလိုက္ၾကည့္ၾကေပါ့”
“ကၽြန္ေတာ္ အခုဒါေတြ မၾကည့္ေတာ့ဘူး”
“ေဟာ …ဘယ္လို ျဖစ္တာတုန္း၊ အရင္ကဆို သြားရည္ ေတာက္ေတာက္ယိုေနတဲ႔
ေကာင္ကမ်ား”
“ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္တိ္ုင္ပဲ လုပ္ေတာ့တယ္ေလ အမရဲ႕၊ ၾကည့္ရတဲ႔
အရသာနဲ႔ လုပ္ရတဲ႔ အရသာ တျခားစီပဲ မမ စိုးရဲ႕”
မစိုးစိုးႏြယ္
ကျပံဳးစိစိ ႏွင့္ ဖိုးလံုးကို ၾကည့္သည္။
“အရမ္းေကာင္းတယ္ေပါ့”
“ေကာင္းတာေပါ့ မမစိုးရယ္၊ ေလာကၾကီးမွာ အေကာင္းဆံုးပဲ၊ ထမင္းစားရတာထက္လဲ
ေကာင္းတယ္၊ လဘက္ရည္၊ ဒန္ေပါက္၊ ဆီခ်က္ …အားလံုးထက္ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ၊
ခင္ဗ်ားလဲ လင္ယူဖူးတာပဲ မသိဘဲ မေန ပါ ဘူး ဟဲဟဲ”
“ေအာင္မာ ….ငါ့ ေက်းဇူးနဲ႔ လုပ္ဖူးရတဲ႕ ေကာင္က မ်ား”
“ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အခု ျခင္းဆြဲ ေပးတာေပါ့”
“အဲဒါနဲ႔ ျပီးေရာလား”
“မမစိုး ၾကိဳက္တာခိုင္းဗ်ာ၊ ဟုတ္ျပီလား၊”
“အင္း နင့္စကား နင္မွတ္ထား”
“မွတ္ထားတယ္၊ အခုေတာ့ အမ ကိုေမးစရာ ရွိတယ္ ၊မိန္းမေတြကိုမႈတ္ေပးရင္ဘယ္လိုေနလဲဟင္”
“ဟာ ...ဒီေကာင္ေလးကေတာ့၊ ဘာေတြေမးေနတာလဲ”
“ခင္ဗ်ား အမႈတ္မခံဖူးဘူးလား”
“ဖိုးလံုး၊ ငါ အုတ္ခဲနဲ႔ ေကာက္ထုမိေတာ့မယ္ေနာ္”
မစိုးစိုးႏြယ္
မ်က္ႏွာ နီရဲသြားသည္။ လွမ္းေလွ်ာက္ေနတာကိုရပ္လိုက္ျပီး ဖိုးလံုးကို ခပ္အုပ္အုပ္ ကေလး
လွည့္ ၾကိမ္း၏။ ဖိုးလံုးကေတာ့ ဒါေတြနားလည္သူမဟုတ္ပါ။ သူေျပာခ်င္ရာသာ ေလွ်ာက္ေျပာ၏။
“ဦးတင္ထြန္းၾကီး မတရားဘူးဗ်ာ၊ အမ ကေတာ့ သူ႕ကို မႈတ္ေပးရတယ္၊
သူကက်ေတာ့ ျပန္လုပ္ေပးဘူးလား”
“ဖိုးလံုး နင္ကေတာ့ေျပာေလ ကဲေလျဖစ္ေနတာပဲ၊ ေတာ္ေတာ့ နင္ျပန္ေတာ့”
ရွက္စိတ္ေၾကာင့္
မစိုးစိုးႏြယ္၏ အသံကတုန္ရင္ေနသည္။ ဖိုးလံုး လည္း မ်က္ႏွာငယ္ေလး ႏွင့္ ျငိမ္သြားသည္။
သူ ၏ ေက်းဇူးရွင္မၾကီး မစိုးစိုးႏြယ္ စိတ္ဆိုးမွာကိုေတာ့ သူေၾကာက္ပါသည္။ မ စိုးစိုးႏြယ္
ကို စိတ္ဆိုးေအာင္ လုပ္မိ ရင္ နတ္သမီးကပါ ေရွာင္ဖယ္သြားရင္ မခက္ပါလား။ ပါတိတ္ ထမိန္ႏွင့္
မကန္ေတာ့မိတာ ေလးႏွင့္ေတာင္ နတ္သ မီးက သူ႔ထံမလာဘဲေနခဲ႔သည္။ ထို႔ေၾကာင့္မ်က္ႏွာလို မ်က္ႏွာရေျပာမိသည္။
“အမ ကၽြန္ေတာ္ နတ္သမီးကို မႈတ္ေပးလိုက္တယ္ သိလား”
“အာ ...နင္ မရြံဘူးလား”
“မရြံပါဘူး၊ အေမႊးမွမရွိတာ၊ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္မႈတ္ေပးတယ္
သိလား၊ အရမ္းေကာင္းတာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ဦး တင္.....”
မစိုးစိုးႏြယ္ဆီက
မ်က္ေစာင္းနီနီၾကီးတခု ၀ဲလာေသာေၾကာင့္ ဖိုးလံုးစကားကို ရပ္လိုက္ရ သည္။ ဒါေပမယ့္ ဦး
တင္ထြန္း ကိုေရွာင္ျပီးသူေျပာလိုရာကိုေတာ့ ဆက္ေျပာမိသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နတ္သမီးကို ေတြ႔တိုင္းမႈတ္မွာပဲ၊ နတ္သမီးလဲ
သေဘာက်မွာပါေနာ္”
“နင္မရြံရင္ေတာ့လုပ္ေပါ့”
မစိုးစိုးႏြယ္၏
ဟန္အမူအရာကိုၾကည့္ျပီး ဒီိမိန္းမၾကီး အမႈတ္ခံဖူးပံုမရဟု ဖိုးလံုး ဆံုးျဖတ္လုိက္ မိသည္။
အိမ္ေပၚအ ထိျခင္းေတာင္းၾကီးကို လိုက္တင္ေပးခဲ႔ ျပီးဖိုးလံုး လဘက္ရည္ဆိုင္ ကိုျပန္ သြားသည္။
ဖိုးလံုး၏ေဘာ္ဒါ တ ေယာက္ က ေရာက္ေရာက္ျခင္း ဆီးေနာက္၏။
“ဖိုးလံုးကလဲ ကြာ အေညွာ္လိုက္ခံေသးတယ္”
“ဘာတုန္းဗ် ခင္ဗ်ားဟာၾကီးကလဲ”
“မင္းက စားရတာလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ေလွ်ာက္လိုက္ ေနတာကိုေျပာတာ”
ဖိုးလံုးေရေရရာရာ
နားမလည္ပါ။ ဒါေပမယ့္ မစိုးစိုးႏြယ္ ႏွငိ့ သူ႕ကို မေကာင္းတာေျပာတာမွန္း ေတာ့သိသည္။ လ
ဘက္ရည္တိုက္သည့္ အျပင္ မုန္႕ပါေကၽြးထားသည့္ မ်က္ႏွာကို ေထာက္ထား ျပီး ျငိမ္ေနလိုက္ရသည္။
မ်က္ႏွာ ၾကီး စူေနသည့္ ဖိုးလံုးကို က်န္တဲ႔သူေတြက ပါ ဆက္စၾက၏။
“အဲဒါ ဟာမၾကီးက
ဆာေနတာကြ၊ ဦးတင္ထြန္း ၾကီးက မေကၽြးႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ငါတို႔သာမင္းတို႔ ေနရာမွာဆို ဆြဲစားပစ္လိုက္မွာ”
“ဟာဗ်ာ”
“ဖိုးလံုး၊ မင္း မစိုးစိုးႏြယ္ကို မေဆာ္ခ်င္ဘူးလား၊ ဖင္ၾကီးကို
လံုးေနတာပဲ၊ ႏို႔ၾကီးေတြကလဲ အယ္ လို႔၊ သူကမင္းကို ေကၽြးခ်င္ပံုရပါတယ္ကြာ”
“သူ႕ဆီသြားရင္ ထမင္းေကၽြးတယ္ေလ၊ ေတာ္ျပီေပါ့ဗ်ာ”
အားလံုးက
ဖိုးလံုးကို ငထူငအ တေယာက္အေနျဖင့္ ၀ိုင္းရယ္လိုက္ၾကသည္။ သူတို႔ ဆိုလိုတာ ဖိုးလံုးနားလည္သ
လိုလိုေတာ့ ရွိပါသည္။ ဖိုးလံုး အတြက္ကေတာ့ မစိုးစိုးႏြယ္ ကပစ္မွားစရာ မဟုတ္ပါ။ ေနာက္ျပီး
အေမႊးကလည္း ထူေသး၏။ မစိုးစိုးႏြယ္ ကို ကိုယ္လံုးတီး ႏွင့္ ျမင္ရရင္ ေတာင္ ဖိုးလံုးဟာၾကီးက
ေထာင္လာမွာ မဟုတ္တာ ေသ ခ်ာသည္။
ကိုယ္လံုးတီးနီးပါး
ျဖင့္ ျမင္ လည္း ျမင္ခဲ႔ ဖူးေပျပီ။ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုွမေနပါ။ ေနာက္ျပီး မစိုးစုိး ႏြယ္က
ဖိုးလံုး၏ ေက်းဇူး ရွင္လည္း ျဖစ္ေပသည္။ ေက်းဇူးရွင္ကို မျပစ္မွားရဆိုတာကို ဖိုးလံုး
အရူးေပမယ့္ သိပါေသး သည္။
မစိုးစိုးႏြယ္ကိုေျပာခဲ႕
သလိုပင္ ဖိုးလံုးက နတ္သမီးကို အျမဲမႈတ္ေပးပါသည္။ သူ႔ထံကိုနတ္သမီးေရာက္လာသည့္ ေန႔တိုင္းလိုလိုလို႔
ဆိုရမည္။ ဖိုးလံုးေတာင္ အခုေတာ္ေတာ္ဘာဂ်ာ ကၽြမ္းက်င္ေနျပီလို႔ ေတာင္ေျပာလုိ႔ ရသည္။
နတ္ သမီးက လည္းဖိုးလံုးကို ျပန္မႈတ္ေပးသည္။ သူကေတာ့ နတ္သမီးဆိုေတာ့ ဖိုးလံုးထက္စြမ္းသည္။
ျမန္ျမန္ ျပန္ဆြဲမထုတ္ႏိုင္ရင္ နတ္သမီးပါးစပ္ထဲ ထြက္ကုန္ေတာ့သည္။
နတ္သမီးက
သံုး ရက္ျခားမွ တခါေလာက္ ေရာက္ လာသည္။ တပတ္ေလာက္ ေပ်ာက္ခ်င္ရင္လည္း ေပ်ာက္၏။ ဒါေပမယ့္
လံုး၀ အၾကာၾကီးေတာ့ မေပ်ာက္ပါ။ ျပန္ေရာက္ျဖစ္ေအာင္
ေရာက္လာသည္။ ဖိုးလံုးကေတာ့ နတ္သမီး ေရာက္မလာတာ ရက္ျခားသည္ႏွင့္ မစိုးစိုးႏြယ္ ဆီေျပးေတာ့၏။
“နင္က လဲဟာ၊ ဘယ္သူက ေန႔တိုင္းလာႏိုင္မလဲ၊ နင္သာ အလုပ္ရွိလို႔
ေန႔တိုင္းသြားႏိုင္တာ”
“ကၽြန္ေတာ္ ခါတိုင္းႏွစ္ခ်ီပဲ လုပ္ေနက်ကို သံုးခ်ီလုပ္လိုက္မိလို႔
စိတ္ဆိုးသြားသလား လို႔”
“နင့္ ေရာဂါကလည္း ခက္တာပဲ၊ ငါေတာင္ရူးခ်င္လာျပီ။”
“ေကာင္းတာေပါ့ အမရဲ႕၊ ရူးရတာ အရမ္းေကာင္းတယ္၊ ရူးပစ္လိုက္”
“ငါေတာ့ အရူး အမဲသားေကၽြးမိျပီထင္တယ္”
“အမ ကလဲ၊ အမဲသားမဟုတ္ပါဘူး၊ နတ္သမီးအသားပါ”
“ေအးပါ၊ ရွိပါေစေတာ့၊ လာမွာပါဟယ္ နင့္ နတ္သမီးက”
မစိုးစိုးႏြယ္
ကိုသြားေျပာလိုက္ရင္ နတ္သမီးက ေပၚလာတတ္လို႔ နတ္သမီးေပ်ာက္ရက္ ၾကာသည္ႏွင့္ မစိုးစိုးႏြယ္
ဆီေရာက္ေတာ့သည္။ အရင္က အဲဒီအိမ္ကို ေရာက္တာက ဦးတင္ထြန္း ႏွင့္ အတူ ဟိုကားၾကည့္ဖို႔
ျဖစ္သည္။ အခုကေတာ့ မစိုးစိုးႏြယ္ ႏွင့္ ေဆြးေႏြး ဖို႔ ျဖစ္လာသည္။ TV ကိုေယာင္လို႔ေတာင္လွည့္
မၾကည့္ဘဲ မစိုးစိုးႏြယ္ ရွိသည့္ ေနရာကိုသာ တန္းသြားျပီး စကားေျပာေတာ့သည္။ တခါတေလ ဦးတင္ထြန္းေတာင္
မ်က္လံုးၾကီး ျပဴး ၾကည့္ တတ္သည္။
မစိုးစိုးႏြယ္က
လည္း အရင္ထက္ပိုၾကည့္ေကာင္းလာသည္လို႔ တျခားသူေတြကေျပာၾက သည္။ ဒါေပမယ့္ ဖိုးလံုး မ်က္စိထဲမွာေတာ့
ဘာမွ မထူးပါ။ အရင္လိုပဲ လို႔ထင္သည္။
တေန႔ မွာေတာ့
ဖိုးလံုးက နတ္သမီး ႏွင့္ေပ်ာ္ပါးရင္း စိတ္လြတ္ျပီး မ်က္ႏွာက အ၀တ္ကို ဆြဲဖယ္ မည္လုပ္မိသည္။
ထိုလက္ကို နတ္သမီးက တအားဆြဲလိမ္လိုက္ ေသာေၾကာင့္ အရမ္းနာျပီး ပြတ္ေနစဥ္ နတ္သမီး ေပ်ာက္ဆံုးသြား၏။
ေနာက္ထပ္ တပတ္ေလာက္ေပၚမလာပါ။ ဖိုးလံုး လည္း မစိုးစိုးႏြယ္ ဆီေျပးရျပန္သည္။
“ခက္လိုက္တာ ဖိုးလံုးရယ္၊ ဒီမွာ နင့္ဦးေလးကလည္း ေနမေကာင္းျပန္ျဖစ္ေနတယ္၊
ငါလည္း စိတ္ရႈပ္ေနရတဲ႔ အထဲ နင္ကတေမွာင့္”
“ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိက အ၀တ္ကို ဖယ္ျပီး၊ ၾကည့္ဖို႔ လုပ္မိတယ္၊
ကၽြန္ေတာ့္ ကို တအားဆြဲ ဆိတ္ျပီး ေပ်ာက္ သြားေရာ”
“နင္က ဘာလို႔ လုပ္တာလဲ၊ ၾကည့္လို႔ မရဘူးလို႔ ငါအတန္တန္ေျပာထားနဲ႔”
“ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိေတာ့ပါဘူး မမစိုးရယ္”
“ေနာက္တခါ ဆိုရင္ေတာ့ ငါတာ၀န္မယူေတာ့ဘူး”
“ဟုတ္ကဲ႕”
ညည္းညည္းညဴညဴ
ေျပာရင္း မစိုးစိုးႏြယ္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ျပီး ထမိန္ျပင္၀တ္သည္။ မစိုးစိုး ႏြယ္က ဒီလို
ပင္ ျဖစ္သည္။ ဖိုးလံုးကို ရွိတယ္လို႔ သေဘာထားပဲ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တတ္သည္။ ခုလည္း ထမိန္
၀တ္တာက ရိုးရိုး ျပန္ပတ္လိုက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲေသေသခ်ာခ်ာ ျဖန္႔၀တ္ ျခင္း ျဖစ္သည္။ တင္းေနေအာင္ဆြဲလိုက္၍
ထမိန္သားက ကပ္သြားသည့္ အခါ ဆီးခံုၾကီး က ထင္ထင္ရွားရွားေပၚလာသည္။ ေပါင္ၾကားက သူမ၏ ပစၥည္းၾကီးက
လည္း ေဖါင္းမို႔ေန၏။ ဖိုးလံုးကေတာ့ မ်က္လံုးထဲမွာ အေမႊးထူထူမဲမဲ ေတြကို ျမင္ေယာင္ရင္း
အသည္းေတြယားလို႔ ေနပါသည္။
မစိုးစိုးႏြယ္သာ
အသက္သူ႔ထက္ မၾကီးရင္၊ အေမႊးမထူရင္ ဖိုးလံုးလည္း သူမ ကိုခ်ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မိႏိုင္
ပါသည္။မစိုးစိုးႏြယ္၏ တင္ပါးၾကီးႏွင့္ ေဖါင္းကာေနသည့္ သူမ၏ပစၥည္းၾကီးကို အေပၚကေန တက္ေဆာင့္ရရင္
အိစက္ေနမွာပဲ ဟု ေတြးမိေသာ္လည္း ဖိုး လံုး ရင္ခုန္ျခင္း မျဖစ္ရပါ။ မစိုစိုးႏြယ္က လည္း
ဖိုးလံုးကို ဂရုမစိုက္ပါ။ ဖိုးလံုး လိုက္ၾကည့္ ေနမွန္း သိသိႏွင့္ ထမိန္ကို ေသေသခ်ာခ်ာျပင္၀တ္ေနသည္။
အိမ္ေနရင္း
၀တ္ထားသည့္ လည္ဟိုက္အက်ၤ ီပါးပါး ေၾကာင့္ သူမ၏ ႏို႔ၾကီးေတြကိုလည္း ဘရာစီယာ ထဲကထြက္
ေန သည့္ အတိုင္းျမင္ေနရ၏။
“ဟဲ႔ ေကာင္ေလး၊ အကုန္လိုက္ၾကည့္ေနတာပဲ”
“ၾကည့္ရံုၾကည့္တာပါဗ်ာ”
“နင္ကေတာ့ေလ၊ ဒီမွာ ငါေျပာမယ္၊ တကယ္လို႔ နင္သြားေစာင့္ေနတုန္း
နတ္သမီး ေရာက္လာရင္ က်ိန္ျပလိုက္”
“ဘယ္လိုက်ိန္ရမွာလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ဖိုးလံုးက နတ္သမီးကို ဘယ္ေတာ့မွ မၾကည့္ပါ၊
ၾကည့္မိရင္ ေသခ်င္းဆိုးနဲ႔ ေသပါေစလို႔၊ သံုးခါ က်ိန္ျပလိုက္၊ လိုက္ဆိုစမ္း”
မစိုးစိုးႏြယ္
တိုင္ေပးသည့္ အတိုင္းဖိုးလံုး လိုက္ဆိုျပရသည္။ ေလးငါး ေျခာက္ေခါက္ ေလာက္ ဆိုလိုက္သည့္
အခါ ဖိုးလံုးအလြတ္ရသြားသည္။ မစိုးစိုးနြယ္ ကို ျပန္ဆိုျပျပီး ေနာက္ စိတ္ေအးလက္ေအး ျပန္လာခဲ႔သည္။
မစိုးစိုးႏြယ္ ေျပာသည့္ အတိုင္းလုပ္ရင္ အဆင္ေျပတတ္တာ ဖိုးလံုး ေကာင္းေကာင္းသိပါသည္။
ညေနက်ေတာ့
ဖိုးလံုး တဲေလးထဲကို ေမွာင္ရီ မပ်ိဳးခင္ထဲကေရာက္ေနသည္။ ေမွာင္လာ သည္ႏွင့္ ဆြဲၾကိဳးကို
နမ္း ျပီး နတ္သမီးကို ေခၚလိုက္၏။ ျပီးသည္ ႏွင့္ မ်က္လံုးကို စည္းလိုက္ျပီး ျငိမ္သက္စြာ
ျဖင့္ နတ္သမီးကို ေမွ်ာ္ေနမိ သည္။ အၾကားအာရံု၊ အနံ႔အာရံုေတြကို အစြမ္း ကုန္ဖြင့္ျပီး
ထားသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကီး ၾကာလာေတာ့မွ အသံ လိုလိုခပ္သဲ႔သဲ႔ ႏွင့္အတူ ေမႊး ရနံ႔က ဖိုးလံုးဆီ
လြင့္လာ၏။ ဖိုးလံုးလည္း လက္အုပ္ခ်ီျပီး မစိုးစိုးႏြယ္ သင္ေပး လိုက္သည့္ အတိုင္း သံုၾကိမ္သံုးခါ
က်ိန္ဆိုျပလိုက္သည္။ ဒီလို က်ိန္ဆိုလိုက္သည့္ အတြက္နတ္သမီးစိတ္ ေက်နပ္သြားပံုရသည္။
အနားကို ေရာက္လာတာ ႏွင့္ ဖိုးလံုးဟာ ၾကီးကို အရင္ဆံးဆုပ္ကိုင္လိုက္၏။ နဂိုထဲက ထခ်င္ေနသည့္
ဟာၾကီးက နတ္သမီးလက္ထဲမွာ တဆတ္တဆတ္ ခုန္ျပီး မာေထာင္တက္လာ သည္။ ထိုေန႕က နတ္သမီးက စျပီး
သူ႕ကို မႈတ္ေပးသည့္ အခါ အရူး ျဖစ္ရက်ိဳးနပ္ ေလ ျခင္း ဟု ဖိုးလံုးစိတ္ထဲကေနက်ိတ္ျပီး
ၾကံဳး၀ါးရင္း မစိုးစိုးႏြယ္ ကိုလည္း ေက်းဇူးေတြ အရမ္း တင္ေနမိ ပါ သည္။ အိမ္ထဲက ထြက္လာသည့္
ဖိုးလံုးကို ဆိုက္ကားသမားတေယာက္က လွမ္းေအာ္ ေျပာလိုက္ သည့္ စကားကို ဖိုး လံုး ေကာင္းေကာင္း
မၾကားလိုက္ရပါ။
“ကိုေက်ာ္ၾကီး ဘာေျပာတာလဲ”
“မင္း ေဘာ္ဒါၾကီး ဂန္႔သြားျပီေလ၊ သြားလိုက္ဦး”
“ဘယ္သူတုန္းဗ်”
“ ဦးတင္ထြန္း ၾကီးေပါ့ကြ၊ ညက ေရွာသြားတယ္တဲ႔၊ သြားလိုက္ဦးေလကြာ”
“ဟုတ္တာေပါ့၊ သြားမယ္ သြားမယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေကာ”
“ညက်မွ ဖဲ၀ိုင္း လာမယ္ကြာ၊ ခုေတာ့ေရရွာလိုက္ဦးမယ္၊ မင္းကေတာ့
အေရးၾကီးတယ္၊ ျမန္ျမန္သြား”
“ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဗ်”
“ဘိုးေတာ္က သူ႔ စီဒီေတြနဲ႔ သူ႔မိန္းမ မစိုးကို မင္းအတြက္
အေမြ ေပးခဲ႔တယ္တဲ႔၊ ျမန္ျမန္ သြား၊ သူမ်ားယူသြား လိမ္႔မယ္”
“ဟာ ဗ်ာ... ခင္ဗ်ားတို႔ ကလည္း”
ဖိုးလံုးေရာက္သြားေတာ့
အသုဘ အိမ္မွာ လူေတာ္ေတာ္စည္ ေနျပီျဖစ္သည္။ ဦးတင္ထြန္း အမ်ိဳးေတြ၊ မစိုးစိုးႏြယ္ အမ်ိဳးေတြႏွင့္
ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြေရာက္ေနၾကသည္။
မစိုးစိုးႏြယ္
က မိတ္သဂၤဟ လည္းေပါသည္ မဟုတ္ပါ လား။ အိမ္ေပၚတက္လိုက္ေတာ့ ဦး တင္ထြန္း ႏွင့္ သူၾကည့္ေနက်TV
ၾကီး ကိုျမင္သည့္ အခါဦးတင္ထြန္းခ မ်ာအခုေတာ့TV မၾကည့္ ႏိုင္ေတာ့ဟု ေတြးရင္း ဖိုးလံုးစိတ္ေကာင္းျခင္းၾကီးစြာ
ျဖစ္ရပါသည္။
ဦးတင္ထြန္း
က ေအာ္တတ္ေငါက္တတ္ေသာ္လည္း ဖိုးလံုး အေခြလာၾကည့္ျခင္းကို ဘယ္ တုန္းကမွ မကန္႔ ကြက္ခဲ႔၊
သူကေတာင္ ေခၚတတ္ေသးသည္။ စားခ်ိန္ေသာက္ခ်ိန္ ႏွင့္တိုက္ ဆိုင္ရင္လည္း မစိုးစိုးႏြယ္
ေမ႔ေန ရင္ေတာင္ ဖိုးလံုးကို တခုခု ေကၽြးဖို႔ သတိေပးတတ္သူ ျဖစ္ သည္။ မ်က္စိ ႏွစ္လံုးစံုပိတ္ျပီး
ျငိမ္သက္စြလဲ ေလ်ာင္း ေနသည့္ ဦးတင္ထြန္း ကို ဖိုးလံုး ရပ္ ၾကည့္ေနရင္း မ်က္ရည္လည္လညိ၏။
ငိုခ်င္သလိုလို လဲျဖစ္မိသည္။
“ေဟ႔ ေကာင္ ၀မ္းနည္း မေနနဲ႔၊ မင္းလူၾကီးက အခုေလာက္ဆိုရင္
နတ္သမီးေလး ေတြနဲ႔ ေတြ႔ေနျပီ”
အနားကိုေရာက္လာသည့္
ရပ္ကြက္ထဲက လူတေယာက္၏ စကားေၾကာင့္ ဖိုးလံုးတြန္႕ သြားသည္။ သူ႔ဆီလာ ေနသည့္ နတ္သမီးလည္း
ဦးတင္ထြန္း ႏွင့္ ေတြ႔သြားဦးမလား ဟု စိုးရိမ္စိတ္ ၀င္လာမိ၏။ ျဖစ္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။
နတ္သမီးက သူႏွင့္ အဆင္ေျပေနသည္ ဆိုေတာ့ ဦးတင္ထြန္း ကိုလက္ခံမွာ မဟုတ္ဟု စိတ္ကိုေျဖေတြး
လိုက္မိ သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ နည္းနည္းေပါ့ပါးသြားျပီး အလုပ္ရႈပ္ေနၾကသူေတြ ၾကားတြင္
ဟိုဒီေလွ်ာက္သြား ေန၏။
အ၀တ္အစားဖရိုဖရဲ၊
ဆံပင္ကပိုကရို၊ အဆီပ်ံေနသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ မစိုးစိုးႏြယ္ ကို ဟိုနား ဒီနား ေတြ႔ေတြ႔
ေနရ ေသာ္လည္း စကားမေျပာျဖစ္ပါ။ ဖိုးလံုးလည္း တေနကုန္ အသုဘအိမ္မွာ ပဲေနျဖစ္သြား၏။ ဘာရယ္လို႔ေတာ့
မဟုတ္ ဟိုေယာင္ဒီေယာင္ ႏွင့္ ေတာက္တို မယ္ရ လုပ္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ စားခ်ိန္တန္ေတာ့
လည္း၀င္စား လိုက္သည္။ မိတ္မ်ားေသာေၾကာင့္ လူကလည္း ေတာ္ေတာ္စည္သည္။ သူမဖာသာ ေအးေအးေဆးေဆး
ေနတတ္သည့္ ေဒၚ ႏုႏုရွိန္ ေတာင္မွ အိမ္က အဖြားၾကီး ႏွင့္ အတူ သတင္းေမး ေရာက္ လာသည္။
ျဖဴစင္ေခ်ာေမြ႕ေသာ ေဒၚႏုႏုရွိန္ ကို အေ၀းကေန ေငးေမာ ရင္း ဒီလိုမိန္းမ မ်ိဳးသာဆိုရင္ေတာ့
အေမႊးေတြထူလဲ မႈတ္မွာပဲဟု ဖိုးလံုးက်ိတ္ျပီး ေတြးေနမိ ပါသည္။
ညေနေစာင္းခ်ိန္မွာေတာ့
ဖိုးလံုးမေယာင္မလည္ႏွင့္ အိမ္ကိုျပန္လာခဲ႔သည္။ သူကသာ တိတ္တိတ္ေလး ထြက္လာ ျပီးစိတ္ မလံုေသာ္လည္း
ဘယ္သူမွ ဖိုးလံုးကို သတိမထားမိ ၾကပါ။ ကစားသမားေတြ ေရာက္လာလို႔ ဖဲ၀ိုင္းေတြက အစပ်ိဳးေနျပီ
ျဖစ္သည္။ ဖဲ၀ိုင္းနား မွာ ေတာက္တိုမယ္ရ လုပ္ေပးရင္ မုန္႔ဖိုးပဲဖိုး ရတတ္သည္မွန္း သိေသာ္လည္း
နတ္သမီးက ပို အေရးၾကီးလို႔ ျပန္ခဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
တေနကုန္ လႈပ္ရွားေနခဲ႔လို႔
ေခၽြးေစာ္ေတြနံေနသည့္ ခႏၶာကိုယ္ကို ေရအထပ္ထပ္ခ်ိဳးကာ သန္႔စင္ျပီး ကိုရီးယား ကား လာသည္ႏွင့္
တဲကေလးဆီထြက္လာခဲ႔သည္။ ထိုညက နတ္သမီး မလာပါ။ မေန႔ကမွ လာသြားမွန္း သိေပ မယ့္ ကိုယ့္ဖက္က၀တၱရား
ပ်က္ဖို႔ မသင့္လို႔ ဖိုး လံုးယူဆပါသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေတာ့ သံုးရက္တခါ ေလာက္ လာတတ္သည္။
ဒါကလည္း ပံုမွန္ဟု မဆိုႏိုင္ပါ။ တပတ္ေလာက္ၾကာခ်င္လည္း ၾကာသြားတတ္သည္။ ဖိုးလံုးက ေတာ့
ေန႔တိုင္းမပ်က္မကြက္သြားသည္။ သူ႔ဟာၾကီးကို ပြတ္ရင္းေစာင့္ေနတတ္သည္။ မလာ တာေသခ်ာသြား
ျပီ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာပဲ ထုျပီး ျပန္ေတာ့သည္။
ဒီေန႔ လည္း
မလာေတာ့ အရည္ထြက္ေအာင္ ထိုင္ထု လိုက္ျပီးစိတ္ေက်နပ္ေတာ့မွ ဖိုးလံုး အသုဘ အိမ္ကို တန္း
လာခဲ႔၏။ ဖဲ၀ိုင္းေတြက တျခိမ္႔ျခိမ္႔ ျဖစ္ေနေလျပီ။ ၀ိုင္းေတြမ်ားလြန္းလို႔ အိမ္ေပၚမွာ
မဆန္႔ ေတာ့လို႔ အိမ္ေရွ႕က မ႑ပ္ထဲမွာေတာင္ သံုးေလး၀ိုင္း ေရာက္ေနသည္။ အိမ္ေအာက္က ၀ိုင္းေတြက
လူငယ္ေတြ အေပ်ာ္ေဆာ့ ၾက သည့္ ၀ိုင္းေလးေတြျဖစ္သည္။ ေၾကးၾကီး၀ိုင္းေတြ ကေတာ့ အိမ္ေပၚမွာ
လုပ္သည္။ ဖိုးလံုးလည္း အေပၚတက္ လိုက္ ေအာက္ဆင္းလိုက္ႏွင့္ ဟို မွာဒီမွာ ၀င္ထိုင္ရင္း
အလုပ္ရႈပ္ေန၏။ ဖဲသမားေတြကို ေတာက္တုိမယ္ရလုပ္ ေပးသည့္ အတြက္ မုန္႔ဖိုးလည္းေတာ္ေတာ္ရသည္။
မစိုးစိုးႏြယ္ ကေတာ့ ဖိုးလံုးကို ဂရုေတာင္ မစိုက္အားပါ။ ဦး တင္ထြန္း ၏ အမ်ိဳးတေယာက္
ႏွင့္ အတူ အေကာက္ေငြေတြ ေရ တြက္ရင္းအလုပ္မ်ားေနသည္။ တခါတေလ သူ မကိုယ္တိုင္ ဖဲေကာင္းသည့္
အိမ္ကိုေဘးမွ ၀င္ထိုးတတ္၏။ သန္းေခါင္ေက်ာ္ေတာ့မွ ဖိုးလံုး အိမ္ျပန္အိပ္သည္။ နတ္သမီး
ကိစၥသာမရွိရင္ ဖိုးလံုးတညလံုးေနမိ လိမ္႔မည္။ အခု ေတာ့ အိပ္ေရးပ်က္ျပီး အားမရွိမွာစိုးလို႔
ျပန္လာခဲ႔သည္။
“ေဟ႕ေကာင္ဖိုးလံုး၊ လမ္းမွာ ဦးတင္ထြန္းၾကီးနဲ႔ ေတြ႔ေနဦးမယ္ေနာ္”
လွမ္းေအာ္ေနာက္သူက
ေနာက္ေသာ္လည္း ဖိုးလံုးမေၾကာက္ပါ။ သူက နတ္သမီး အေစာင့္ ရွိသူျဖစ္သည္။ ဒါေတြ ေၾကာက္စရာမလိုလို႔
ထင္၏။ အိမ္ေရာက္တာႏွင့္ တက်ိဳးထဲ အိပ္ခ်လိုက္ျပီး မနက္အိပ္ရာ ႏိုးသည္ ႏွင့္ အသုဘ အိမ္ကို
ျပန္သြားသည္။ ဟိုဟာဒီဟာ လုပ္တတ္ သေလာက္၀ိုင္းကူေပးရင္း တေနကုန္ေန၏။ မနက္စာ ကစျပီး ည
စာ အထိ အဲဒီ မွာပဲစားသည္။ ေန၀င္ရီတေရာမွ အိမ္ျပန္ေရခ်ိဳးကာ အ၀တ္အစားလဲျပီး နတ္သမီးႏွင့္
ေတြ႔ ဖို႔ ထြက္ လာခဲ႔သည္။
ဟိုကိုေရာက္ေတာ့
ထံုးစံအတိုင္း ေခၚစရာရွိတာေတြ ေခၚျပီး ဖ်ာေပၚမွာလဲ ေလ်ာင္းရင္းေစာင့္ ေနမိသည္။ အက်င့္
ပါေနသျဖင့္ လံုခ်ည္ကို ျဖည္ခ်ျပီး သူ႕ဟာၾကီးကို လက္ႏွင့္ ပြတ္ကစားေနမိ၏။ ပြတ္ရင္းပြတ္ရင္း
မာျပီးေထာင္ လာ သည္။ ထုပစ္လိုက္ခ်င္ ေပ မယ့္ တကယ္လို႔ သာနတ္သမီးေရာက္လာရင္ အရည္ မက်န္မွာစိုးလို႔
မထု ေတာ့ ဘဲ ကေလး တေယာက္ကို ေခ်ာ့သလို အသာအယာေလးပြတ္ေပးရင္း ေစာင့္ေနရသည္။ တေနကုန္
လႈပ္ရားထားလို႔ လဲေလ်ာင္းေနလိုက္သည့္ အခါ မ်က္လံုးေတြက ရီေ၀ခ်င္လာ သည္။ ဒါေပမယ့္ လြင့္
ပ်ံ႕လာသည့္ ေမႊးရနံ႔ တခုေၾကာင့္ ဖိုးလံုးမ်က္လံုးေတြ ပိတ္ထားသည့္ အ၀တ္စ ေအာက္မွာျပဴးက်ယ္သြားရသည္။
အရင္က ရဖူးသည့္ ေမႊးရနံ႔ မ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ အရင္ေန႔ေတြ တုန္းက အနံ႔က ျပင္းထန္ျပီးစူးရွသည္။
အခုရသည့္ အ နံ႔က သင္းသင္းေလး ႏွင့္ ေအးျမသည့္ အနံ႔ျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္ေလာက္ရွဴရွဴ အီမသြား၊
ရင္ဘတ္ၾကီးထခုလံုး ေမာက္ကာေမာက္ကာ ထလာေအာင္ဖိုးလံုး ရွဴၾကည့္သည္။ ရွဴေလ စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္း
လာေလ ျဖစ္သည္။
“ေမႊးလိုက္တာဗ်ာ”
ဖိုးလံုးစကား
မဆံုးေသးခင္ ဖိုးလံုးဟာၾကီးကို ႏူးညံသည့္လက္တဖက္က လာျပီးဆုပ္ကိုင္ သည္။ ဖိုးလံုး ၾကက္ေသ
ေသသြားရသည္။ ဒါအရင္က လာသည့္ နတ္သမီးမွ ဟုတ္ပါေလစဟုလည္း ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနမိသည္။ အရင္ေန႔က
လက္က ႏူးညံေပ်ာ့ေပ်ာင္းသည္မွန္ေသာ္ လည္း ဂြမ္းစိုင္လို ႏုအိလို႔ မေနပါ။ အခုလက္ႏွင့္
ယွဥ္လိုက္ရင္ အရင္လက္က က်ားလွ်ာလို ၾကမ္းတမ္းသြား၏။ နတ္သမီးက အခ်ိန္မျဖဳန္းပါ။ ဖိုးလံုးကို
အနည္းငယ္ ကိုင္တြယ္ပြတ္သပ္ေပးျပီးသည္ႏွင့္ ခြထိုင္လိုက္သည္။ အ ၀တ္ စေတြလႈပ္ရွားသြားသံ
ႏွင့္ အတူ ဖိုးလံုး၏ ေပါင္တံေတြေပၚ ေပ်ာ့ေျပာင္းသည့္ အ၀တ္ေတြ ပြတ္တိုက္ သြား သည္။ ျပီးေတာ့
ႏူးညံသည့္လက္ကေလးက ဖိုးလံုး ဟာၾကီးကို ကိုင္ျပီး ေႏြးအိေနသည့္ ေနရာတခုတြင္ေတ႔ကာ အေပၚကေန
ဖိခ်လိုက္ ၏။
“ေအာင္မယ္ေလး ဗ်ာ”
ဖိုးလံုးေပါင္ေတြကို
လာထိသည့္ တင္ပါးေတြကလည္း ႏူးညံလြန္းလွသည္။ ဖိုးလံုးဟာၾကီးက လည္း အိစက္ သ ေလာက္ တင္းက်ပ္ေစးပိုင္ေနသည့္
တြင္းတတြင္းထဲ သို႔ အရသာရွိရွိ တိုးနစ္၀င္သြားသည္။ က်ိန္းေသပါသည္။ ဒါအရင္ နတ္သမီးမဟုတ္ပါ။
နတ္သ မီး အသစ္ျဖစ္သည္။ ဟိုနတ္သမီး မအားလို႔ အစားလာတာျဖစ္မည္။ ေနာက္ျပီး အရင္နတ္ သမီးထက္
ပိုေခ်ာပိုလွျပီး ပိုအဆင့္ျမင့္သည့္ နတ္သမီးဆိုတာ အလြန္ေသခ်ာပါသည္။ အထိ အေတြ႔ျခင္းက
မယွဥ္သာေအာင္ ကြာျခားလြန္းလွပါ၏။ ဖိုးလံုး
အေတြးေတြ လြင္႔ပါး ေနခ်ိန္တြင္ နတ္သမီးကေတာ့ အေပၚကေန တခ်က္ခ်င္းမွန္မွန္ ေဆာင့္ေပးေနျပီ
ျဖစ္သည္။
“အား ...အင္း...အား”
“အင့္ ...အင့္ ...”
နတ္သမီး ဆီက
ေအာ္ညည္းသံေတြၾကားရသည့္ အခါဖိုးလံုး ပိုျပီးအံ့ၾသရသည္။ အရင္လာ သည့္ နတ္သမီးက ဒီလိုေအာ္မညည္းတတ္ပါ။
သူမ လည္း နာလိမ္႔မည္ထင္ပါသည္။ အလြန္တင္းက်ပ္ျပီးေနသည္ကို ဖိုးလံုးေတာင္မွ သိေနသည္။
“နာရင္ေျဖးေျဖး လုပ္ပါလား”
နတ္သမီး၏
ခါးဆီကို လွမ္းကိုင္လိုက္ရင္း ဖိုးလံုးေျပာလိုက္ေသာ္လည္း နတ္သမီးကေတာ့ တညည္းညည္း ႏွင့္
ေဆာင့္ျမဲေဆာင့္ေနသည္။ သူမ၏ အသံထြက္ေနပံုက တမ်ိဳးလို႔ထင္ေနရာမွ လက္ႏွင့္ လိုက္စမ္းၾကည့္ရင္း
ဖိုး လံုးသေဘာေပါက္သြားပါသည္။ သူမက ဖိုး လံုးကို ေက်ာေပးရက္ ေဆာင္႔ေနျခင္း ျဖစ္သည္။
အေမႊးရွိမရွိ စမ္း ၾကည့္ လိုက္သည့္ ဖိုးလံုး လက္က အ၀တ္ေခါက္တခုႏွင့္ ႏုအိေနသည့္ တင္ပါးၾကီးကိုသာ
သြားစမ္းမိသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ ဖိုးလံုးလည္း တင္ပါးၾကီးကို လက္ႏွင့္ ပြတ္ေပးရင္း နတ္သမီး၏
ေပးဆပ္မႈတြင္ တ၀ၾကီး အရသာခံ ေနမိ၏။
ေအာ္ရင္း
ေဆာင့္ရင္း နတ္သမီး အရွိန္ရလာသည္။ ေဆာင့္ခ်က္ေတြျပင္းလာသလို အရည္ ေတြလဲ ထြက္လာ၏။ ေဆာင့္လို႔
ပိုေကာင္းလာ၍ ခပ္သြက္သြက္ေဆာင့္ ရင္း နတ္သမီး၏ ေအာ္သံမွာ ေမာသံေတြစြက္လာသည္။ အ သက္
ရွဴလည္း မမွန္ေတာ့။
“ကၽြန္ေတာ္ တလွည့္လုပ္မယ္ေလ”
ေျပာရင္းဆိုရင္း
ဖိုးလံုး ထလိုက္ရာ နတ္သမီးေရွ႕ကို ငိုက္က်သြားသည္။ လက္ႏွင့္ စမ္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နတ္သ
မီး ေလးဖက္ေထာက္လ်က္ ျဖစ္ေနသည္ကို သိလိုက္ခ်ိန္တြင္ ဖိုးလံုး အလြန္သေဘာက်သြား၏။ ေလးဖက္
ေထာက္ျပီး လုပ္ခ်င္သည္မွာၾကာေလျပီ။ ဟိုနတ္ သမီး ႏွင့္ တုန္းက လုပ္ျဖစ္သည့္ဆီသို႔ မေရာက္ခဲ႔ပါ။
အထဲမွာ နစ္၀င္ေနသည့္ အေခ်ာင္း ၾကီးကို ျပန္မထုတ္ေတာ့ဘဲ ေျခေထာက္ကို ေနာက္ကို တျဖည္းျဖည္း
ျပန္ဆြဲကာ ဒူးေထာက္လိုက္ျပီးသည္ ႏွင့္ နတ္သမီးခါးကို ဆြဲျပီး ခပ္ျပင္းျပင္းေဆာင့္ေတာ့သည္။
“အား ...အား ...”
နတ္သမီး ေအာ္ရင္းႏွင့္
ရုန္းထြက္မလိုလိုလုပ္ေသးေသာ္လည္း ဖိုးလံုးက ခါးကိုျမဲျမဲဆြဲထား လို႔ လြတ္ထြက္မ သြား
ပါ။ ဖိုးလံုးကလည္း အဆက္မျပတ္ေဆာင့္ ေနရာ နတ္သမီးရုန္းထြက္ လို႔ မရေတာ့ပါ။ နတ္သမီး၏
တင္ပါး ႏွင့္ ေပါင္တံေတြက ပိုးသားေလးလို ႏူးညံ႔ေခ်ာ မြတ္ ေန သည္။ ခါးကို ကိုင္ထားရာမွ
နတ္သမီး၏ အက်ၤ ီကို အေပၚ တြန္းတင္လိုက္ျပီး ႏို႕ၾကီးေတြ ကုိ လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။ ဒီနတ္သမီးကလည္း
အက်ၤ ီ၀တ္သလို ဘရာစီယာ လည္း ၀တ္သည္။ ပံုေတြထဲကလို မဟုတ္ဘဲ နတ္သမီးေတြက လူမ ေတြလိုပဲ
၀တ္ၾကသည္ ဆိုတာ ဖိုးလံုးသိလိုက္၏။
အသားေတြကေခ်ာမြတ္
ႏုညက္သလို နတ္သမီး၏ ရင္သားေတြကလံုးအိေနသည္။ အရင္ နတ္သမီး ၏ ႏို႕ေတြက အိျပီးေပ်ာ့ေသာ္လည္း
ဒီနတ္သမီးကေတာ့ အိျပီးတင္းေန၏။ ကိုင္ လို႔ အလြန္ေကာင္းသည္။ ေက်ာျပင္က ခ်ိတ္ ကို စမ္းျပီးျဖဳတ္လိုက္ႏိုင္ေသာအခါ
ဖိုးလံုး တသက္ တာတြင္ကိုင္ဖူးသမွ် ထဲ၌ အႏူးညံ့ဆံုးဟု ဆိုႏိုင္သည့္ အသား စိုင္ေတြကို
ပယ္ပယ္ နယ္နယ္ ကိုင္ျပီး ေဆာင့္ခြင့္ရေတာ့သည္။ ကိုင္လို႔ ေကာင္းလြန္းသျဖင့္ အတင္းညွစ္ျပီး
ဆြဲ မိသလို ေနာက္ကေနလည္း အားကုန္ေဆာင့္သြင္းမိသည္။ တဲေလးထဲမွာ နတ္သမီး၏ မခ်ိ မဆန္႔ေအာ္
ညည္း သံေတြ ဆူညံေနသည္။
ဦးတင္ထြန္း
ႏွင့္ အတူ ဟိုကားေတြၾကည့္တုန္းကသာ ဒီလို ေအာ္သံေတြၾကားခဲ႔ရဖူးသည္။ အရင္ နတ္သမီးက ဒီလို
မေအာ္ပါ။ သက္ျပင္းခ်ရင္းသာ က်ိတ္လို႔ ညည္းတတ္သည္။
အခု နတ္သမီးကေတာ့
ေအာ္ေနတာ ဟိုကား ေတြထဲက မိန္းမေတြ အတိုင္းျဖစ္သည္။ နတ္သမီး ထိုသို႔ေအာ္ေလ ဖိုးလံုးစိတ္ေတြက
ထၾကြေလ ျဖစ္ရာ နတ္သ မီး၏ ႏို႔ေတြကို လက္ထဲမွာ ေပ်ာက္ေၾကသြားမတတ္ေအာင္ အတင္းဆြဲျပီး
အံကိုတင္းတင္းက်ိတ္ကာ မရပ္မနား လုပ္ ေတာ့သည္။ ဖိုးလံုးလည္း ေမာသည္။ ဒါေပမယ့္ေမာလို႔
ေမာမွန္းမသိ။ အသက္ကို ၀ေအာင္ အတင္းရွဴ ျပီး လုပ္ေနမိသည္။ အရည္ေတြ မထြက္မခ်င္းမရပ္ဟု
စိတ္ကို တင္းျပီးလုပ္လိုက္ရာ အရည္ေတြ ပန္းထြက္လာတာကိုေတာင္မွ ရပ္မရေသးဘဲ ဆက္ျပီးေဆာင့္ေနမိေသး၏။ နတ္သမီး သူ႕လက္ထဲကေန ျပိဳယိုင္လဲက်သြားမွ ဖိုးလံုးရပ္လို႔
ရသြားသည္။ ရပ္ျပီးေတာ့ လည္း ခနပဲ အေမာေျဖပါသည္။ ေပ်ာ့ေခြေနသည့္ နတ္သမီးကို ဖင္ဘူးေတာင္းေထာင္
ေနသည့္ အေနအထားမွေန၍ ဆြဲထူလိုက္ျပီး ရင္ခြင္ထဲသြင္းကာ အတင္းဖက္ထားလိုက္ သည္။
ႏူးညံသည့္ အေတြ႔ အထိ၊ စြဲမက္ဖြယ္သင္းရနံ႕ တို႕က ဖိုးလံုးကို
တမဟုတ္ခ်င္း အေမာ ေျပေစပါသည္။ နတ္သမီးကေတာ့ အသက္ကို ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ ရွဴရင္း ဖိုးလံုးရင္ခြင္ထဲမွာ
ပံုလဲေန၏။ အခုမွ စိတ္ေအးလက္ေအး ႏွင့္ တကိုယ္လံုးကို လိုက္ျပီး စမ္းသပ္ကိုင္တြယ္ၾကည့္ရသည္။
နတ္သမီး ကိုယ္လံုးက ထိရက္စရာပင္မရွိေခ်။ အလြန္ႏူးညံ့လွသည္။ အရင္နတ္သမီး၏ အထိအေတြ႔ ႏွင့္
အခုနတ္သမီး၏ အထိအေတြ႕က ယွဥ္လိုက္ရင္ အုန္းဆံ ဖတ္ႏွင့္ ဂြမ္းလို ျဖစ္ေနသည္ဟု ဖိုးလံုးထင္မိသည္။
အေရးအၾကီးဆံုး အခ်က္ျဖစ္သည့္ ေပါင္ၾကားထဲကို စမ္းၾကည့္ လိုက္ရာ အေမႊးလံုး၀ မရွိတာ ေတြ႔ရလို႔
ဖိုးလံုးေက်နပ္သြားသည္။ နတ္သမီးဆို တာ လူမေတြလို အေမႊးရွိပံုမရပါ။
အရည္တရႊဲရႊဲႏွင့္
ေခ်ာမြတ္ေနသည့္ ေအာက္ပိုင္းကို လက္ႏွင့္ စမ္းၾကည့္ရင္း ဖိုးလံုးမႈတ္ေပး ခ်င္လာသည္။
အရမ္း မႈတ္လို႔ ေကာင္းမည္ဟုလည္း ေတြးမိ၏။ အရင္ဆံုး ႏို႔ၾကီး ႏွစ္လံုးကို ကုန္း စို႔လိုက္သည္။
ဘယ္ျပန္ညာျပန္ အၾကိမ္ ၾကိမ္စို႔ေပးလိုက္သည့္ အခါ နတ္သမီးဆီက ညည္းသံသဲ႕သဲ႔ ျပန္ထြက္လာသည္။
ဖီးေတြ အလြန္တက္ျပီး ဖိုးလံုးျပဳသ မွ် ႏုေနသည့္ နတ္ သမီး၏ အက်ၤ ီ၊ ဘရာစီယာႏွင့္ ထမိန္
လို႔ထင္ရသည့္ဟာကိုပါ ခၽြတ္ပစ္လိုက္ျပီးေနာက္ နတ္ သမီး၏ ေခ်ာမြတ္အိစက္သည့္ ေပါင္ၾကီးႏွစ္လံုးကို
ျဖဲျပီး ဖိုးလံုးေခါင္းထိုး ၀င္လိုက္သည္။
ဒီနတ္သမီးက
ဟိုနတ္သမီးလို ေခၽြးေစာ္မနံပါ။ ေပါင္ၾကားထဲမွာ လည္းေမႊးျမေနသည္။ လွ်ာႏွင့္ လ်က္ရသည့္
အ ရသာကပင္ခ်ိဳေနသည္ဟု ဖိုးလံုးထင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အားရပါးရ ႏွင့္ တပ်ပ္ပ်ပ္ျမည္ေအာင္
လ်က္မိသည္။ နတ္သမီးလည္း တကိုယ္လံုး တဆတ္ဆတ္ တုန္ျပီး မရပ္မနားေအာ္ညည္း လို႔ေနသည္။ သူ႔၏
ယုယမႈေၾကာင့္ နတ္သမီး အလြန္ဖီးလ္ တက္ ေနတာကိုသိသည့္ ဖိုးလံုးကလည္း သူဆည္းပူးမွတ္သားခဲ႔ရသမွ်
လွ်ာစြမ္းကို အ ကုန္ ထုတ္ေတာ့သည္။ နတ္သမီး ဆီက အရည္ေတြ အမ်ားၾကီးထြက္က်သည္။
ဖိုးလံုးကလည္း
အားလံုးကို လွ်ာႏွင့္ ရွင္းပစ္လိုက္သည္။ ဖိုးလံုးလ်က္ေလ အရည္ေတြကထြက္ေလႏွင့္ လ်က္လို႔ေတာင္မႏိုင္ေတာ့ေပ။
လ်က္ေနရင္း ႏွင့္ လက္တဖက္ က လည္း ဖိုးလံုးက ကိုယ့္ဟာၾကီးကို ကိုယ္ကိုင္ျပီး ခပ္မွန္မွန္ေလးထုေပးေနရာ
တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္မာသ ထက္မာ လာရသည္။ ဘာဂ်ာမႈတ္ေနတာကို ရပ္လိုက္ျပီး ေနာက္တခ်ီဆြဲဖို႔
ဖိုးလံုးျပင္သည္။ ဘာဂ်ာမႈတ္ေနရာမွ အေပၚကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆန္တက္ လာျပီး ဆီးစပ္၊ ၀မ္းဗိုက္မွ
သည္ ႏို႔ေတြကို ျပန္စို႔ေပးသည္။ အဲဒီကေန ရင္ညႊန္႔၊ လည္ တိုင္ မွသည္ အေပၚကိုဆက္တက္သြားျပီး
ႏူးညံ့အိစက္သည့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ ကို အရည္ေတြ ရႊဲေနသည့္ သူ၏ ပါးစပ္ၾကီးႏွင့္ အားပါးတရ
စုပ္နမ္းလိုက္၏။ နတ္သမီး၏ ညည္းသံေတြရပ္ သြားျပီး ဖိုးလံုး၏ တင္ပါးႏွင့္ ေက်ာျပင္ ကို
မရဲတရဲေလးပြတ္သပ္လာသည္။
ဒီတခါမွာေတာ့
နတ္သမီးက လက္ႏွင့္ ကိုင္ထည့္မေပး၊ ဖိုးလံုးဖာသာ တစမ္းစမ္းႏွင့္ အေပါက္ကို လိုက္ရွာျပီး
သြင္းရသည္။ သံုးေလးခါ ေခ်ာ္ျပီးမွ အိကနဲ နစ္၀င္သြား၏။
“အား”
နတ္သမီး၏
နာက်င္စြာေအာ္လိုက္သံက ဖိုးလံုး၏ ရင္ထဲကို မီးေလာင္သလိုဆူပြက္သြား ေစပါသည္။ တဆက္ထဲ
လိုက္လာသည့္ ဖိုးလံုး၏ ဂမူးရႈးထိုးေဆာင့္ခ်က္ေတြ ေနာက္တြင္ နတ္သမီး မရပ္မနားေအာ္ညည္းေနရသည္။
ဖိုး လံုး ဆီမွာ အသိစိတ္မရွိေတာ့ပါ။ သူသိတာက အားပါးတရ လုပ္ဖို႔သာျဖစ္သည္။ နတ္သမီးခါးကို
ျမဲျမဲကိုင္ျပီးစိတ္ ရွိတိုင္း ေဆာင့္ကာေဆာင့္ကာသြင္း ပစ္လိုက္၏။ နတ္သမီး၏ ေအာ္သံေတြ
ႏွင့္ အတူ တဗုတ္ဗုတ္ တဗ်စ္ဗ်စ္ႏွင့္ ဖိုးလံုး၏ ေဆာင့္သံေတြလည္း ဆူညံေန၏။ ဖိုးလံုးထိုအသံေတြကိုၾကားသည္။
ၾကားေသာ္လည္း မသိပါ။ ဒီနတ္ သမီးကို လုပ္ရသည့္ အရသာက သူ႕ကိုလံုးလံုးလ်ားလ်ား ဖမ္းစားထားသည္။
အရမ္းကို
ႏူးညံ့ကာအိစက္ေနသည့္ နတ္သမီး၏ ကိုယ္ေပၚကိုတက္ကာလုပ္ရေသာအရသာက ဖိုးလံုးအတြက္ တိမ္စိုင္တိမ္လိပ္ေတြ
ကို စီးေနရသလိုပင္ခံစားရသည္။ ေကာင္းလိုက္သည္မွာ ဆိုဖြယ္ မရွိေတာ့ေပ။ ဒီနတ္သ မီးက အထိအေတြ႔မွာသာသလို
အေပါက္လည္းပိုက်ဥ္းသည္။ ေစးပိုင္ေနသည့္ ဆြဲ အားက ဖိုးလံုး ၏ ဖြားဖက္ ေတာ္ တခုလံုးကို
လႊမ္းျခံဳထားသည္။ အရင္နတ္သမီးလို အဖ်ား ပိုင္းကသာ တထုတ္ထုတ္ ႏွင့္ အထိအ ေတြ႕ ကိုရ သည္မဟုတ္ တေခ်ာင္းလံုးကို တင္းတင္း မိမိညွစ္ထား၏။
ဆြဲသည္ျဖစ္ေစ သြင္းသည္ျဖစ္ေစ ထူးျခားသည့္ ခံစားမႈကိုေပးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖိုးလံုး အၾကာၾကီးမလုပ္ႏိုင္၊
လုပ္ေနရင္း လုပ္ေနရင္းႏွင့္ အေခ်ာင္းတခုလံုး က်င္ တက္လာကာ အရမ္းေကာင္းသြားျပီးအရည္ေတြကို
အားပါးတရ ပန္းမိျပန္သည္။ အရည္ေတြ ပန္းေနရင္းပင္ ဖိုး လံုးရပ္လို႔ ရပါ။ သူ႔ဟာၾကီး တျဖည္းျဖည္း
ႏွင့္ ေပ်ာ့ဆင္း လာသည္အထိ ဆက္ျပီး ေဆာင့္ေနမိေသး၏။ လႈပ္ရွားလို႔ မရေအာင္ ေပ်ာ့ေခြသြားေတာ့မွ
ရပ္ခ်င္ဘဲ ရပ္လိုက္ရပါသည္။
ဟိုအရင္နတ္သမီး
ႏွင့္လည္းစိတ္တိုင္းက်အားပါးတရ ခ်စ္ခဲ႔ဖူးသည္။ ဒါေပမယ့္ အခုေလာက္ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ္႔ ရ
ျခင္း မ်ိဳးဖိုးလံုး မရဖူးပါ။ အရမ္းလည္း ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ သည္။
ဒါေပမယ့္
စိတ္ေက်နပ္ေနေပ်ာ္ေနမိသည္။ နတ္သ မီး၏ ကိုယ္ေလးကို အားက်န္ သေလာက္ႏွင့္ တင္းတင္းဖက္ထားရင္း
တကိုယ္လံုး အႏွံ႕လိုက္နမ္းေနမိ၏။ ဘယ္ ေနရာ ကို နမ္းမိလို႔ နမ္းမိမွန္းေတာင္ ဖိုးလံုးမသိပါ။
ေျခသလံုးလည္း နမ္းသည္။ေျခဖ်ားကိုလည္း နမ္းသည္၊ လည္ တိုင္ ကိုလည္းနမ္းသည္၊ ေမးဖ်ားေလးကိုလည္း
နမ္းမိသည္။ အရည္ေတြ ရႊဲေနသည့္ နတ္သမီး၏ ပစၥည္းကိုေတာ့ အၾကာဆံုးႏွင့္ အယုယဆံုး အနမ္းေတြ
ေပးမိ သည္။ ေပ်ာ့ေခြျပီး ဖိုးလံုးလုပ္သမွ် ျငိမ္သက္စြာခံေနရာမွ နတ္သမီး ကိုယ္လံုးေတာင့္သြားသည္။
နတ္သမီး ျပန္ေတာ့ မည္ထင္သည္။ ဖိုးလံုးထင္တာ မွန္ပါသည္။ နတ္သမီး လူးလြန္႕လာျပီး ဖိုးလံုးလက္ကေနရုန္းသည္။
မရုန္းသာ ေအာင္ တင္းတင္းဖက္ထားရင္းမွ ေနာက္ေန႔ေတြ မလာေတာ့မွာစိုးလို႕ လႊတ္ေပးလိုက္ရင္း
ႏႈတ္ကေန တဖြဖြ မွာမိ၏။
“ေနာက္ေန႔ေတြလဲ နတ္သမီးေလးပဲ လာပါေနာ္၊ ဟိုနတ္သမီးေလး ကိုကၽြန္ေတာ္
မခ်စ္ ဘူး၊ ဒီေန႔ နတ္သမီးကို ပဲခ်စ္တယ္။ မလာရင္ ကၽြန္ေတာ္ေသမွာပါ”
ေျပာရင္းစိတ္
မထိန္းႏိုင္လို႔ နတ္သမီးကို လွမ္းဖက္မိရာမွ ဒူးေထာက္ခ်လိုက္ျပီး နတ္သမီး ေျခေထာက္ကို
ဖက္လို႔ ေျပာမိျပန္သည္။
“ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ ေနမွာပါ နတ္သမီးရယ္ လာပါေနာ္”
ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ေျပာရင္းမ်က္ႏွာ
ႏွင့္ အပ္လိုက္ရာ ႏွာေခါင္းက နတ္သမီး၏ ပစၥည္း မို႔မို႔ေလး ႏွင့္ တိုးမိ သည္။ ထို႔ေၾကာင့္
ဖိုးလံုး တယုတယႏွင့္ နမ္းျပန္သည္။ ႏွာေခါင္းႏွင့္ နမ္းစဥ္က မသိသာေသာ္လည္း ပါးစပ္ႏွင့္
စုပ္နမ္းသည့္ အခါ နတ္သမီး ဒူးေတြ တုန္ရီလာျပီး အ တင္းရုန္းထြက္၏။ ဖိုးလံုး လည္းစိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္
လႊတ္ေပးလိုက္ျပီး ဒူးေထာက္လွ်က္ႏွင့္ ေခါင္းကို ငံု႔ျပီး ျငိမ္သက္စြာ ဆက္ထိုင္ေနမိသည္။
ေမႊးရနံ႕ေလးႏွင့္ နတ္သမီး၏ အေငြ႕အသက္ကို ေခတၱမွ်ရေနေသးေသာ္လည္း ေနာက္ေတာ့ ေျခသံလိုတိုးတိုး
အသံေလး
ႏွင့္ အတူ လံုး၀ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ဖိုးလံုး မခ်င့္မရဲႏွင့္
ေျမျပင္ကို လက္သီး ႏွင့္ ထုခ်လိုက္မိပါေတာ့သည္။
မစိုးစိုးႏြယ္၏
ေကာင္းမႈေၾကာင့္ နတ္သမီး ႏွင့္ခ်စ္ပြဲ ၀င္ခြင့္ရျပီးေနာက္မွာ ဒီတဲေလးဆီသို႕ ေန႔ ခင္းဖက္
ဖိုးလံုး မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ မေန႔က လာခဲ႔သည့္ နတ္သမီးကို သတိရလြန္းလို႔ အသုဘ
အိမ္ကေန လစ္ ထြက္လာခဲ႕သည္။ နတ္သမီးေလး၏ အနံ႔၊ အထိအေတြ႔ ႏွင့္ လိႈက္လိႈက္ဖိုဖို ေအာ္ညည္းသံေတြ
ကို ဖိုးလံုး ရင္ထဲက ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔ မရႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည္။
တဲထဲေရာက္သည္ႏွင့္
ဖ်ာကိုေတာင္ခ်မခင္းေတာ့ဘဲ သစ္သားတံုးေလးေတြေပၚမွာ ထိုင္ရင္း ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး ညတုန္းက
အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္သတိရရင္း သင္းပ်ံ႔သည့္ ရနံ႔ ေလးက ႏွာ၀ကိုလာေ၀ွ႕ သလိုလို ခံစား
ရသည္။ အခုပင္ တကယ္ ရနံ႕ကိုရေနသလို မ်ိဳး အားပါးတရ ရွဴရိွဳက္လိုက္ရင္း ဖိုးလံုး၏ မ်က္လံုးက
နံရံေပၚမွာ ထိုးထားသည့္ ဖ်ာလိပ္၏ ေအာက္ဖက္ ေျမျပင္တြင္ က်ေနသည့္ အနီေရာင္ အ၀တ္စေလး
ဆီေရာက္သြားသည္။ တဲထဲက စုတ္ျပတ္ေဟာင္းႏြမ္းေနသည့္ အရာေတြအားလံုးထက္ သစ္လြင္ကာေတာက္ပ
ေနသည့္ အ၀တ္က ေလး ကို ေကာက္ယူၾကည့္လိုက္ရာ ဘရာစီယာ ေလးတထည္ျဖစ္ေန သည္။
ညတုန္းက မိန္းမူးခဲ႔
ရသည့္ ရနံ႔ကေလးက ဘရာစီယာ တြင္စြဲထင္ေမႊးျမေန၏။ ညတုန္းက နတ္သမီးေလး အျပန္ မွာ က်န္ခဲ႔တာျဖစ္မည္။
မ်က္ႏွာမွာ အပ္ျပီး အားပါးတရနမ္းလိုက္သည့္ အခါ ပိုျပီးေသခ်ာ သြား၏။
“နတ္သမီး ေလးရယ္”
ႏႈတ္ဖ်ားကေန
ခ်ိတင္ကဲ ေရရြတ္ရင္း အထပ္ထပ္နမ္းလိုက္မိသည္။ သူမ၏ ဘရာစီယာ က်န္ခဲ႔ လို႔ ဒီည လည္းတ ေခါက္ျပန္ကာလာယူမလားဟု
အားတက္ရသည္။ ဒါေပမယ့္ နတ္သမီး ဆိုေတာ့ သူမမွာ ဒီလို ဘရာစီယာ လွလွ ေလးေတြ အမ်ားၾကီး
ရွိႏိုင္သည္။ လာမယ္ လို႔ ကတိေပးမသြားသည့္ နတ္သမီးက ဒါေလး တခုအတြက္ႏွင့္ ျပန္ လာခ်င္မွ
လာလိမ္႔မည္။ မစိုးစိုးႏြယ္ကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပျပီး ေမးရင္ေကာင္းမည္ဟုလည္း ေတြးမိသည္။
မစိုးစိုးႏြယ္က လည္း အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ သူ႕ကိုေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ ေျဖဖို႔ အခ်ိန္ေပးခ်င္မွ
ေပးႏိုင္လိမ္႔မည္။ နတ္သမီး၏ အနံ႔အသက္တို႔ ႏွင့္ ထံုမႊန္းေနသည့္ ဒီပစၥည္း ကို မထားခဲ႔
ခ်င္ပါ။ မေတာ္တဆ တေယာက္ေယာက္ လာျပီး ေတြ႔လို႔ ယူသြားရင္ ခက္မည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ အိမ္
ကိုယူသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိပါသည္။
ဘရာစီယာေလးကို
တရိုတေသေခါက္ျပီး အက်ၤ ီၾကားညွပ္ကာ ဖိုးလံုးတဲထဲက ျပန္ထြက္ခဲ႔သည္။ တျခားသူေတြ ေရွ႕မွာ
ထြက္က်မွာစိုးလို႔ အသုဘအိမ္ ကိုမ၀င္ေတာ့ဘဲ အိမ္ဖက္သို႔သာ ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ ေန႔ခင္း
ဖက္ ဆိုရင္ ဖိုးလံုးတို႔ အိမ္မွာ ဘယ္သူမွမရွိပါ။ ေသာ့ပိတ္ထားေပမယ့္ ဖိုးလံုး အိမ္ထဲ၀င္တတ္သည္။
ခါတိုင္းဆိုရင္ ဖိုးလံုးကလည္း တေနကုန္ တေနခန္းေလွ်ာက္သြားေနလို႔ အိမ္ကိုေသာ့ ပိတ္ထားရတာ မ်ားသည္။ ဒါေပမယ့္ ေယာက္ဖေတာ္
ကိုစိုးေအာင္က ဖိုးလံုးျပန္လာခ်င္လည္း ျပန္လာလို႔ရေအာင္ အိမ္ေနာက္ဖက္မွာ လွ်ိဳ႕၀ွက္မ
လြယ္ေပါက္ေလး တခုလုပ္ေပးထားသည္။ က်ေပ်ာက္မွာစိုးလို႔ ဖိုးလံုးကို ေသာ့ေတာ့ေပးမထားပါ။
အထဲေရာက္သည္ႏွင့္
အိမ္ေရွ႕ဖက္မွာ သူ႕အတြက္လုပ္ေပးထားသည့္ အခန္းေလး ဆီသို႔ တန္း၀င္သြားျပီး အိပ္ ယာေပၚမွာ
လွဲခ်လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့မွ ေခါင္းရင္းဖက္က တံခါးေပါက္ကို ထဖြင့္လိုက္ျပီး ဘရာစီယာေလး
ကို အလင္းေရာင္ မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ၾကည့္မိသည္။
မၾကည့္ခင္ နမ္းလိုက္မိေသး၏။ စြဲထင္ေနသည့္ ရနံ႔ ေမႊး ေမႊးေလးက ဖိုးလံုးစိတ္ ကိုတက္ၾကြရႊင္လန္းေစသည္။
ၾကည့္ခြင့္ မရွိလို႔ မျမင္ခဲ႔ရေသာ္လည္း နတ္သမီးေလးက အရမ္း လွမယ္ဆိုတာေသခ်ာပါသည္။ သူမ၏
ဘရာစီယာေလးက လည္းအရမ္းလွသည္။ အနီေရာင္က တလက္ လက္စိုေနျပီး ဖိုးလံုးလက္ေပၚကိုေတာင္ ပတၱျမားရည္ေတြ
လွ်ံက်လာမလိုလို ထင္ရသည္။ ပုခံုးၾကိဳးေတြက အေရာင္ ပိုရင့္ျပီး ပလပ္စတစ္လို ေျပာင္လက္ေနသည္။
ကိုင္ၾကည့္ေတာ့ ပလပ္စတစ္မဟုတ္ပါ။
လက္ထဲမွာ
လွည့္ပတ္ကိုင္ၾကည့္ရင္း စိတ္ကူးေပါက္လာတာ ႏွင့္ ကိုယ္မွာ ၀တ္ၾကည့္သည္။ ပခံုးတဖက္တခ်က္
စီမွာ စြပ္လိုက္သည္ အထိအဆင္ေျပေသာ္လည္း ေနာက္ေက်ာက ခ်ိတ္ကို ခ်ိတ္ၾကည့္သည့္ အခါဘယ္လိုမွ
အ ဆင္မေျပ။ လက္ကလည္း တံေတာင္ဆစ္ကေန လိမ္ျပီးနာလာသည္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္သေဘာက်လို႕တခြီးခြီး
ရယ္ရင္း ႏွင့္ ျပန္ျဖဳတ္လိုက္ရသည္။ ျပီးေတာ့ တခါ နမ္းမိျပန္၏။
ဘယ္မွာ သိမ္းရမည္
ဆိုတာကိုလည္း ေတြးလို႔ မရျပန္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အိပ္ယာထဲမွာပဲ ထားခ်င္သည္။ ဒါေပမယ့္ အမ
ေတြက ဖိုးလံုးအိပ္ယာကို သိမ္းေပးဖို႔၊ အ၀တ္အစားေတြ ေလွ်ာ္စရာရွိတာ ေလွ်ာ္ေပးဖို႔ ၀င္လာတတ္သည္။
ေတြ႔ သြားလို႕ကေတာ့ ရွင္းရခက္ေတာ့မည္။ တေနရာရာမွာ သြားသိမ္းထားဖို႕က်ေတာ့လည္း နတ္သမီးေလး
မ်ား ျပန္လိုခ်င္မလားဟု ေတြးမိျပန္၏။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး ေခါက္လို႔ ေခါင္းအံုး ေအာက္ကို
ထိုးထည့္ ထားလိုက္ျပီး ဖိုးလံုး အၾကံထုတ္သည္။ ထားတာကေတာ့ အိပ္ရာထဲမွာပဲထားရမည္။ ဒါမွ
သူအလိုရွိသည့္ အခ်ိန္တြင္ ထုတ္ ၾကည့္ ႏိုင္မည္။ နတ္သမီး၏ ကိုယ္ရနံ႔ေလးကို ရွဴရွဳိက္ရင္း
စိတ္ခ်မ္းသာစြာ အိပ္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ေခါင္းထဲကိုလွ်ပ္တပ်က္အၾကံတခု၀င္လာသည့္ အခါ ဖိုးလံုး၀မ္းသာ
အားရထထိုင္လုိက္သည္။ ေခါင္းအံုးစြပ္ထဲ ကို ထည့္ထားရင္ရသည္။ ႏွိပ္ၾကယ္သီး ႏွင့္ ပိတ္ထားသည့္
ထဲကို ဘယ္သူမွၾကည့္မွာမဟုတ္။ ေခါင္းအံုးစြပ္က ႏွိပ္ၾကယ္သီး ေတြကို ဆြဲျဖဳတ္လိုက္သည္။
ျပီေတာ့ မထည့္ခင္နမ္းလိုက္ေသးသည္။ သမန္ကာလွ်ံကာ မဟုတ္ဘဲ ခြက္တဖက္ခ်င္းစီ ထဲကို ႏွာေခါင္းၾကီး
ႏွစ္ျပီးအားရပါးရ နမ္းျခင္း ျဖစ္သည္။ နမ္းလို႔ ၀ေတာ့မွ ေခါင္းအံုးစြပ္ထဲ ကို ထည့္ျပီး
ေအာက္ဖက္ျခမ္းမွာ ထားလိုက္သည္။ ဒါဆိုရင္ နတ္သမီးေလး၏ ဘရာစီယာက သူႏွင့္ အနီးဆံုးမွာ
အျမဲ ရွိေနေတာ့မည္ ကိုေတြးကာ ဖိုးလံုးေပ်ာ္သြားရသည္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့
ဖိုးလံုးကိုယ့္လုပ္ရပ္ကို ကိုယ္ျပန္သေဘာက်ျပီး ေက်နပ္ပီတိျဖင့္ အိပ္ေမာက်သြားသည္ မွာ
အိမ္က အမေတြ ျပန္လာၾကသည္ အထိျဖစ္သည္။ ဦးတင္ထြန္း ၏ အသုဘကို လိုက္ပို႔ျဖစ္ေသးလား ဟု ေမးၾက ေတာ့မွ ဖိုးလံုး ဘာေျဖရမွန္း မသိျဖစ္ေနသည္။
ဒီေန႔ သျဂၤဳလ္ မည့္ေန႔ဆိုတာ ဖိုးလံုး မသိေပ။ သူမ်ားေတြ အလုပ္ရႈပ္ေန ၾကခ်ိန္ မွာဖိုးလံုးကလည္း စိတ္ကူးေပါက္ရာထြက္လာခဲ႔
မိပါသည္။
“ခုမွေတာ့ သြားမေနပါနဲ႔ ေတာ့”
အိပ္ရာက လူးလဲထေသာ
ဖိုးလံုးကို အမၾကီးကလွမ္းေျပာလိုက္သည္။
“ေရခ်ိဳးမလို႔ပါဗ်”
ေရခ်ိဳးအ၀တ္အစားလဲျပီး
အေမွာင္ကိုထိုင္ေစာင့္သည္။ ေစာေနေသးလို႔ ထမင္းေခၚေကၽြးေတာ့ ၀င္စားလိုက္ သည္။ နတ္သမီးအသစ္က
ဒီေန႕လည္းေရာက္လာဦး မည္လားဟုသိခ်င္ေဇာႏွင့္ ထမင္းကိုေျဖာင့္ေျဖာင့္ မ စား ႏိုင္ပါ။
ၾကိတ္မွိတ္ျပီး အတင္းမ်ိဳခ် ရသည္။ စားျပီေတာ့ လဘက္ရည္ဆိုင္ ခနထြက္ထိုင္သည္။ ဖဲ၀ိုင္းကရသည့္
မုန္႔ဖိုးေလးေတြက ရွိေန ေတာ့ေငြစရႊင္ေန သည္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္မွာ အခ်ိန္မျဖဳန္းေတာ့ဘဲ
လဘက္ရည္ဆိုင္ သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ ဖိုးလံုးပိုက္ဆံ မထုတ္လိုက္ရပါ။ အေပါင္းအသင္းေရာင္း
ရင္းေတြ ႏွင့္ ဆံုလို႔ ရွင္းသြားၾကသည္။ သူတို႕ကလည္း ဦးတင္ထြန္း အသုဘမွ ဖဲ၀ိုင္းဆီ
ခ်ီတက္ၾကမည့္ လူေတြျဖစ္သည္။ ဖိုးလံုးမွာ နာရီမရွိ၊ ထို႔ေၾကာင့္ တူတူထိုင္ေနသူေတြကို
ခုနစ္နာရီ ထိုးရင္ေျပာၾကပါဟု မွာ ထားရသည္။ ဖဲ၀ိုင္း သြားၾကမည့္သူေတြ ေျပာေနၾကသည့္ အေၾကာင္းက
ထိုအသုဘ အေၾကာင္း၊ ဦးတင္ထြန္း ၾကီးကဲခဲ႔ ပံုမ်ား ႏွင့္ မစိုး စိုးႏြယ္၏ အနာဂါတ္ အလားအလာ
တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ဘယ္သူကမဆို မစိုးစိုးႏြယ္ကို ခနတျဖဳတ္ ေတာ့ တရား မ၀င္ေစာင့္ေရွာက္
ခ်င္ၾကေၾကာင္း ၀န္ခံၾက၏။ ဖိုးလံုးကေတာ့ အဲဒါေတြ ကိုစိတ္မ၀င္စားပါ။ နတ္သမီး အသစ္ ဆီကို
သာစိတ္ေရာက္ေနသည္။ တကယ္လို႔ ေရာက္လာခဲ႔ရင္၊ နတ္သမီးကို အားရပါးရ မႈတ္ မည္။ ျပီးေတာ့
မွ စိတ္ၾကိဳက္လုပ္မည္။ ေတြးတာႏွင့္ပင္ ဖိုးလံုး၏ ဟာၾကီးက တင္း လာ၏။
ခုနစ္နာရီထိုးျပီဟု
ေျပာလိုက္သံၾကားသည္ ႏွင့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွေတာင္ ႏႈတ္ဆက္မေနေတာ့ ဘဲ ထိုင္ရာမွထျပီး ခပ္ သုတ္သုတ္ေျပးထြက္ခဲ႔သည္။
ခါတိုင္းဆိုရင္ လူတိုင္းႏွင့္ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာ ၀င္ေရာျပီး ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ထိုင္ ရာ
မွ မထခ်င္သည့္ ဖိုးလံုးက ဒီေန႔ေတာ့ႏႈတ္ နည္းကာ ဘာမေျပာညာမေျပာ ထေျပးသည့္ အတြက္ အားလံုး
တအံတၾသျဖစ္ကာ က်န္ ရစ္ ခဲ႔ၾကသည္။
အမွန္ကေတာ့
ခုနစ္နာရီ မထိုေးသးပါ။ ဖိုးလံုးကေျပာပါဆိုလို႔ တမင္ေနာက္ေျပာလိုက္ တာကို တကယ္ထင္ျပီး
ေျပးခဲ႔မိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဟိုကိုေရာက္ေတာ့ ေစာေနတာကို မသိလို႔ လုပ္ေနက်အတိုင္း လုပ္ျပီးနတ္သမီးကို
ေမွ်ာ္မိသည္။ အရင္လို ျငိမ္သက္စြာပင္ လွဲ မေနႏိုင္ဘဲ လွဲလိုက္၊ ထထိုင္လိုက္ႏွင့္ ဖိုးလံုးအတြက္
အခ်ိန္ေတြက ရွည္ၾကာလြန္းေနသည္။ ဘယ္ေလာက္ ဘယ္လိုၾကာခဲ႔ျပီဆိုတာကို လည္းဖိုးလံုးမသိ။
ေခါင္းကိုေစာင္းျပီး နားစြင့္ရလြန္းလို႔ ဇက္ေတာင္မွ နာေနသည္။
ေရာက္သင့္သည္လို႔
ထင္ထားသည့္ အခ်ိန္ထက္ေက်ာ္လြန္တာၾကာသြားလို႔ နတ္သမီး မလာေတာ့ဟု ဖိုးလံုး၀မ္း နည္းစြာေတြးေနမိစဥ္ပင္သူအလြန္ႏွစ္ခ်ိဳက္စြဲလမ္းရသည့္
ေမႊးရနံ႔ေလး လြင့္လာ၏။ ခပ္ဖြဖြေျခသံႏွင့္ အတူဖိုးလံုး နားကို လိႈက္ေမာရင္ခုန္ရသည့္
အေငြ႔ အသက္ေလးတခု ေရာက္လာသည္။
“မလာေတာ့ဘူး လို႔ေတာင္ထင္ေနတာဗ်ာ”
မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ျပီး
ရနံ႔ေလးလြင့္လာသည့္ ေနရာဖက္ဆီကို လွမ္းဖက္လိုက္ရင္း ေျပာ မိသည္။ ႏူးညံ့အိ စက္သည့္ ကိုယ္လံုးေလးတခု
ဖိုးလံုးရင္ခြင္ထဲ ေရာက္လာသည္။
မ်က္ႏွာ ရွိမည္ဟု
ထင္သည့္ေနရာကို လက္ ႏွင့္ စမ္းၾကည့္လိုက္ျပီး နဖူး ႏွင့္ ပါးျပင္ကို တယုတယ နမ္းလိုက္ပါသည္။
ျပီးေတာ့မွာ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို စုပ္ယူ လိုက္ ၏။ နတ္သမီး၏ ႏႈတ္ခမ္းလႊာ ေတြကလည္း အနံ႔တမ်ိဳးေလးသင္း
ေနျပီး ခ်ိဳျမသည့္ အရသာကိုေပးသည္။ မြတ္သိပ္စြာနမ္းရင္း နတ္သမီး၏ တကိုယ္လံုးအႏွံ႔လိုက္ျပီးပြတ္သပ္ဆုပ္နယ္ေပးေနမိသည္။
နတ္သမီး၏ အသက္ ရႈသံလည္း ျမန္ေနျပီး ကိုယ္လံုးေလးက တုန္ရီလာ၏။
“လာ ...ဒီမွာ ထိုင္လိုက္ေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္ မေန႔ကထက္ေကာင္းေအာင္
မႈတ္ေပးမယ္”
ဖ်ာေပၚမွာ
ဆြဲထိုင္ခိုင္းလိုက္ျပီး နတ္သမီးထမိန္ ကို မတင္လိုက္၏။ ထမိန္က မေန႔ကေလာက္ မေပ်ာ့၊ မာေခါက္
ေခါက္ႏိုင္သည္။ အေပၚကို မရအရလွန္တင္လိုက္ျပီးေနာက္ ေပါင္ၾကီးႏွစ္လံုးကို ျဖဲကာေတြ႔သည့္ေနရာကို
လွ်ာ ႏွင့္လ်က္ လိုက္သည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေနရာမွန္ကိုတည့္တည့္ထိ၏။
“အင္း ...”
နတ္သမီး၏
အသံတိုးတိုးေလးက ဖိုးလံုးကို စိတ္တက္ၾကြေစ၏။ တခ်က္ထဲႏွင့္ ေတာင္ သူမ အတြက္ထိသည္ ဆို
ရင္ ဆက္လုပ္ေပးလိုက္ပါက အတိုင္းထက္ အလြန္ျဖစ္ေပေတာ့ မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လွ်ာႏွင့္ အဆက္မျပတ္တြန္း
လ်က္ေတာ့၏။ ညည္းသံေတြ ႏွင့္ အတူ နတ္ သမီး တသိမ္႔သိမ္႔တုန္ခါေနသည္။ မ်က္လံုးက မျမင္ရေပမယ့္ဘယ္
ေနရာမွာ ဘာရွိတယ္ ဆိုတာကို အာရံုက အလိုလိုသိေနသည္။ နတ္သမီး၏ ခႏၶာကိုယ္က ဖိုးလံုးႏွင့္
တသားထဲ တြဲဆက္လို႔ ထားသလိုပင္။
မေန႔ကလိုပင္
နတ္သမီးဆီက အရည္ေတြ ဒလေဟာထြက္၏။ အရင္နတ္သမီးလဲ အရည္ ထြက္ေသာ္လည္း ခု နတ္သမီးေလာက္ အမ်ားၾကီး
မထြက္ပါ။ ဖိုးလံုးကေတာ့ မ်ားေလ ၾကိဳက္ေလပင္။ ထြက္လာသမွ်အားလံုးကို လွ်ာ ႏွင့္ လ်က္ယူကာ
မ်ိဳခ်လိုက္၏။ အဲဒီအရည္ေတြက ေဆးဖက္၀င္သည္။ ခြန္အားျဖစ္ေစသည္ဟု ဖိုးလံုးၾကား ဖူးသည္။
ထို႔ေၾကာင္႔ ေအာက္ေျခကေန လွ်ာႏွင္႔ခံျပီး အမိအရ လ်က္ယူေနမိ၏ ။ နတ္သမီး၏ ညည္းညဴသံလ္း
မစဲေတာ႔ေခ်၊ နတ္သမီးကို မႈတ္ေပးရင္း တဖက္ကလည္း သူ႔ဟာၾကီးကို အဆင္သင္႔ျဖစ္ေအာင္ ဂြင္းထုေပး
ေန ရသည္။ ဆြေပးစရာမလိုေအာင္ ေထာင္ေနေပမယ့္ ဖိုးလံုးက မာသထက္မာေစခ်င္သည္။ နတ္သမီး သံုးခါ
ေလာက္ အရည္ပြက္ပြက္ထြက္ျပီး ခ်ိန္တြင္ ဖိုးလံုးဟာၾကီးကလည္း ေပါက္ကြဲထြက္လုမတတ္ တင္းမာေနျပီ
ျဖစ္သည္။သံေခ်ာင္းၾကီး တမွ်မာေနသည့္ ဟာၾကီးကို ဆၾကည့္လိုက္ရင္း
“လုပ္ေတာ့မယ္ေနာ္ နတ္သမီးေလး”
မႈတ္ေနတာကို
ရပ္လိုက္ျပီး နတ္သမီးကို တက္ခြလိုက္သည္။ အ၀ ကိုစမ္းျပီးထိုးထည့္ မည္ ၾကံျပီးမွ နတ္သမီး
ကိုယ္ေပၚမွာ အ၀တ္အစားေတြ ရွိေနတာကို သတိရသည္။
အရင္ဆံုးသူ႕ကိုယ္သူ
ကိုယ္လံုးတီးျဖစ္ေအာင္ ခၽြတ္ ပစ္လိုက္ျပီးမွ နတ္သမီးကို ခၽြတ္ေပးသည္။ သူထမိန္လို႔ ထင္ထားသည့္
နတ္သမီး၏ အ၀တ္က ဆြဲထုတ္စရာအစ ကို စမ္းလို႔ ရဘဲ ခ်ာလည္လည္ေနသည္။ ဖိုးလံုး အၾကံအိုက္ေနစဥ္
ဇြိ ကနဲ အသံတခုၾကားလိုက္ရျပီး ဖိုးလံုး လက္ ထဲ နတ္သမီးထမိန္ ကၽြတ္ပါလာသည္။ ျပီးေတာ့
အေပၚပိုင္းကိုဆက္ခၽြတ္သည္။ အေပၚကေတာ့ အခက္အခဲမ ရွိပါ။ ႏွိပ္ၾကယ္သီးေတြ တပ္ ထားသည့္
အက်ၤ ီက လြယ္လြယ္ကူကူ ခၽြတ္လို႔ရသည္။
ဘရာစီယာကေတာ့
မေန႔ကလို အေျပာင္ေခ်ာမဟုတ္ ဖုဖုၾကမ္းၾကမ္းႏွင့္ ဇာလိုလို အေပါက္ ေတြစမ္းမိသည္။ ခၽြတ္တာကေတာ့
ခက္ပါ။ ခၽြတ္ေနရင္း ရုတ္တရက္ေခါင္းထဲ ၀င္လာသည့္ အၾကံေၾကာင့္ ခါတိုင္းသူ ဂြင္းထုရင္း
အရည္ႏွင့္ ပန္းေနက် နံရံဖက္ဆီသို႔ လွမ္းပစ္ထုတ္လိုက္၏။ ျပီးေတာ့မွ နတ္သမီး၏ ေပါင္ၾကားထဲမွာ
ေနရာ ၀င္ ယူျပီး အေပါက္၀ ကို စမ္းသပ္ကာ သူ႔ဟာၾကီးကို ေဆာင့္ထိုးထည့္လိုက္၏။
“အား ...ကၽြတ္ ...ကၽြတ္..”
အားႏွင့္ေဆာင့္ထိုးလိုက္လို႔
နတ္သမီး နာသြားပံုရသည္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တခ်က္မွာ ဒီထက္ အားပိုသံုးျပီး အ ဆံုးအထိေဆာင့္
ခ်လိုက္သည္။
“အား ....အ ...”
မိန္းမေတြက
နာေလၾကိဳက္ေလဟု ဖိုးလံုးဆရာသမားေတြကေျပာဖူးသည္။ ဒါေၾကာင့္ မရပ္ မနား အားထည့္ ကာ ေဆာင့္၏။
နတ္သမီးလူးလွိမ္႕ ေအာ္ဟစ္ေနတာ ေကာင္းလို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္သည္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဖက္
ကိုယ္ လည္းၾကည့္ရမည္။ ေဆာင့္ေကာင္းတိုင္း ေဆာင့္ေနလို႔ကလည္း မျဖစ္ပါ။ ခနေလးႏွင့္ အရည္ေတြထြက္
ကုန္ မွာ ဖိုးလံုး အေတြ႔ အၾကံဳေတြအရသိေနသည္။ ဒီနတ္သမီးေလာက္ လုပ္လို႔ မေကာင္းသည့္ အရင္နတ္
သမီး တုန္းကပင္ ၾကာၾကာမလုပ္ႏိုင္။ အလြန္လုပ္လို႔ေကာင္းသည့္ ဒီနတ္သမီး ႏွင့္သာ ဆိုရင္
ဘယ္ေလာက္မွခံမွာ မဟုတ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ကို ၾကိဳးစားထိန္းခ်ဳပ္ျပီး ဖိုးလံုးအရွိန္
ျပန္ျပန္ေလွ်ာ့သည္။ ဒါေပမယ့္ ေစးပိုင္ တင္းက်ပ္သည့္ အ ရသာ၊ ႏူးညံ႔အိစက္သည့္ အထိအေတြ႔ေတြက
ဖိုးလံုးကို ထိန္းခ်ဳပ္ခြင္႔ မေပးပါ။ အားကုန္သံုးဖို႔ ကို ကာေစ႔ေဆာ္ ေန၏။ အရင္နတ္သမီးတုန္းက
စိတ္လြတ္လက္ လြတ္ လုပ္ခဲ႔သည္မွန္ေသာ္လည္း ဒီေလာက္ျပင္းထန္ျခင္းမ်ိဳးမရွိ။ အခုနတ္သမီးက
ဖိုးလံုး၏ နဂိုထဲကမွ နည္းပါးလြန္းလွသည့္ စဥ္းစားဥာဏ္ေတြကို အကုန္ရွင္းလင္း ပစ္လိုက္
သည္။
ဖိုးလံုးအရွိန္
မ်ားလြန္းလို႔ နတ္သမီးက ခါးကိုတြန္းလာသည့္ အားကိုပင္ရေအာင္ဆန္႕က်င္ ျပီး စိတ္ထင္တိုင္း
လုပ္ပစ္လိုက္သည္။ နတ္သမီး ကိုယ္ထဲသို႔ အရည္ေတြပန္း ထည့္ေပးျပီး ေသာအခါ ဖိုးလံုး အသက္ကိုေတာင္
မနည္းရွဴေနရေတာ့သည္။ ေသလုမတတ္ေမာပန္း ေနေသာ္လည္း ရရွိခဲ႔သည့္ အရသာအတြက္ ဖိုးလံုးအလြန္ကို
ေက်နပ္ႏွစ္သိမ္႔ေနမိသည္။ နတ္သမီးကေတာ့ တုတ္တုတ္ေတာင္မလႈပ္ေတာ့ေခ်။ အသက္မွရွိေသးရဲ႕လားဟု
အလန္႔ တၾကားႏွင့္ႏွာ ေခါင္း၀ကို စမ္းၾကည့္ရာ အသက္ရႈေနတာကိုေတြ႔ေတာ့မွ ဖိုးလံုးစိတ္ေအး
လက္ေအး အေမာေျဖႏိုင္ေတာ့သည္။ ေနာက္ေန႔ ေတြေရတပုလင္း ေလာက္ယူခဲ႔သင့္သည္ဟု လည္းေတြးေနမိ၏။
အေမာေတြ ေတာ္ေတာ္ေျပသြားသည္
အထိနတ္သမီးက ျငိမ္သက္ေနဆဲရွိပါေသးသည္။ အေမာေျပသည့္ အခါ ဖိုးလံုးက ဆႏၵေတြ တက္ၾကြလို႔
လာျပန္သည္။ ဒီတခါေတာ့ နတ္သ မီးကို ေလးဖက္ကုန္းခိုင္းျပီး ေခြးလို လုပ္ရ မည္။ နို႕ေတြကို
သာသာယာယာ ညွစ္ေပးသည့္ အခါ နတ္သမီးလႈပ္လာသည္။ ႏို႔သီးေခါင္းေလး ေတြကို ခပ္ ျပင္းျပင္းေလး
လိုက္စုပ္ေပး လိုက္ေတာ့ လူးလြန္႔လို႔လာသည္။ ပါးစပ္က ညည္းသံလိုလိုလည္း ၾကားရသည္။ အ ရင္
နတ္သမီး ႏွင့္ ႏို႔ အရြယ္အစားခ်င္းေတာ့ တူတူေလာက္ရွိေပမယ့္ အခုနတ္သမီး၏ ႏို႔သီး ေခါင္းေလးေတြက ပိုေသးသည္ဟု ဖိုးလံုးထင္မိသည္။
ႏို႕ေတြကို
စို႔ရင္းေပါင္ၾကားကိုလက္ႏိႈက္၍ အစိကို ရြရြေလး ပြတ္ေခ်ေပးသည့္ အခါ နတ္သမီး ညည္းသံေတြပို
က်ယ္လာ၏။ တဆင့္တိုးလိုက္ျပီး သူမ၏ လက္ထဲသို႔ ဖိုးလံုးဟာ ၾကီးကို ထိုးထည့္ေပးလိုက္သည္႔
အခါ ဖြဖြ ေလး ဆုပ္ျပီး ဂြင္းထုေပးသည္။ မႈတ္ေပးပါလား ဟု ေျပာလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း ဖိုးလံုးမေျပာရဲပါ။
ေတာ္ၾကာ လုပ္မ ေပး ခ်င္လို႔မလာေတာ့ ဘူး ဆိုရင္ခက္ေတာ့မည္။ ခုေတာင္မွ ေလးဖက္ေထာက္ခိုင္းဖို႔
ဖိုးလံုးစဥ္းစားေနရ၏။ မေန႔ တုန္းက အေျခအေနက တိုက္ဆိုင္မႈျဖစ္သည္။ နတ္သမီး၏ လက္ႏုႏုေလးေတြေၾကာင့္
ဖိုးလံုးဟာၾကီး အစြမ္းကုန္ တင္းမာ လို႔လာေတာ့မွ အရဲစြန္႔ျပီးေျပာခ်လိုက္၏။
“ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလးဖက္ကုန္းေပးပါလား နတ္သမီးရယ္၊ ဖင္ကိုကိုင္ျပီးေနာက္ကေနလုပ္
ခ်င္လို႔ပါ”
“အင္”
အာေမဋိတ္သံေလးတခုထြက္လာျပီး
နတ္သမီးျငိမ္သြားသည္။ ေနေပးခ်င္ပံုမရ။ ဖိုးလံုးကလည္းအရမ္းလုပ္ခ်င္ ေနလို႔ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္
ၾကိဳးစားစည္းရံုးၾကည့္မိပါသည္္။
“အဲလို လုပ္တာက အရမ္းေကာင္းတာ နတ္သမီးေလးရဲ႕၊ သားအိမ္ထဲထိေအာင္လုပ္လို႔ရတယ္၊
မေန႕က လုပ္တာ မေကာင္းလို႔လားဟင္၊ ဒီေန႔ ေကာင္းေအာင္လုပ္ေပးမယ္ေလ၊ ကုန္းေပးေနာ္”
နတ္သမီးက
မလႈပ္သည့္အတြက္ ဖိုးလံုးစိတ္ရွည္ျဖစ္ျပီး နတ္သမီးကို ဆြဲမထူကာေလးဖက္ ေထာက္ရက္ေလး ျဖစ္သြားေအာင္လုပ္လိုက္သည္။
ဒီလိုက်ျပန္ေတာ့လည္း နတ္သမီးက မျငင္း ေခ်။ ဖိုးလံုး ထားလိုက္သည့္ အ တိုင္း ဖင္ၾကီး
ေထာင္ျပီးျငိမ္ေန၏။ နတ္သမီး သေဘာတူသည္ကို သိလိုက္သည့္ အခါ ဖိုးလံုး ၀မ္းသာအားရျဖစ္ျပီး
သူ႔ဟာၾကီးကို ပိုေထာင္မတ္လာ ေအာင္သံုေလးခ်က္ေလာက္ လက္ႏွင့္ ကိုင္ထုလိုက္ျပီး စြင့္ကားအိစက္
ေနသည့္ ဖင္ၾကီးတေလွ်ာက္ လက္ႏွင့္စမ္းကာ အေပါက္ကိုရွာ၏။ ဖင္၀ေလး ကိုစမ္းမိေတာ့ ထည့္ၾကည့္ခ်င္လာသည္။လက္
ႏွင့္ ထိုးၾကည့္ေတာ့ လက္ညိဳးေတာင္မ၀င္ပါ။ နတ္သမီးက လည္း တြန္႔ခါျပီး ရုန္းသည္။ အၾကမ္းကိုင္ျပီးလုပ္ရင္
နတ္သမီးဖင္ကြဲ သြားမွာစိုးလို႔ မလုပ္ ေတာ့ ဘဲ လုပ္ရမည့္ေနရာကို သာဆက္စမ္းလိုက္သည္။
တင္ပါးႏွစ္ျခမ္းၾကားတြင္
ဖိုးလံုးလုပ္ရမည့္ ေနရာက ေဖာင္းျပီးစူထြက္ေနသည္။ ႏႈတ္ခမ္းသား ႏွစ္ခုၾကားမွာ လည္း အရည္ေတြစိုရႊဲေနသည္။
ခ်က္ခ်င္း မလုပ္ေသးဘဲ လွ်ာႏွင့္လ်က္လိုက္ ပါးစပ္ ႏွင့္ စုပ္လိုက္လုပ္ေပးလိုက္သည့္ အ
ခါ နတ္သမီး ဖင္ၾကီးတရမ္းရမ္းခါျပီး ညည္းေတာ့ သည္။ ဖိုးလံုးလည္း နတ္သမီး၏ တုန္႔ျပန္မႈကို
သေဘာက်ျပီး ေနာက္အျပင္ကိုပိုျပီး ထြက္သထက္ ထြက္ေအာင္ျဖဲျပီး လွ်ာႏွင့္ ဆက္လုပ္ေပးေနမိသည္။
နတ္သမီး၏ ညည္းညဴ သံေတြ မစဲေတာ့ေပ။ ခနေလးႏွင့္ ထြက္က်လာသည့္ အရည္ေတြကိုစင္ေအာင္လ်က္လိုက္
ျပီးေတာ့မွ ဖိုးလံုး ျပန္ မတ္ျပီး သူ႔ဟာၾကီးကို အ၀မွာေတ႕လိုက္သည္။ ေတ႔လိုက္တာႏွင့္
ရမ္းေနသည့္ နတ္သမီးရပ္သြားသည္။ ဖိုးလံုးကလည္း အရမ္းကိုလုပ္ခ်င္ ေနျပီ ျဖစ္လို႔ ခါးကို
ဆြဲျပီး ေဆာင့္ထိုးခ်လိုက္သည္။
“အင္း ....အား”
နတ္သမီး၏
ေအာ္လိုက္သံက ဖိုးလံုးနားထဲမွာ ခ်ိဳျမိန္လြန္းလွသည္။ ႏူးညံ့ကာ ေဖါင္းကားေန သည့္ တင္ပါး
ၾကီး ခြက္၀င္သြားသလိုျဖစ္ေအာင္ ဆက္တိုက္ေဆာင့္ေတာ့၏။ ခါးကိုဆြဲျပီး ေဆာင့္ သည္။ စိတ္ထလာသည့္
အခါ ေရွ႕ ကိုကုန္း၍ နတ္သမီး၏ ႏို႔ၾကီးေတြကို အတင္းညွစ္ဆြဲျပီး ေဆာင့္သည္။ နတ္သမီး လည္းအရမ္းေကာင္း
ေနပံုရ သည္။
ဖ်ာေပၚမွာ
မ်က္ႏွာအပ္ျပီး တအီး အီး ႏွင့္ မရပ္မနားေအာ္ေန၏။ နတ္သမီး ေကာင္းသလို ဖိုးလံုးလည္း ေကာင္းေနသည္။
ေလ ထဲမွာ တလႊားလႊားေျပးေနသည့္ နတ္ျမင္းပ်ံၾကီးကို ဒုန္းစိုင္းျပီး စီးေနရသလို စိတ္မွာထင္
ေယာင္လာမိသည္။ က်ယ္၀န္းေသာ ေကာင္းကင္ထဲတြင္ စိတ္ၾကိဳက္ဇက္ကို လႊတ္ျပီး စီးပစ္ လိုက္သည္။
ျမဴခိုး ေတြ၊တိမ္ေတာင္ေတြက ဖိုးလံုးေဘးက တရိပ္ရိပ္ ျဖတ္သန္းသြားၾက၏။
နတ္သမီး၏
ကိုယ္ထဲကေန ညွစ္ကာညွစ္ခါ ဆြဲယူသည့္ ဒါဏ္ကုိ မခံႏိုင္ဘဲ အရည္ေတြ ထြက္ ကုန္သည္ အထိ ဖိုးလံုး
ရပ္လို႔မရ။ မေန႔က အတိုင္းပင္ ေပ်ာ့ေခြသြားသည္ အထိရသေလာက္ ကပ္သပ္ျပီး ေဆာင့္ေနမိသည္။
အ ထဲကို သြင္းလို႔ မရေတာ့ ေအာင္ေပ်ာ့ဖတ္သြားမွ မရပ္ခ်င္ ရပ္ခ်င္ ႏွင့္ ရပ္လိုက္ရသည္။
နတ္သမီး ကေတာ့ ခုတိုင္ ေအာင္ ညည္းလို႔ မျပီးေသးပါ။ ဒါ ေၾကာင့္ ပိုျပီးစိတ္ေက်နပ္ေစရန္
ဖိုးလံုးက ေမာေနသည့္ၾကားကေန ကုန္းျပီး လ်က္လိုက္စုပ္ လိုက္ လုပ္ေပးေနမိ၏။ နတ္သမီးဆီက
အရည္ေတြ ထပ္ထြက္လာေတာ့လည္း ဖိုးလံုးက အကုန္ စုပ္ယူပစ္လိုက္သည္။
“ေကာင္းလိုက္တာ နတ္သမီးေလးရယ္၊ အရမ္းေကာင္းတာပဲ၊ ေနာက္ေန႔ေတြလဲ
ထပ္လုပ္ၾက မယ္ေနာ္”
ေျပာျပီးမွ
ဖိုးလံုးစကားမွားသြားမွန္းသိလိုက္သည္။ ဖိုးလံုးစကားက နတ္သမီးကို ျပန္ဖို႔ သတိေပး လိုက္သ
လို ျဖစ္သြား၏။ ကုန္းကုန္းၾကီး ျငိမ္သက္ေနရာမွ နတ္သမီး ဆတ္ကနဲ ထရပ္လိုက္သည္။ ဖိုးလံုး
အလန္႔တၾကားႏွင့္ အတင္းဖက္ျပီးေတာင္းပန္မိ၏။
“မျပန္ပါနဲ႔ ဦးနတ္သမီးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တညလံုး လုပ္ၾကမယ္ေလ”
နတ္သမီးက
ျပန္ဖို႔ အခ်ိန္ေစ႔ျပီထင္သည္ ဖိုးလံုးစကားကို လက္မခံပါ။ အတင္းတြန္းျပီးရုန္း၏။ နတ္သမီး
မ်က္ႏွာ ကို လက္ႏွင့္ စမ္းျပီး
“မနက္ျဖန္ လာမွာလားဟင္”
ဖိုးလံုး
လက္ထဲက နတ္သမီး မ်က္ႏွာ ျငိမ္႔ကနဲ လႈပ္သြားသည္။ ေခါင္းညိတ္လိုက္ျခင္း ဟု ယူဆလိုက္ျပီး
ဖိုးလံုး နတ္သမီးကို လႊတ္ေပးလိုက္၏။ မလႊတ္ခင္ မ်က္ႏွာကုိလည္း ၀မ္းသာအားရ ျဖင့္ ေနရာအႏွံ႔
နမ္းပစ္လိုက္သည္။ ဖိုးလံုးအရူးဆိုေပမယ့္ အေျခအေနကို နား လည္ပါသည္။ ဒီေန႔ ျပန္ေပမယ့္
နက္ျဖန္လာမည္ဆိုတာက ေက်နပ္ စရာ မဟုတ္ပါလား။ ဖိုးလံုးလက္က လြတ္သည္ႏွင့္ နတ္သမီး အ၀တ္အစားျပန္၀တ္ေနသံၾကားရသည္။
ၾကယ္သီး တပ္သံ တေထာက္ေထာက္ႏွင့္ ဇစ္ဆြဲပိတ္သံေတြ ၾကားရျပီးေနာက္ တဲေလးထဲမွာ အသံေတြ
တိတ္ဆိတ္ သြား သည္။ နတ္သမီးေရာက္လာကထဲက ပ်ံ႔လြင့္ေနသည့္ ေမႊးရနံ႔ေလးလည္း မရွိ ေတာ့။
မၾကည့္ပါ ဟု ကတိက ၀တ္ျပဳက်ိန္ဆိုထားသည့္ အတိုင္း ဖိုးလံုး ေထာင့္နားေလးမွာ ကပ္ ျပီး
ျငိမ္သက္စြာ ရပ္ေနမိသည္။ ေရွ႕က လမ္းေပၚမွာ ကားၾကီးတစီး ဆူညံစြာျဖတ္ေမာင္းသြားသံၾကားလိုက္ရေတာ့မွ
“နတ္သမီး မရွိေတာ့ဘူးေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိဖြင့္ ျပီ”
မ်က္လံုးကိုစည္း
ထားသည့္ အ၀တ္ကိုဖယ္ခြာကာ ခနက ပစ္ခ်ထားသည့္ အ၀တ္အစားေတြ ျပန္ ေကာက္၀တ္ လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့မွ
ေျခရင္းဖက္က နံရံဆီ ေလးဖက္တြား၍ သြားရင္း ၾကမ္းျပင္ ကိုလက္ႏွင့္ အသာလိုက္ စမ္းေနမိသည္။
နံရံနား မေရာက္မွီပင္ လက္က ၾကမ္းရွရွ ဇာသား ေပၚသြားေထာက္မိသည္။ ၀မ္းသာအားရျဖင့္ ေကာက္ယူျပီး
တ၀ၾကီးနမ္းရွိဳက္လိုက္ မိသည္။ ရေနက် အနံ႔ေလးက ဖိုးလံုးေသြးေၾကာေတြထဲ အထိျဖတ္ သန္း စိမ္႔၀င္သြားသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အရမ္းခ်စ္ေနပါျပီ နတ္သမီးရယ္”
လမ္းမီးတိုင္တခုေအာက္ကို
အေရာက္တြင္ ဘာေရာင္လဲ ဆိုတာသိခ်င္လြန္းလို႔ အက်ၤ ီၾကားထဲကေန မရဲတရဲ ေလး အနည္းငယ္ ထုတ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။
အနက္ေရာင္ဇာစ ေလးက ဖိုးလံုး ရင္ကို တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေစ၏။ ဖဲ၀ိုင္းေတြႏွင္႔ စည္ကားေနေသာ
အသုဘ အိမ္ထဲကို ဘယ္ကေနဘယ္လို ေရာက္သြားမွန္းေတာင္ ဖိုးလံုးမသိ ေတာ့။ ေျခေထာက္ ႏွင့္
ေျမၾကီး လံုး၀မထိေတာ့လို႔ အထင္ေရာက္ရသည္ အထိ ဖိုးလံုး တက္ၾကြေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္။
ေက်းဇူးရွင္မၾကီး
မစိုးစိုးႏြယ္ကို ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာျပခ်င္လြန္းလို႔ ဖိုးလံုး အေပၚတက္လိုက္ ေအာက္ဆင္း
လိုက္ ႏွင့္ အခြင့္အေရးကိုေခ်ာင္းသည္။ မစိုးစိုးႏြယ္၏ နား မွာလည္း လူက မျပတ္။ ဘယ္သူမွ
မရွိရင္လည္း ဖဲ၀ိုင္းေတြ နား မွာသူမ ကေရာက္ေနတတ္ သည္ျဖစ္ရာ ဖိုးလံုးမွာ လြတ္လပ္စြာေျပာခြင့္
မရႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနသည္။ အိပ္ခန္း ထဲသို႔ ၀င္သြား သည့္ အခါမ်ိဳးတြင္သာလိုက္သြားမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။
ဒီနည္းက လည္း လူျမင္လို႔ မေကာင္းပါ။ မစိုး စိုးႏြယ္ကေတာ့ ဖိုးလံုးကို ျမင္ရင္ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္တတ္ပါသည္။
ဒါေပမယ့္ရိုးရိုးစကားသာေျပာလို႔ရမည္။ ဆန္းျပား သည့္ စကားေတြေျပာဖို႔ အေျခအေန ကမေပးပါ။
စကားေျပာခြင့္ မၾကံဳသျဖင့္ စိတ္ရႈပ္ရႈပ္ႏွင့္ မစိုးစိုးႏြယ္လုပ္သလို ဖဲ၀ိုင္းေတြမွာ
ေဘးကလိုက္ ထိုးသည္။ မ်ားမ်ား စား စား ေတာ့မဟုတ္ပါ။ သူ႔မွာရွိတာေလး ႏွင့္ လိုက္လုပ္
ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ အလွည့္တိုင္းလည္း မထိုး သူစိတ္ ထဲမွာ ထိုးခ်င္လာမွ ထိုးခ်င္သည့္ အိမ္
ကေန၀င္ထိုးျခင္း ျဖစ္သည္။ ကံအားေလွ်ာ္စြာျဖင့္ အလွည့္တိုင္း အေလ်ာ္ ရသည္။
ဖိုးလံုး
၀င္ထိုးသည့္ အိမ္က အျမဲတမ္းဖဲ ေကာင္း၏။ သူထိုးတာက အမ်ားၾကီးမဟုတ္လို႔ ဒိုင္ကလည္း ဘာမွမေျပာေပ။
မစိုးစိုးႏြယ္ ေတာင္ျမင္သြားျပီး “ဖိုးလံုး တယ္ဟုတ္ေနပါလား”
ဟု ခ်ီးက်ဴး၏။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ဖိုးလံုးကို မ်ားမ်ားထိုးဖို႔ ေျမွာက္ေပးၾကသည္။ ဖိုးလံုးက
လက္မခံပါ။
“ကၽြန္ေတာ္က ဖဲသမားမွ မဟုတ္တာ၊ ဘာလို႔ အမ်ားၾကီး ထိုးရမွာလဲ”
“ဒါဆို မင္းက ဘာလဲ”
နတ္သမီးေယာက္်ားဟု
ေျပာမိေတာ့မည့္ ပါးစပ္ကို ဖိုးလံုး အခ်ိန္မွီ ဘရိတ္အုပ္လိုက္ႏိုင္ ပါသည္။
“ကၽြန္ေတာ္က အရူးဗ်”
ရယ္သံေတြ
ဆူညံသြားသည္။ ဖိုးလံုးကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပင္ ေနာက္ပြဲေတြမွာလည္း သူ ၀င္ခ်င္သည့္ ၀ိုင္း
သို႔ ၀င္ျပီး ထိုးခ်င္သည့္ အိမ္က ၀င္ထိုးသည္။ မစိုးစိုးႏြယ္ေတာင္မွ ၾကံဳၾကိဳက္ ရင္
ဖိုးလံုး၀င္သည့္ အိမ္ကေန လိုက္ ထိုး၏။ မ်ားမ်ားေတာ့
ထိုးလို႔မရ၊ အမ်ားၾကီး ထိုးလိုက္လို႔ ဖိုးလံုးပိုက္ဆံပါ ပါသြားလို႔ ဖိုးလံုးရန္လုပ္တာ
ခံရျပီး ဖိုး လံုးထိုးသည့္ အတိုင္းလိုက္ ထိုးရင္ နည္းနည္းသာ ဖိုးလံုး ထိုးသေလာက္ လိုက္ထိုးရ
ရွာ၏။ ပိုက္ဆံေတြျမင္ျပီး ေပ်ာ္ေနသည့္ အခါ နတ္သမီးအသစ္အေၾကာင္း မစိုးစိုးႏြယ္ကို ေျပာဖို႔
ေမ႔သြားသည္။ ျပန္ သင့္ ျပီဟု ထင္ျပီးထျပန္လာသည့္ အခါက်မွ ဒီေန႔ သူပိုက္ဆံေတြ အမ်ား
ၾကီးရတာ နတ္သမီးဆီက ရသည့္ ဘရာစီ ယာေလးကို ကိုယ္ႏွင့္ မကြာေဆာင္ထား လို႔ ျဖစ္ရသည္ဟု
အေတြးေရာက္လာျပီးေနာက္ လူရွင္းသည့္ ေနရာအ ေရာက္တြင္ အက်ၤ ီ ထဲကေနထုတ္ျပီး နမ္းမိျပန္သည္။
နတ္သမီး၏ ရနံ႕ေလးေၾကာင့္ ဖိုးလံုးတကိုယ္လံုး ၾကည္ႏူး ပီတိစိတ္ျဖင့္ တသိမ္႔သိမ္႔တုန္သြားရသည္။
“တစ္၊ ႏွစ္၊
သံုး၊ ေလး”
ဖိုးလံုး
တစ္ကေနတဆယ္ အထိေတာ့ေကာင္းေကာင္း ေရတြက္တတ္သည္။ အခုလည္း ေခါင္းအံုးေပၚတြင္ စီစီရီရီ
တင္ထားသည့္ ဘရာစီယာေတြကို ေရတြက္ေနမိျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။ ပထမဆံုးေန႕က အနီေရာင္ေလး ၊ ေနာက္တ
ေန႔ အနက္ေရာင္ဇာေတြႏွင့္ အလြန္ လွသည့္ဟာေလး၊ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ညိဳတိုတိုေလး ျဖစ္သည္။
မေန႔ကေတာ့ အျဖဴေရာင္ ေပၚမွာ မရမ္းေရာင္ ပန္းပြင့္ေလးေတြ ေဖၚထားသည့္ ဘရာစီယာေလးရခဲ႔၏။
ဒီေန႔ ဘာ ေရာင္ ၀တ္လာ မလဲဟု ေတြးရင္း ဖိုးလံုးရင္ေတြ တသိမ္႔သိမ္႔ခုန္ေန၏။
တျခားေနရာေတြ
မွာဥာဏ္နည္းသည့္ ဖိုးလံုးက ဒီဟာေတြကိုေတာ့ ရက္အစဥ္မလြဲဘဲ မွတ္ မိေနသည္။ နတ္ သ မီးက
ညတိုင္းလိုေရာက္လာသည္။ သူမေရာက္လာသည္ ႏွင့္ ဖိုးလံုးက စိမ္ေျပနေျပမႈတ္ေပးသည္။ စိတ္ထဲက
အ ရမ္းခ်ခ်င္ေနသည့္တိုင္ေအာင္ နတ္သမီးေလး ေကာင္းဖို႔ အတြက္စိတ္ကိုထိန္းျပီး နတ္သမီးက
သူ႕ေခါင္းၾကီးကို အတင္းတြန္းထုတ္သည္ အထိ လုပ္ေပးသည္။ အရင္နတ္သမီးလို ေခၽြးေစာ္မနံဘဲ
ေမႊးေနသည့္ အတြက္ ဘယ္ ေလာက္ ၾကာၾကာဖိုးလံုး မျငီးေငြ႕ပါ။ နတ္သမီး တြန္႔ခါျပီး အရည္ေတြထြက္ေလ
ဖိုးလံုးက သေဘာက်ေလပင္။
နတ္သမီး က
အမႈတ္မခံေတာ့မွ ဖိုးလံုး စိတ္တိုင္းက် တက္လုပ္သည္။ ဗြီဒီယို ထဲမွာ ျမင္ဖူး သမွ် နည္းေပါင္းစံုျဖင့္
လုပ္သည္။ ဒီလို အခ်ိန္ေတြမွာ နတ္သမီးေအာ္သံေတြကဖိုးလံုး အ တြက္ အားေဆးျဖစ္သည္။ ဖိုးလံုးလုပ္ေလ
နတ္သမီး၏ ပစၥည္းက ပိုကားပိုေဖါင္းလာေလ ျဖစ္ျပီး လုပ္ရတာ အရမ္းအရသာရွိသည္။ ဖိုးလံုးနတ္သမီးကို
အ ရမ္း စြဲလမ္း ခ်စ္မိေနျပီ ျဖစ္ သည္။ ဒီအေၾကာင္းကို လည္း နတ္သမီးကို ၾကံဳတိုင္း ေျပာမိသည္။
သူ႕ကိုခြဲမသြားဖို႔ ညတိုင္း ေရာက္ေအာင္လာဖို႔ လည္း အျမဲလိုေျပာမိသည္။ နတ္သမီးကေတာ့
ဘာမွျပန္မ ေျပာေပ။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွျပန္မေျပာတာ လာမည္ဟု ကတိေပးျခင္းလို႔ ပဲ ဖိုးလံုးယူ
ဆသည္။
ညတိုင္း နတ္သမီး
အ၀တ္အစားေတြကို ဖိုးလံုး က ကိုယ္တိုင္ခၽြတ္ေပးသည္။ ဘရာစီယာကိုေတာ့ နံရံဆီ ပစ္ လိုက္
သည္။ ဖိုးလံုးႏွင့္ အားရေအာင္ေပ်ာ္ပါးၾကျပီးတိုင္း နတ္သမီးကလည္း ကသုတ္ကရက္ျပန္ျပန္
သြားတတ္ ေတာ့ နတ္သမီး ထြက္သြားတာႏွင့္ အသာလိုက္စမ္းျပီး ေကာက္လိုက္ရံုပင္။ ေနာက္ျပီး
ထိုဘရာစီယာေတြေၾကာင့္ ဖိုးလံုးည တိုင္းဖဲ ႏိုင္သည္။ ဖိုးလံုးကို အျမဲမုန္႔ဖိုးေပးရသည့္
အမေတြႏွင့္ ေယာက္ဖကို ေတာင္ ဖိုး လံုးက ဒီမနက္ အလုပ္မသြားၾကခင္ မုန္႔ဖိုးျပန္ထုတ္ေပးလိုက္ႏိုင္သည္။
အားလံုးက ၀မ္း သာအားရ ယူသြားၾကသည္။
၀င္ေငြလမ္းက
ေျဖာင့္ေနပါသည္ဆိုပါမွ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ဦးတင္ထြန္းက ရက္လည္ဆြမ္း သြပ္ေတာ့မည္။ မနက္
ျဖန္ ဆို ဖဲ၀ိုင္းေတြ မရွိေတာ့ပါ။ အရပ္ထဲက ေနာက္တေယာက္ ထပ္ေသရင္ ေကာင္းမွာပဲဟု ဖိုးလံုးဆုေတာင္း
ေနမိသည္။ ဘရာစီယာေတာင္ ဒီေလာက္စြမ္း ရင္ ေအာက္ကေဘာင္းဘီဆိုရင္ ပိုစြမ္းမည္ဟု ဖိုးလံုးေတြး
မိပါ သည္။ ဖိုးလံုးေတြ႔ဖူးသည့္ နတ္သမီး ႏွစ္ေယာက္လံုးေအာက္က ေဘာင္းဘီ မ၀တ္ၾက။ မေန႔တုန္းကေတာ့
ေဘာင္း ဘီ ၀တ္ခဲ႔ဖို႔ နတ္သမီးကို မွာလိုက္သည္။ အေဆာင္အျဖစ္လိုခ်င္သည္ ထက္ သိမ္းခ်င္တာ
က ပိုမ်ား သည္။ ဘရာစီယာေလး ထည္ရထားျပီး ေဘာင္းဘီက တထည္မွ မရေသးတာ ကို ဖိုးလံုးမခ်င့္မရဲ
ျဖစ္ေနရသည္။
ေခါင္းအံုးေပၚက
ဘရာစီယာေတြကို တခုခ်င္းေကာက္ယူျပီး နမ္းလိုက္၏။ အလြန္လွသည့္ ဘရာစီယာေလးေတြ ျဖစ္ပါသည္။
အေဟာင္း တခုမွမပါ။ အားလံုးအသစ္ စက္စက္ေတြ ျဖစ္သည္။ တျခားမိန္းမေတြ ၀တ္သည့္ ဘရာ စီယာေတြကို
၀တ္ထားတာ၊ တန္းမွာလွမ္း ထားတာ ဖိုးလံုး အၾကိမ္ၾကိမ္ျမင္ဖူးသည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဟာေလးေတြ
ေလာက္ ဘယ္သူ႔ ဟာကမွ မလွၾကပါ။ အားရေအာင္နမ္းရႈံ႕ျပီးမွ ေခါင္းအံုးစြပ္ထဲ ျပန္ထိုးထည့္လိုက္သည္။
ေလးထည္ေတာင္ဆို ေတာ့ ေအာက္ဖက္ ျခမ္းက ေဖာင္းေတာင္ေဖါင္းေနျပီ။ အဲဒီမညီမလာေဖါင္းေနသည့္
ဖက္ကိုပဲ အေပၚဖက္သု႔ိ လွည့္ကာပါးကပ္ျပီး အိပ္ခ်လိုက္သည္။ ဖိုးလံုး တေရးေတာ့ေပ်ာ္ေအာင္
အိပ္ရမည္။ ဒါမွလည္း ညက်ရင္ အားအင္အျပည့္ႏွင့္ ေပ်ာ္ခြင္႔ ရမည္ ျဖစ္သည္။
ဖိုးလံုးအိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္
အခါနတ္သမီး ႏွင့္ အိပ္မက္ထဲမွာေတြ႕သည္။ ဖိုးလံုး က မ်က္လံုး ကိုစည္း မထားလို႔ တသက္တာျမင္ဖူးသမွ်
မိန္းမေတြထဲမွာ အလွဆံုးေသာ မိန္းမကို ျမင္ခြင့္ရလိုက္သည္။ နတ္သမီး၏ ကိုယ္အေပၚ ပိုင္း
က အ၀တ္မပါဘဲ ျဖဴစင္လံုး၀န္းသည့္ ႏို႔ၾကီးေတြကို အတိုင္းသားျမင္ရသည္။ ႏို႔သီးေခါင္းက
ေလးေတြကရဲရဲနီ ေန၏။
ေအာက္မွာ၀တ္ထားတာက ဟိုကားေတြထဲက မိန္းမ ေတြ၀တ္သလိုမ်ိဳး
ပစၥည္းအုပ္ရံု ေဘာင္းဘီေသး ေသး ေလးျဖစ္သည္။ ပစၥည္းေရွ႕တည့္တည့္မွာ ႏွင္းဆီပြင့္နီနီေလးပါ၏။
နတ္သမီးေရွ႕မွာဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး ႏွင္းဆီပြင့္ေလးကို ပါးစပ္ႏွင့္ ငံုခဲလိုက္၏။
ျပီးေတာ့မွ ႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ ေတ႔ျပီး စုပ္ယူလိုက္သည္။ ႏွင္းဆီပြင့္၏ ၀တ္ရည္ေတြလား၊ နတ္သမီး၏
အရည္ေတြလားမသိ ခ်ိဳျမိန္သည့္ အရည္ေတြ ဖိုးလံုး ပါးစပ္ထဲသို႔ စီး၀င္လာ ၾကသည္။ ဖိုးလံုးႏိုးလာသည့္
အခါ ပါးစပ္မွာ အရည္ေတြရႊဲေန၏။ အလန္႔တၾကားျဖင့္ ေခါင္းကို ထူမတ္ ျပီးထထိုင္ လိုက္မိ
သည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင့္ အာပုပ္ရည္ေတြက ေခါင္းအံုးေပၚသို႔ စီး က်မသြားပါ။ က်သြားရင္ ေခါင္းအံုး စြပ္ ကိုထိုးေဖါက္ျပီး နတ္သမီး၏ ဘရာစီယာေတြ
ကို စိုကုန္ေပေတာ့မည္။ ဖိုးလံုး ေခါင္းအံုးကို ျပန္လွန္လိုက္ျပီး သူအိပ္သည့္ ကြပ္ပ်စ္ေလး
ေပၚက ဆင္းလိုက္သည္။ အျပင္မွာေနေရာင္ျခည္က ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးသာရွိေတာ့သည္။ ဖိုးလံုး၏ အမႏွစ္ေယာက္
ႏွင့္ ေယာက္ဖလည္း ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။
“ဖိုးလံုး ဒီေန႔ေရာစီးပြားရွာ ဦးမွာလား”
“ရွာမွာေပါ့၊ အခ်ီၾကီးရိုတ္ မွာ ဟီးဟီး”
ကိုစိုးေအာင္
အေမးကို ျပန္ေျဖရင္း ဖိုးလံုးေရခ်ိဳးဖို႔ ျပင္သည္။အမလတ္မခင္ေအးတင့္ ကေတာ့ ဖိုးလံုး
ေပးလိုက္ သည့္ ပိုက္ဆံျဖင့္ ထီထိုးခဲ႔သည္ဟု ဆို၏။
“ထီေပါက္ရင္ ငါ့ေမာင္ေလးကို ေမာ္ေတာ္ကား၀ယ္ေပးရမယ္၊ ပိုက္ဆံေတြလည္း
သံုးဖို႔ အမ်ားၾကီးေပးမယ္”
“အရူးက ကားမလိုပါဘူး မမရာ”
တကယ္ပင္ ဖိုးလံုးဒါေတြမလိုခ်င္ပါ။
သူ႔အတြက္ နတ္သမီးရွိေနျပီ ျဖစ္သည္။ က်န္တာဘာ မွ မလိုအပ္ေတာ့၊။ ေရခ်ိဳးထမင္းစားျပီး
ဖိုးလံုးလဘက္ရည္ဆိုင္ခနသြားသည္။ ဘယ္သူက ဘယ္၀ိုင္းမွာဘယ္ ေလာက္ရံႈးျပီး၊ ဘယ္ သူက လက္စြပ္၊
ဘယ္သူကနာရီ၊ ဘယ္သူက စက္ဘီးေပါင္လိုက္ရ သည္ ဆိုသည့္ စကားေတြၾကားရေတာ့ ငါးခူျပံဳးေလးႏွင့္
ရင္ေကာ့ကာေနမိ၏။
“အားလံုးထဲမွာ စီးပြားအျဖစ္ဆံုးက ဖိုးလံုးပဲ၊ ေဟ႕ေကာင္ မင္းခုတေလာ
ေန႔တိုင္းႏိုင္တယ္ မဟုတ္လား တို႔ကို လဘက္ရည္တိုက္”
“တိုက္မယ္ဗ်ာ၊ ဒီညႏိုင္ရင္ ခင္ဗ်ားတို႕ကို ဘီယာပါ တိုက္မယ္”
“တယ္ဟုတ္ပါလား၊ ၾကိဳက္ျပီကြာ”
“ေနာက္ထပ္ မသာ ရွိရင္လည္းေျပာၾကေနာ္ ကၽြန္ေတာ္က စီးပြားျဖစ္လုပ္ေတာ့
မွာ …ဟဲ ..ဟဲ”
ရင္ေကာ့ကာအာမခံလိုက္ျပီး
တ၀ိုင္းလံုးစာ ရွင္းလိုက္သည္။ အရင္က သူ႕ကိုေကၽြးေမြးေနက် လူေတြကို အခု လိုျပန္ေကၽြးရလို႔
ဖိုးလံုးလည္း ေပ်ာ္ပါသည္။ အခ်ိန္ က်သည့္ အခါက်ေတာ့ ဖိုးလံုးထိုင္ရာကထ၏။ အိမ္ခန ျပန္
ဦးမယ္ဟု ေျပာျပီး ဖိုးလံုး ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ သူမ်ားေတြကို နာရီမေမးခ်င္ေတာ့
လို႔ စိတ္မွန္း ျဖင့္ ထြက္လာရာ ေနာက္က်မွာစိုး ျပီး မေျပးရံုတမယ္လာခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။
တဲနားကို ေရာက္ေတာ့ နတ္သမီး၏ အနံ႕ကို ရသလိုလိုရွိသည္။ အနီးတ၀ိုက္မွာေတာ့ ဘာ အရိပ္အေယာင္
မွ လည္း မျမင္ရပါ။ အထဲကို ခပ္သုတ္သုတ္၀င္ျပီး လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း ေဆာင္ရြက္လို႔
အျပီးမွာေတာ့ ခ်က္ ခ်င္းလိုလို နတ္သမီး အနားကုိေရာက္လာသည္။ သူေနာက္ က်သြားလို႔ နတ္သမီးကိုယ္ေဖ်ာက္ျပီး
ေစာင့္ေနရ သည္ဟု ေတြးမိျပီး ဖိုးလံုး စိတ္ မေကာင္းျဖစ္သြားရသည္။
“ကၽြန္ေတာ္
ေနာက္က်သြားတာကို ခြင့္လႊတ္ပါ နတ္သမီးရယ္”
တရုပ္ကားေတြထဲကလို
လက္သီးဆုပ္ျပီးေတာင္းပန္လိုက္သည့္ ဖိုးလံုးလက္ေပၚကို လက္ဖ၀ါးႏုႏုေလး တခု ေရာက္လာသည္။
ထိုလက္ကေလး ကို အုပ္ကိုင္လိုက္ျပီး ႏူးညံ့ကာ ေခ်ာမြတ္သည့္ လက္ေမာင္းတေလွ်ာက္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း
စမ္းသြားမိ၏။ ပုခံုးနားသို႔ ေရာက္ ကာမွ အ၀တ္ကို စမ္းမိသည္။ နတ္သမီး၏ အ၀တ္က လက္ေမာင္းေတြလိုပင္
ေခ်ာမြတ္ေနသည္။ လည္ပင္းနားေရာက္ေတာ့ ဇာတြန္႔ေတြကို စမ္းမိသည္။ ေအာက္ကိုု ဆက္ ဆင္းျပီး
ႏို႔ေတြကို ညွစ္ၾကည့္လိုက္သည့္ အခါမွာေတာ့ ေအာက္မွာ ဘရာစီယာ မပါသည္ ကိုသိလိုက္ရ၏။ ေအာက္မွာ
ေဘာင္းဘီပါသလားဟု သိခ်င္ေဇာျဖင့္ ခ်က္ခ်င္း စမ္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ေအာက္မွာလည္း အတြင္းခံလံုး၀ရွိတာေတြ႕
လိုက္ရသည့္ အခါ ဖိုးလံုး တြန္႔ ျပီးေနာက္ကို ဆုတ္လိုက္မိသည္။
“နတ္သမီးရယ္၊ ေဘာင္းဘီဘာလို႔ ၀တ္မလာတာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ နမ္းခ်င္လို႔ပါ”
၀မ္းနည္းပက္လက္ေျပာရင္း
ဖိုးလံုးငိုင္သြားရသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ အ၀တ္စေတြလႈပ္ရွား သြားသံၾကားရျပီး ဖိုးလံုးကို
နတ္သမီးက ဖက္လိုက္သည္။ လက္ႏွင့္ ျပန္စမ္းၾကည့္လိုက္သည့္အခါ နတ္သမီးက ကိုယ္လံုးတီးျဖစ္ေနတာကို
စမ္းမိသည္။ ဖိုးလံုး စိတ္လႈပ္ရွားျပီး ငိုင္ေတြမႈေတြ ပ်က္လြင့္သြားျပီး နတ္သမီးကို
အားပါးတရ နမ္းလိုက္မိသည္။ နမ္းရင္းနမ္းရင္းႏွင့္ ဘရာစီယာကိုေရာ ပင္တီကိုပါေမ႕သြားသည္။
နတ္သမီးကို
ဖ်ာေပၚဆြဲခ်လိုက္သည့္ အခါ နတ္သမီးေပါင္တံၾကီးေတြက ဖိုးလံုးတြန္းစ ရာမလိုဘဲ သူ႔အလိုလို
ေဘးကို ျပန္႔ကားသြားသည္။ ထံုးစံအတိုင္း မႈတ္ေပးလိုက္ သည့္အခါ နတ္သမီး၏ ညည္းသံေတြ စတင္ထြက္ လာ၏။ ဖိုးလံုးစိတ္ထဲမွာ ဒီေန႔ ပိုေမႊးသည္
ဟု ထင္မိသည္။ လတ္ဆတ္ေသာ အနံ႔တခုေၾကာင့္ ဒီေန႔ အရင္က ထက္ ပိုၾကာေအာင္မႈတ္ မိ ပါသည္။
အရသာရွိသည့္ အရည္ေတြကိုလည္း တရႊတ္ရႊတ္ႏွင့္ စုပ္ယူမ်ိဳခ်လိုက္သည္။ အရင္ေန႔ေတြကထက္ ပိုခ်ိဳေနတာေသခ်ာသည္။
မရပ္မနားညည္းညဴေနသည့္
နတ္သမီးကို ဖိုးလံုးစိတ္မပ်က္ပါ။ သူ၏ စြမ္းေဆာင္မႈေတြ ထိေရာက္သည္လို႔ပဲ ေတြး ကာေပ်ာ္သည္။
အခုလည္း နတ္သမီးတားေတာ့မွ မႈတ္တာကိုရပ္လိုက္သည္။ မလုပ္ခင္ နတ္သမီး၏ ႏို႕ေတြကို စုပ္ေပးရင္း
အမွတ္ တမဲ႔ ေျပာမိသည္။
“ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလည္း ျပန္မႈတ္ေပးပါလား နတ္သမီးေလးရယ္”
သံေခ်ာင္းၾကီးလို
မာေက်ာေနသည့္ ဖိုးလံုး၏ ဟာၾကီးကို နတ္သမီးက လက္ႏွင့္လာကိုင္သည့္ အခါ ဖိုးလံုး ရင္ ထဲမွာ
ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ မရဲတရဲျဖင့္ နတ္သမီးကို ဆြဲမထူလိုက္ျပီး နတ္သမီးေရွ႕မွာ ရပ္ေပးလိုက္
သည့္ အခါ ဖိုးလံုးထိပ္ဖ်ားမွာ ေႏြးကနဲျဖစ္သြားသည္။ နတ္သမီးက ဖိုးလံုးကို တကယ္ျပန္မႈတ္ေပးေလျပီ။
ဖိုးလံုးေပ်ာ္ ရေသာ္လည္း နတ္သမီးက ပုေလြ မမႈတ္တတ္ပါ။ အရင္နတ္သမီးက ကၽြမ္းက်င္သေလာက္
ဒီနတ္သမီးက ေတာ့ ငံုလိုက္၊ ထိပ္ကို စုပ္လိုက္၊ သူမ၏ ပါးစပ္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္ႏွင့္ ဘာေတြလုပ္ေနမွန္း
မသိပါ။ မလုပ္တတ္လုပ္ တတ္ ႏွင့္ လုပ္ေပးေနရွာ သည့္နတ္သမီးကို ဖိုးလံုး သနားသြားသည္။
“ေနပါေစ၊ ေနပါေစ ေတာ္ပါေတာ့၊ အထဲကိုပဲ ထည့္ေတာ့မယ္”
နတ္သမီး ဆီက
သူ႕ဟာၾကီးကို ျပန္ဆြဲယူလိုက္ျပီး ဖိုးလံုးထိုင္ခ်လိုက္သည္။ နတ္သမီး တကိုယ္လံုး က်ိဳးေၾကသြား
ေတာ့ မတတ္ဖ်စ္ညွစ္ကာ ဖက္လိုက္ျပီး မွ ဖ်ာေပၚတြန္းလွဲလိုက္သည္။ အလိုက္သင့္ ဖြင့္ဟေပးသည့္
နတ္သမီး၏ ေပါင္တံ တေခ်ာင္းကို ပုခံုးေပၚတင္ထမ္းလိုက္ျပီး က်န္ေပါင္တဖက္ကို ခပ္ေစာင္းေစာင္းေလးခြ
ျပီး နတ္သမီး၏ တြင္း၀ကို စမ္းသည့္ အခါ နတ္သမီးက သူမ၏ လက္ကေလးေတြ ႏွင့္ ကိုင္ျပီး အ၀မွာေတ႔ေပး၏။
အလိုက္သိမႈ ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေဆာင့္သြင္းလိုက္ျခင္းျဖင့္ တုန္႔ျပန္ေပးလိုက္သည့္ အခါ
နတ္သမီးေအာ္သံ ထြက္လာသည္။
“အား….”
နတ္သမီး ၏ေပါင္တံကို
ဖက္ျပီး အားစိုက္ခြန္စိုက္ေဆာင့္သည္။ အဆက္မျပတ္ေဆာင့္ရင္း ႏွင့္ နတ္သမီး၏ ေပါင္ ႏွင့္
ေျခသလံုး ေတြကို တယုတယအနမ္းေတြ ေပးသည္။
နတ္သမီး၏
တကိုယ္လံုးက ေမႊးသလို အရမ္းလည္း ႏူး ညံ႔သည္။ အရင္နတ္သမီး တုန္းက ဖိုးလံုးအေနႏွင့္ မႈတ္ဖို႔
ႏွင့္လုပ္ဖို႔ ပဲသိသည္။ ဒီလိုေတြ မေတြးတတ္။ ဒီနတ္သမီးႏွင့္ က်မွ အရာရာတိုင္းသည္ ဖိုးလံုးအတြက္
တပ္မက္စရာျဖစ္သည္။ ဒီအေန အထားအတိုင္းစိတ္ၾကိဳက္လုပ္ျပီး ေသာ အခါ ဖိုးလံုးက ေလးဖက္ေထာက္ပံုစံျပင္လိုက္သည္။
ဒီရက္ေတြ
ထဲမွာ နားလည္မႈေတြ ရေနျပီျဖစ္သည့္ နတ္သမီးကလည္း ခါးကို မလိုက္သည္ႏွင့္ အလိုက္သင့္ကုန္းေပးသည္။
ဖိုးလံုးေဘးကို မေခ်ာ္ေအာင္ လက္ႏွင့္ ပင္ ထိန္းေပးလိုက္ေသး၏။ အမွန္က ဖိုးလံုးျပီးခ်င္ေနျပီျဖစ္သည္။
ေမာလည္း နည္းနည္းေမာေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ အၾကိဳက္ဆံုးပံုစံ ကို ေျပာင္းျပီး အျပီးလုပ္ဖို႔
စိတ္ကူးထားသည္။ တင္ပါးၾကီးေတြ၏ အိစက္သည့္ အထိအေတြ႔ ႏွင့္ အခုနထက္ပို ၾကပ္ သြားသည့္
အတြင္း ကဆြဲအားတို႔ ေၾကာင့္ ေနာက္ကေန အံၾကိတ္ေဆာင့္ ရင္း အရည္ေတြ ထြက္ကုန္သည္။ အေမာ
ေျဖရင္း ကုန္းထားဆဲျဖစ္သည့္ နတ္သမီးကို ေနာက္ကေနလ်က္ေပး မိပါသည္။ သူလုပ္ထားလို႔ ထြက္ခဲ႔
သမွ် အရည္ေတြကို ေျပာင္ေအာင္လ်က္ေပး ျပီးမွ နတ္သမီး ေဘးမွာ လဲေလ်ာင္းျပီး နားလိုက္သည္။
နတ္သ မီးလည္း ၀မ္းလ်ားေမွာက္လို႔ ျငိမ္သက္ေနသည္။
“နတ္သမီး ကို ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ အရမ္းခ်စ္သြားလဲ မသိဘူးဗ်ာ၊
အရင္နတ္သမီးက ခ်လို႔ေတာ့ေကာင္း ပါ တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မခ်စ္ဘူးဗ်”
နတ္သမီး၏
ေက်ာျပင္မြတ္မြတ္ေလး ကို ပြတ္ေပးရင္း ေျပာလိုက္မိသည္။ နတ္သမီး ဆီက ဘာတုန္႔ ျပန္သံမွ
မ ၾကားရ သည့္အတြက္ ဖိုးလံုး စိတ္အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ပါ။ နတ္သမီးေတြက ဒီလိုပဲျဖစ္သည္။
လူစကားကို နား လည္ေသာ္လည္း မေျပာၾကပါ။ သူတို႔ ႏွင့္ ဆိုရင္ဖိုးလံုးက သာေျပာရျခင္း ျဖစ္သည္။
“ဟို နတ္သမီး ကို သြားျပန္ မေျပာနဲ႔ေနာ္၊ သူ႔ အရည္က မခ်ိဳဘူးဗ်၊
ဒီနတ္သမီးေလး က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာဂ်ာ ပဲမႈတ္ခ်င္ေနတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ မႈတ္ေပးတာ ေကာင္းတယ္
မဟုတ္လားဟင္၊
ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ျပီး မႈတ္ေပးတာ ..သိလား”
တုန္႔ျပန္သံမၾကားရေပမယ့္
ဖိုးလံုးက သူ႕ဖက္ကိုဆြဲယူလိုက္ရာ နတ္သမီး ပါလာသည္။ နတ္သမီး ကိုဖက္ျပီး ဖိုး လံုး နမ္းသည္။
မ်က္ႏွာ အႏွံ၊ ေနာက္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္း ႏုႏုေလးေတြကိုတယုတယ စုပ္နမ္းသည္။ နမ္းရင္း ႏွင့္
ဖိုး လံုးစိတ္ေတြ ျပန္ထလာသလို သူ႔ဟာၾကီးကလည္း တေက်ာျပန္ျပီး တင္းမာလာသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ေနာက္တခါ လုပ္ရေအာင္ေနာ္”
နတ္သမီး မျငင္းပါ။
ထို႔ေၾကာင့္ ဖိုးလံုး နတ္သမီးေပၚကို တက္ခြလိုက္၏။ သူမ၏ ဆီးခံုကို ေထာက္ေနသည့္ ဟာ ၾကီးကို
လည္း အ၀မွာ ၀တၱရားမပ်က္ေတ႔ ေပးသည္။ ဒီတၾကိမ္မွာလည္း ဖိုးလံုးစိတ္လြတ္လက္လြတ္ လုပ္ပစ္
လိုက္သည္။ လုပ္တာေတာင္ ရိုးရိုးမလုပ္။ ထိုးသည္.ေမႊသည္။ ေကာ္တင္သည္။ နတ္သမီး လည္း တကိုယ္လံုး
တြန္႔လိမ္ျပီး ေအာ္ေနရ၏။
ခါတိုင္းက
ႏွစ္ခ်ီလုပ္ျပီးရင္ နတ္သမီး ျပန္ေနက်ျဖစ္သည္။ ဒီေန႕ေတာ့ ဖိုးလံုး လုပ္ျပီးေတာ့ ျပန္လ်က္ေပးတာကို
ေက်ေက်နပ္နပ္ႏွင့္ ခံယူျပီး ဖိုးလံုး ကိုမွီကာ ညိမ္သက္ေန၏။ ဖိုးလံုး အံ့ၾသေသာ္လည္း
ေက်နပ္ျပီး ေနာက္ေန႔ ပင္ တီ ၀တ္လာဖို႔ ထပ္ေျပာမိသည္။
“ေနာက္ေန႕ က်ရင္ ေဘာင္းဘီ ေသးေသး ေလး၀တ္ခဲ႔ပါေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္
အိမ္ကို ယူသြားခ်င္လို႔၊ အရင္ေန႔ေတြက နတ္သမီး က်န္ခဲ႔တာေတြ လည္း ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ယူသြားတယ္”
ဖိုးလံုးစကားေၾကာင့္
နတ္သမီး ကိုယ္ေလး တုန္ခါသြားသည္။ မေက်နပ္မွာစိုးလို႔ ဖိုးလံုးပ်ာပ်ာ သလဲ ရွင္းျပမိ
သည္။
“ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းအံုး ေအာက္မွာ ထားအိပ္တာပါ၊ ေမႊးေနတာပဲ၊
ေဘာင္းဘီေလး ရရင္လဲ ေခါင္းအံုးေအာက္ မွာ ပဲ ထားမွာပါ၊ ပန္းပြင့္ေလး ေတြပါတာ ၀တ္ခဲ႔ပါေနာ္”
နတ္သမီး ကိုယ္လံုး
ပိုျပီးတုန္လာသည္။ ျပန္သြားမွာစိုးလို႔ ဖိုးလံုးအတင္း ဖက္ထားမိ၏။
“နတ္သမီး
ကိုခ်စ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ နတ္သမီး တကိုယ္လံုးကို ခ်စ္တာပါ၊ နတ္သမီး ေဘာင္းဘီကိုလဲ ခ်စ္တယ္၊
နတ္သမီး ဘရာစီယာကို လဲခ်စ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေတာင္းမိတာပါ နတ္သမီးရယ္၊ စိတ္မဆိုးပါ နဲ႔
ေနာ္”
ဖိုးလံုးရင္ခြင္ထဲကေန
နတ္သမီး တြန္႔ျပီး ရုန္းထြက္လိုက္သည္။ ခါတိုင္းလည္း ႏွစ္ခ်ီ လုပ္ျပီးရင္ ျပန္ေနက်ဆိုေတာ့
ဖိုးလံုးရင္ထဲ ဟာသြားသည္။ တားလည္း မတားရဲလို႔ လႊတ္ေပးလိုက္ရ၏။ ဒါေပမယ့္ နတ္သမီးက ဖိုးလံုး၏
ေပ်ာ့ ေခြ ေနဆဲ အေခ်ာင္းၾကီးကို လာကိုင္ေတာ့ အံ႔ၾသသြားရသည္။ ကိုင္ရံုသာမက ပါးစပ္ထဲကိုပါ
ငံုလိုက္လို႔ ပိုျပီး အံ့ ၾသရ ျပန္သည္။
“နတ္သမီးေလး ကၽြန္ေတာ့္ ကို မႈတ္ေပး မလို႔လား”
ဖိုးလံုး
အေမးကို တျပြတ္ျပြတ္စုပ္ ျခင္းျဖင့္ နတ္သမီးက အေျဖေပးလိုက္၏။ မလုပ္တတ္ လုပ္တတ္ ႏွင့္
လုပ္ေပး ျခင္းေပမယ့္ ဖိုးလံုးအတြက္ အရမ္းကို ေကာင္းပါသည္။ ႏူးညံ့သည့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ၊
တခ်က္တခ်က္မွာ ေရခဲ ေခ်ာင္းကို လ်က္သလို လ်က္ေပးေနသည့္ လွ်ာကေလး၏ အထိအေတြမ်ားေၾကာင့္
ေပ်ာ့ေခြေနသည့္ ဟာၾကီးက ျပန္ျပီး ေထာင္တက္လာသည္။ ေနာက္တၾကိမ္ ထပ္လုပ္ဖို႔လည္း တကိုယ္လံုးမွာ
အားအင္ေတြ ျပန္လည္ျပည့္ ျဖိဳးလာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ နတ္သမီး ကို ရပ္ခိုင္းလိုက္ျပီး သူက
တျပန္ဘာဂ်ာဆြဲေပးလိုက္သည္။ နတ္သမီး လည္း ဖီးလ္ ေတြျပန္တက္လာပံုရပါသည္။ ဖိုးလံုးဆံပင္ေတြ
ကိုဆြဲ၏။ နားရြက္ကို လိမ္၏။ လိႈက္ဖို တုန္ရီသည့္ အသံ ေလးျဖင့္ အဆက္မျပတ္ညည္း၏။
စိတ္ေက်နပ္ေအာင္
ဘာဂ်ာ လုပ္ေပးျပီးမွ ဖိုးလံုး တက္လုပ္သည္။ နတ္သမီး၏ အလိုက္သိသည့္ ယုယမႈေတြ ေၾကာင့္
အားအင္ေတြ ျပန္ျပည့္လာေပမယ့္ ေရွ႕မွာ ႏွစ္ ၾကိမ္ျပီးထားေတာ့ ဒီတၾကိမ္မွာ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္
မျပီး ႏိုင္ ျဖစ္ရသည္။ ဖိုးလံုးလည္း ေမာလာသလို နတ္သမီးေလး လည္းက်ယ္က်ယ္ေတာင္ မေအာ္ႏိုင္ေတာ့
ေလသံ ေပ်ာ့ ေလးႏွင့္ သာ ညည္းႏိုင္ေတာ့သည္။ တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ နတ္သမီး ကိုဖိုးလံုး သနားလာသည္။
ျမန္ျမန္ျပီးေအာင္ အားထည့္ ေဆာင့္ရလြန္းလို႔ ထိပ္ေတြေတာင္က်ိန္းေနသည္။ နတ္သမီး လည္းေတာ္ေတာ္ခံရ
ခက္လိမ္႔မည္။ အရည္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မထြက္ခ်င္ေတာ့ပါ။ တခါတုန္းက အရင္နတ္သမီး သူ၏ ေဂြးအုကို
ညွစ္ေပး ဖူး တာကို သတိရလိုက္တာေၾကာင့္
“ကၽြန္ေတာ့္ ေဂြးဥ ကို ညွစ္ေပးပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ေဂြးဥ ကို
ညွစ္ေပးပါ”
ဖိုးလံုးစကားေၾကာင့္
လွမ္းညွစ္ေပးသည္။ နတ္သမီး လက္က တင္ပါးကိုမွီေသာ္လည္း ဥကိုေတာ့ မထိတထိ ျဖစ္ ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္
ဖိုးလံုးက အေပၚဖက္ကိုတိုးသည္။
တိုးတာႏွင့္
အလိုက္သင္႔ျဖစ္ေအာင္ နတ္သမီး၏ ေပါင္ ေတြကို အတင္းဖိခ်ရ၏။ ေပါင္ေတြကို ရင္မွာအပ္လိုက္ေတာ့
နတ္သမီး ဖင္ၾကီးကၾကြတက္လာသည္။ ပုဇြန္လို ေကြးေကြးေလး ျဖစ္ေနရာကေန ပုခံုးကိုၾကြျပီး
နတ္သမီးက ဖိုးလံုးဥၾကီးေတြကို မိေအာင္ဖမ္းျပီး ဖ်စ္ညွစ္ေပး၏။ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္
မဆုပ္မိသည့္ အျပင္ နတ္သမီးက လည္းအားေပ်ာ့ေနလို႔ လံုး၀မနာပါ။ အေဆာင့္ႏွင့္ အညွစ္ တိုင္
ပင္ ကိုက္သြားသည့္ အခါ ဖိုးလံုး တမ်ိဳးၾကီး ျဖစ္လာျပီး ေနာက္ အခ်က္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ဆက္တုိက္ေဆာင့္လိုက္သည္ႏွင့္
အေခ်ာင္းေရာ ဥပါ က်င္တက္လာျပီး ေနာက္ အရည္ေတြထြက္ကာ ျပီးသြားေတာ့သည္။
ပင္ပန္းလိုက္သည္မွာ ဆိုဖြယ္မရွိေတာ့ပါ။ နတ္သမီး ကိုယ္
ေပၚမွာ ေမွာက္ျပီးအၾကာၾကီး နားလိုက္ရသည္။ ဖိုးလံုး အေမာေျပလို႔ ေဘးကို လွိမ္႔ခ်လိုက္သည္
ႏွင့္ နတ္သမီးထရပ္လိုက္သည္။ မသြားေစခ်င္ေသးသည့္ ဖိုးလံုးက ေျခ ေထာက္ေတြ ကိုဖက္လိုက္သည့္
အခါ နတ္သမီး ေျခ ေထာက္ေတြ ယိမ္းယိုင္လို႔ ေန၏။ ဒါေပမယ့္ ဖိုးလံုးလက္ထဲ က ေန ျပန္ရုန္းသည္။
ခါတိုင္းေနခဲ႔
သည့္ အခ်ိန္ထက္ပို ျပီးၾကာျမင့္စြာ ေနေပးခဲ႔သည္ကို သတိရလိုက္မိသည့္ အခါ ဖိုးလံုးလက္ေတြ
ေပ်ာ့က်သြား၏။ နတ္သမီး တို႔မည္သည္ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ေက်ာ္လြန္ျပီးေနလို႔ မရဟု မစိုးစိုးႏြယ္
ေျပာဖူး သည္ မဟုတ္ပါလား။ ဖိုးလံုး အခ်ိန္နာရီ ကို မသိေပမယ့္ အရမ္းေနာက္က်ေနျပီ ဆိုတာကိုသိသည္။
အခုန လုပ္ထား သည့္ အရည္ေတြ ေျပာင္ေအာင္လ်က္ေပးလိုက္ျပီးေနာက္ နတ္သမီး၏ ပစၥည္းေလး ကို
အားပါးတရ စုပ္နမ္း ျပီးေတာ့ လႊတ္ေပးလိုက္ပါသည္။ ခနေလး အတြင္းမွာပင္ နတ္သမီး၏ စြဲမက္ဖြယ္
ရန႔ံ ႏွင့္ အေငြ႕အသက္ေတြ ဖိုးလံုး နားက ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္။ ျမက္ပင္ေတြကို ခပ္ျမန္ျမန္
တိုးတိုက္သြားသည့္ အသံကိုလည္းၾကားရ သည္။ ခါတိုင္းဆို ဒီလို အသံေတြ မၾကားရပါ။ ဒီေန႔ေတာ့
နတ္သမီး အလွ်င္လိုေနပံုရ၏။
မ်က္လံုးက
အ၀တ္ကိုေတာင္ ျပန္မျဖဳတ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဖိုးလံုး ဖ်ာေပၚကို လွဲခ်လိုက္မိပါသည္။ ဒီည အျပန္ေနာက္
က် လို႔ မနက္ျဖန္ နတ္သမီး ေရာက္မလာႏိုင္မွာကိုလည္း စိုးရိမ္ပူပန္ မိသည္။ တကယ္လို႔သာ
မနက္ျဖန္ နတ္ သမီး ေရာက္မလာရင္ သူရူးသည္ထက္ ပိုကာ ရူးဖို႕သာရွိသည္ဟုလည္း မခ်င့္မရဲ
ေတြးေနမိသည္။ နတ္သမီး ဆီက ကံေကာင္းေစသည့္ အေဆာင္ကို ဒီေန႔ မရလိုက္သည့္ အတြက္ အသုဘအိမ္ကို
သြားရင္လည္း ဖဲရိုတ္ လို႔ ကံေကာင္းမွာ မဟုတ္ေတာ့။ ေအးေအး ေဆးေဆး မွပဲ သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရသည္။
မသြားလို႔ ကလည္း မျဖစ္ ေပ မနက္ျဖန္ရက္လည္ဆိုေတာ့ ညကထဲက သြားျပီး ကူညီလုပ္ကိုင္ေပး သင့္သည္
မဟုတ္ပါလား။ နတ္သမီး ထြက္သြားျပီး အၾကာၾကီးေနမွ ဖိုးလံုး ထြက္လာ၏။ လမ္းမေတြေပၚမွာ လူသူက
ရွင္းသေလာက္ျဖစ္ ေန သည္။ ေတာ္၀င္ပန္း အေဆာင္ေရွ႕ အေရာက္တြင္ အရိပ္မဲမဲၾကီးတခုကို ေတြ႕လိုက္လို႔
ဖိုးလံုးလန္႕ သြားသည္။ အနားနားကို ေရာက္မွ ၀ါးရင္းတုတ္ၾကီးကိုင္ကာရပ္ေနသည့္ အေစာင့္ကုလားအဖိုးၾကီးမွန္း
သိလိုက္ရသည္။ ဖိုး လံုး ႏွင့္ အရပ္ထဲမွာ မ်က္မွန္းတန္း မိေနသည့္ အဖိုးၾကီးက ႏႈတ္ဆက္သည့္
အေန ျဖင့္ ၀ါးရင္းတုတ္ၾကီး ကိို ေျမွာက္ျပလိုက္ေတာ့ သူ႕ကိုရိုတ္ေတာ့မည္ဟု ဖိုးလံုးရင္ထဲ
မွာထိတ္သြားျပီး အလန္႔ တၾကားထြက္ေျပးမိ သည္။
“ေအာင္မယ္ေလးဗ်”
ေတာ္ေတာ္လွမ္းလွမ္း
ေရာက္ေတာ့မွ ကုလားၾကီးရယ္သံေၾကာင့္ ရွက္ရွက္ႏွင့္ လွည့္ေတာင္မၾကည့္ဘဲ မစိုးစိုး ႏြယ္တို႔
အိမ္ဆီတက်ိဳးထဲ သုတ္ခဲ႔၏။ ေနာက္ဆံုးညဆိုေတာ့၀ိုင္းေတြက ပိုျပီး အရွိန္ျမင့္ေနသည္။ဒီေန႕က
မိုး လင္းသည္ အထိလဲ ရိုတ္လို႔ မရ၊ မနက္ဖက္ ဆြမ္းမကပ္ခင္ တရားမနာခင္ ၀ိုင္းသိမ္းရမွာ
ျဖစ္လို႔ အားလံုးေဇာ ကပ္ေနၾကသည္။ ရံႈးေနသူတခ်ိဳ႕က ဖိုးလံုးကို ျမင္ေတာ့ ၀မ္းသာသြားၾကသည္။
ခုတေလာ ဖိုးလံုးက ကံထေန သည္ မဟုတ္ပါလား။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဦးတင္ထြန္းၾကီး ေစာင့္ေရွာက္တာဟု
ဖိုးလံုးကြယ္ရာမွာ ေျပာၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ ဖိုးလံုးက ဒီေန႔ မထိုးလို႕ ဆိုသည့္ အခါ သူတို႔
စိတ္ပ်က္သြားၾကသည္။
စိတ္ကူးေကာင္းသည့္
တေယာက္ကေတာ့ ဖိုးလံုးလက္ထဲကို ၂၀၀ တန္ ၅ ရြက္လာထည့္ေပးသည္။ ဖိုးလံုးက မ်ားမ်ား မထိုးတတ္မွန္း
သိလို႔ တမင္ ဒီေလာက္ပဲေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
“ဒီပိုက္ ဆံနဲ႕ မင္းၾကိဳက္သလို လိုက္ထိုး၊ ရံႈးရင္ ျပန္မေပးနဲ႔၊
ႏိုင္ရင္ တေယာက္တ၀က္”
ကိုယ့္ပိုက္ဆံ
ႏွင့္ မဟုတ္၍ ဖိုးလံုး လက္ခံလိုက္သည္။ ဒါေပမယ့္ တလွည့္ ကို ၂၀၀ ႏွင့္ ငါးလွည့္ေျမာက္သည့္
အခါ အကုန္ေျပာင္သြားသည္။ နတ္သမီးဆီက ဘာမွ မရခဲ႔လို႔ ျဖစ္မည္ဟု ဖိုးလံုးထင္သည္။ အရင္ေန႔ေတြက
လည္း ဒီလိုပဲ စိတ္ကူးတည့္သည့္ အိမ္ကေန ၀င္ေလာင္းလိုက္တာပင္။ ဒါေပမယ့္ အရင္ေန႔ေတြက အျမဲလို
ႏိုင္ သည္။
ဖဲ၀င္ကစားျခင္း ကိုလက္ေလွ်ာ့လိုက္ျပီး အိမ္ေနာက္ေဖးက
မုန္႕ဟင္းခါးခ်က္ေနၾကသည့္ ေနရာေဘးမွာ ဖ်ာခင္းထားတာ ေတြ႕လို႔ သြားမွိန္းေနလိုက္သည္။
ေဘးမွာ တျခားသူေတြ လည္းရွိသည္။ ဘယ္သူေတြမွန္း ေတာ့ မသိ။ နတ္သမီး ႏွင့္ ေရကုန္ေရခန္း
ခ်စ္လာခဲ႔ရသည့္ ကိုယ္ခႏၶာေၾကာင့္ ဖိုးလံုးပင္ပန္းစြာ ျဖင့္ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္ သြားရင္း
ႏွင့္ ၀ရုန္းသုန္းကား ေျပးသံလႊားသံေတြ ဆူဆူညံညံၾကားမွ ေယာင္လည္လည္ႏွင့္ ထၾကည့္သည္။
အိမ္ ေရွ႕ဖက္ေရာက္မွ ဖဲ၀ိုင္းေတြကို ရဲလာဖမ္းတာဟု သိရသည္။ ေျပးလို႔ လြတ္တဲ႔ သူလည္းလြတ္ျပီး
မိတဲ႔သူလည္း မိ သြားသည္။ အရပ္ထဲမွာ ေတာ့ဒီလိုပဲ အသုဘရွိရင္ ဖဲ၀ိုင္းရွိသည္ပင္၊ ခုမွ
ဘာလို႔ ရဲလာရသည္ ကို ဖိုးလံုးနားမလည္ပါ။ မစိုးစိုး ႏြယ္ကေတာ့ နားလည္ပံုရသည္။ လာသည့္သူေတြ
ႏွင့္ ေအးေအးေဆးေဆး စကားထိုင္ေျပာၾကျပီၤး ေနာက္
ဖမ္း ထားသူေတြကိုေတာင္ မေခၚေတာ့ဘဲျပန္သြားၾကသည္။ သူတို႔ ျပန္သည္ႏွင့္ ၀ိုင္းျပန္စႏိုင္ျပီ
ျဖစ္ေၾကာင္း မစိုးစိုးႏြယ္က ေက်ညာသည္။ ထြက္ေျပးသူေတြ လည္း အလွ်ိဳလွ်ိဳျပန္လာၾက၏။ ဒါေပမယ့္
ပိုက္ဆံေတြကေတာ့ ရႈပ္ ကုန္သည္။ ၀ိုင္းထဲက ေတြရာျမင္ရ ဆြဲေျပးၾကျခင္း ျဖစ္ရာ ႏိုင္ျပီးသား
ပိုက္ဆံေတြ ေပ်ာက္သူေပ်ာက္၊ ေနာက္ ဆံုး လက္က်န္ အရင္းပါ ဘယ္သူ႔ လက္ထဲ ပါသြားမွန္း မသိရျဖစ္သူက
ျဖစ္ႏွင့္ ၀ိုင္းေတြက အခုနေလာက္ အရွိန္မေကာင္းေတာ့ေပ။ အနားမွာ ေယာင္လည္လည္ႏွင့္ လာထိုင္သည့္
ဖိုးလံုးကို တေယာက္က ေမတၱာပို႔သည္။
“ဟင္ .. ေအေပးေလး ဖိုးလံုး၊ နင္အဲဒါေတြ သိလို႔ ဒီေန႔ ၀င္မေလာင္းတာ
မဟုတ္လား မသာေကာင္ေလး”
ဒီလို အေျပာခံလိုက္ရမွ
ဖိုးလံုးလည္း ေတြသြားသည္။ ဒီေန႕ သူ႕ကို မကစားေစခ်င္လို႔ နတ္သမီးဘာမွ ၀တ္ မလာ တာဟု ထင္လိုက္မိသည္။
ဒီေန႔ မ်ားမ်ားစားစားလုပ္မည္ဟု ဖိုးလံုးမွန္းထားသည္။ တကယ္လို႔ လုပ္ျဖစ္ရင္ အခုလို အေျခအေန
မွာ ဖိုးလံုးပိုက္ဆံ ေတြလည္း ဆံုးႏိုင္သည္။ ဟုတ္သည္။ ဒါ နတ္သမီး ေက်းဇူးပဲ ျဖစ္ရမည္။
နတ္ သမီးလိုပင္ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းသည့္ ဆရာမၾကီး မစိုးစိုးႏြယ္ ကေတာ့ အိမ္ေရွ႕ခန္း
နံရံကို မွီရင္း စာအိတ္ ေတြထဲကို ပိုက္ဆံ အသစ္ေလးေတြ ထည့္ေန၏။ ဖိုးလံုးက သူမကို ေက်းဇူးတင္စြာ
ျပံဳးျပလိုက္သည့္ အခါ မစိုး စိုး ႏြယ္ကလည္း ဖိုးလံုးကို ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ပါသည္။
အရွိန္ျပင္းစြာ
ျဖင့္ေဘးကေန ျဖတ္သြားသည့္ ကားက ဖိုးလံုး ႏွင့္ သီသီေလး လြဲသြားသည္။ ေျခလွမ္း တ၀က္ ေလာက္
သာ ေစာသြားရင္ က်ိန္းေသတိုက္မိသည္။ အခုေတာင္မွ ေလဟပ္သြားသည့္ အရွိန္ႏွင့္ ဖိုးလံုး
ယိုင္လဲ လုမတတ္ ျဖစ္သြားရသည္။
“မေအ -ိုး ေတြ၊ မင္းတို႔ အေမ လင္လမ္းမို႔လို႔ ေမာင္းတာလားကြ”
ႏႈတ္က ေအာ္ဆဲရင္း
လမ္းေဘးက အုတ္ခဲကို ေျပးေကာက္သည္။ အေ၀းၾကီး ေရာက္သြားသည့္ ကားကိုလွမ္း ထုလို႔လည္းမရပါ။
ေျပးလိုက္ရင္ေတာင္ မွီမွာ မဟုတ္ပါ။ ဖိုးလံုး ရည္ရြက္ခ်က္က အေျပးလိုက္ျပီး ထုဖို႔ျဖစ္သည္။
“ဖိုးလံုးရာ လိုက္လဲ မွီမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ စိတ္ေလွ်ာ့စမ္းပါ”
လမ္းမွာရွိေနသူတေယာက္က
ဖိုးလံုး လက္ကိုဆြဲျပီး ေဖ်ာင္းျဖသည္။
“ဒီ ငါ -ိုး မသား၊ မိလိုက္လို႔ကေတာ့”
ဖိုးလံုးကို
လာဆြဲသူက အံ႔ၾသတၾကီး ျဖင့္ မ်က္လံုးၾကီးျပဴးၾကည့္ သည္။ အရင္ကဖိုးလံုး ဒီလို မဟုတ္ပါ။
ေအးေအး ေဆးေဆး ေနတတ္သူျဖစ္သည္။ စိတ္ထလာရင္ မိန္းကေလး ေတြကို လံုခ်ည္လွန္ ျပတတ္သည္မွ
အပ တျခား ဘာမွ မိုက္မိုက္ရိုင္းရိုင္း ေျပာဆိုတတ္သူမဟုတ္။
“ကဲပါကြာ၊ ငါအခု ၀က္သားဒုတ္ထိုး သြားစားမလို႔ ၊ လိုက္ခဲ႔”
“မလိုက္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ၊”
“ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္းဟ၊ အရင္တုန္းက ဗန္းလိုက္ျပဳတ္ေအာင္ စားခ်င္တယ္ဆိုတဲ႔
ေကာင္က”
“မစားခ်င္လို႔ပါဗ်ာ”
ေခၚေကၽြးသူရွိရင္
ဖိုးလံုးလက္မေႏွး ပါ။ ေစတနာရွိလို႕ ေကၽြးတာကို ဘယ္ေတာ့မွ အားမနာ၊ မူလဲ မူေလ႔ မရွိ။
ဒါေပမယ့္ အခု ဖိုးလံုး လံုး၀ မစားခ်င္တာအမွန္ျဖစ္သည္။ ၀က္သားဒုတ္ထိုးသာ မက ဘာဆိုဘာမွ
စားခ်င္စိတ္ မရွိပါ။ ဒီလိုျဖစ္ေနတာ တပတ္ေလာက္ ရွိပါျပီ။ တိတိက်က် ေျပာရရင္ နတ္သမီး
ေပၚမလာေတာ့တဲ႔ ေန႔က စ လို႔ ျဖစ္သည္။ ဦးတင္ထြန္းၾကီး၏ ရက္မလည္ခင္ တရက္မွာ ေနာက္ဆံုးေတြ႔
ျပီးေနာက္ နတ္သမီးလံုး၀ မေပၚလာ ေတာ့။ ဖိုးလံုးစြဲလမ္းရသည့္ နတ္သမီး အသစ္လဲမလာ၊ အရင္နတ္သမီး
အေဟာင္းလည္း ေပၚမလာဘဲ ေနၾက သည္။နတ္သမီး အေဟာင္းကိုေတာ့ဖိုးလံုးမလြမ္းပါ။ နတ္သမီး အသစ္ကေတာ့
ဖိုးလံုး အတြက္အလြန္ပင္စြဲမက္ဖြယ္ ေကာင္းသည့္ နတ္သမီး ျဖစ္ပါသည္။ ဖိုးလံုး၏ ဘ၀ လို႔ေတာင္
သတ္မွတ္ထားပါသည္။ နတ္သမီး ေရာက္မလာ လို႔ လြမ္းရ ခံစားရေသာ္လည္း နတ္သမီး အေဟာင္းတုန္းကလည္း
တပတ္ေလာက္ေပ်ာက္တတ္ေတာ့ ဒီလိုပဲ ျပန္ေရာက္ လာလိမ္႔မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ရင္း လြမ္းေနခဲ႔ရပါသည္။
လြမ္းရလြန္း၊ သတိရလြန္းလို႔ ညဖက္ဆိုလည္း မအိပ္ႏိုင္၊ အစားအေသာက္လည္း ေကာင္းေကာင္း မစားႏိုင္
ေပမယ့္ ဖိုးလံုး ဟန္မပ်က္ေနႏိုင္ခဲ႔သည္။ ခုလို တ ပတ္ေက်ာ္လာသည့္ အခါမွာေတာ့ ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္လာေတာ့သည္။
နတ္သမီးလာသည္ျဖစ္ေစ၊
မလာသည္ျဖစ္ေစ ဖိုးလံုးကေတာ့ ညတိုင္းသြားျပီး ေစာင့္ပါသည္။ အရင္က နတ္သ မီး မလာရင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္
ဂြင္းထုျပီး ျပန္တတ္ေသာ္လည္း ဒီတၾကိမ္မွာေတာ့ ဒီလိုလုပ္ဖို႔ေတာင္ စိတ္က မစြမ္းႏိုင္
ေအာင္ ျဖစ္ေနရသည္။ ေခါင္းအံုးစြပ္ထဲက ဘရာစီယာေလးေတြလည္း နမ္းရလြန္းလို႕ ရနံ႔ေတြ ေတာင္ေပ်ာက္
ကြယ္ကုန္ၾကေလျပီ။ အတင္းကပ္ျပီးရွဴခါမွ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးသာရေတာ့သည္။ အားကိုးတၾကီး ႏွင့္
မစိုးစိုးႏြယ္ဆီေျပးပါေသာ္လည္း မစိုးစိုးႏြယ္၏ အရိပ္ကိုေတာင္မေတြ႕ရပါ။ အိမ္က ပိတ္ထား
တာပဲ မ်ားေနသည္။ ေန႕ခင္းသြားလည္း မေတြ႔၊ ညဖက္ေရာက္ေတာ့လည္း မေတြ႔၊ မစိုးစိုးႏြယ္ လံုး၀
ေပ်ာက္ခ်က္ သားေကာင္းေနသည္။ ဦးတင္ထြန္း၏ ေဆြမ်ိဳးေတြ ႏွင့္ အေမြ ကိစၥေတြ ေျပာဆိုရွင္းလင္းေနရလို႔
အိမ္မကပ္ႏိုင္တာ ကိုလည္း ဖိုးလံုး နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ ခက္ေနသည္။ ဒီအေၾကာင္းကို သူမ်ားေတြက
ေျပာေနၾကေပမယ့္ ဖိုး လံုးက ေရွ႕တင္ေျပာ ေနသည့္တိုင္ ဒီကိစၥ ႏွင့္ မစိုးစိုးႏြယ္ကို
မေတြ႔ရျခင္း ဆက္စပ္လိမ္႕ မည္ဟုလည္း ေတြးတတ္ သူ မဟုတ္ရွာပါ။ အရူးမီး၀ိုင္း ဆိုသည့္ စကားက
အလြန္သရုပ္ပါသည္။ ဖိုးလံုးကို မီးေတြ၀ိုင္း ေနသလိုခံစားေနရရွာပါသည္။
သူစြဲလမ္း
ျမတ္ႏိုးရသည့္ နတ္သမီးကလည္း ေပၚမလာ၊ ဒါႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ကူညီေျဖရွင္း ေပးႏိုင္မည့္သူအျဖစ္
ဖိုးလံုး သတ္မွတ္ထားသည့္ မစိုးစိုးႏြယ္ ကလည္း ေပ်ာက္ဆံုးေနသည့္ အခါ သူ႔ခမ်ာ ဘယ္လိုေနလို႔
ေနရမွန္း မ သိ ျဖစ္ေနပါသည္။ ဖိုးလံုး တစ္ကေန တဆယ္ အထိေရတတ္သည္။ နတ္သမီး ခုနစ္ရက္ ေပၚမလာတာကို
အ ရင္က ျဖစ္ဖူးလို႔ လက္ခံႏိုင္ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္လက္ေခ်ာင္းေတြ ခ်ိဳးဖို႔ ျဖစ္လာသည့္ အခါ
သူမခံစားႏိုင္ေတာ့ ပါ။ ေဒါသေတြ မၾကီးစဖူးၾကီးသည္။ စတာ ေနာက္တာေတြကိုလည္းသည္းမခံႏိုင္ေတာ့ပါ။
အေၾကာင္း
မသိသူေတြကေတာ့ အရင္လိုပင္ စၾကေနာက္ၾကသည္။ ဖိုးလံုးက ျပန္ေျပာသည့္ အခါ ပိုသေဘာက် ျပီး
ထပ္ကာစၾကျပန္သည္။ တေန႔ ေတာ့ လဘက္ရည္ဆိုင္သြားထိုင္ရင္း စၾကေနာက္ၾကသူေတြ ကိုဖိုးလံုး
ေပါက္ကြဲေတာ့သည္။ စားပြဲ ေပၚက ဓါတ္ဗူးကို ေကာက္ျပီး ၀ိုင္းလည္မွာ ပင္ေပါက္ခြဲခ်လိုက္သည္။
“ခင္ဗ်ားတို႕က ကၽြန္ေတာ့္ ကိုဘာထင္ေနတာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က အရူးဗ်၊
လူသတ္လို႔ရတယ္၊ လူသတ္လို႔ ေထာင္ မက်ဘူး၊ ခင္ဗ်ားတို႔ လြန္လြန္းေနျပီ”
ေရေႏြးေတြ
စင္လို႔ အပူေလာင္သြားၾကသူေတြ ပင္ ကိုယ့္အနာကို ေမ႔ျပီး ေၾကာင္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ဖိုးလံုးဒီလို
ျဖစ္တာ သူတို႔တခါမွ မျမင္ဖူးပါ။ တျခား၀ိုင္းက လူေတြေရာက္လာျပီး ဖိုးလံုးကို ေခ်ာ့ေမာ့ကာ
အျပင္ကို ေခၚထုတ္ ၾကသည္။ ဖိုးလံုးႏွင့္ ထိုင္ေနၾကသူေတြကလည္း အရူးႏွင့္ ဖက္မျဖစ္ခ်င္ၾကလို႔
ေထြေထြထူးထူး ဘာမွထပ္ေျပာမ ေနၾကပါ။ မေက်နပ္ႏိုင္ေသးသည့္ ဖိုးလံုးကသာ ဆိုင္ျပင္က ထပ္ျပီးစိန္ေခၚေနေသးသည္။
“ဘယ္သူ မိုက္သလဲ၊ ထြက္ခဲ႔ပါဗ်၊ဖိုးလံုး အရင္လို သည္းခံမယ္
မမွတ္ၾကနဲ႔”
အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕ပါ
ေရာက္လာျပီး ေခ်ာ့ၾကလို႔ ဖိုးလံုးစိတ္ေလွ်ာ့ ျပီးေပေစာင္းေစာင္း ႏွင့္ အိမ္ကို ျပန္လာသည္။
မစိုးစိုးႏြယ္တို႔ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ တံခါးေတြပြင့္ ေနသည္ကိုေတြ႕ရလို႔ စိတ္တိုတာေတြ
ေပ်ာက္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ၀မ္းသာသြားသည္။ အိမ္ေရွ႕က သံဆန္ကာတံခါး ပိတ္ထားေသာ္လည္း အထဲက
တံခါးႏွင့္ ျပတင္းေပါက္ေတြ ပိတ္ မထားပါ။ မစိုးစိုးႏြယ္ ရွိမည္ ဆိုရင္ ဖိုးလံုးအတြက္
အဆင္ေျပမည္ျဖစ္သည္။ ျခံထဲသို႔ ေျခလွမ္းသုတ္သုတ္ ႏွင့္ အေျပးအလႊား၀င္ျပီး အိမ္ေရွ႕ကေန
အသံျပဳလိုက္သည္။
“အမ ..အမ …မမစိုး”
ျပန္ထူးသံ
မၾကားရလို႔ ေနာက္ထပ္ သံုးေလးခါ ေခၚၾကည့္သည္။ အေၾကာင္း မထူးပါ။ သံဆန္ကာေပါက္ၾကား ကေန
လက္ေခ်ာင္းေလးေတြသြင္း ျပီး တံခါးခ်က္ကို တြန္းလိုက္၏။ ဒီနည္းကို ဦးတင္ထြန္း ကျပေပးခဲ႔သည္။
မစိုးစိုးႏြယ္ မရွိသည့္ အခ်ိန္ေတြမွာ ဖိုးလံုးလာရင္ သူထဖြင့္ မေပးရေအာင္ ကိုယ့္ဖာသာဖြင့္
၀င္ဖို႔ သင္ေပးထား ခဲ႔ ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တံခါးပြင့္ သြားေတာ့ ဖိုးလံုး အထဲကို ၀င္လိုက္သည္။
ဧည့္ခန္းထဲမွာ လည္း ဘယ္သူမွမရွိ၊ မစိုး စိုးႏြယ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနပံုရသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနလည္း
ဖိုးလံုးက ဂရုမစိုက္ပါ။ ႏိႈးျပီး ေျပာျပရမည္ပင္။ နတ္သမီးကိစၥက အလြန္ အေရးၾကီးသည္ ဆိုတာကို
မစိုးစိုးႏြယ္လည္း သိပါသည္။ အိပ္ခန္းဖက္ကို ေျခဦးလွည့္လိုက္စဥ္ နားထဲကို ခပ္အုပ္အုပ္
အသံေတြ တိုး၀င္လာသည္။
“ကၽြီ …ဖတ္ …ဖတ္ …ကၽြီ …ဖတ္”
ထူးဆန္းသည့္
အသံတိုးတိုးက အိပ္ခန္းဖက္က လာမွန္းသိလို႔ ေျခဖြနင္းျပီး အိပ္ခန္း၀ကို ကပ္လိုက္သည္။
အထဲ က တံခါးပိတ္မထားသည့္ အတြက္ ခန္းဆီးစၾကားကေန အတြင္းကို ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္မိသည္။
အျပင္ကေန ေခၚ သည္ကို မစိုးစိုးႏြယ္ ဘာေၾကာင့္ မၾကားမွန္း အခုမွ ဖိုးလံုးသိေတာ့သည္။
ကုတင္ေပၚမွာ မစိုးစိုးႏြယ္ႏွင့္ သက္တူ ရြယ္တူေလာက္ရွိမည့္ ေယာက္်ား တေယာက္။ အဲဒီလူကို
ဖိုးလံုးသိသည္။ ဦးတင္ထြန္း အသုဘတုန္းက မစိုးစိုး ႏြယ္ႏွင့္ အတူ ဖဲ၀ိုင္း ေတြကေန အေကာက္လိုက္ရင္း
တပူးတြဲတြဲ လုပ္ေနသည့္သူ ျဖစ္သည္။ ဦးတင္ထြန္း ၏ အမ်ိဳးတေယာက္ ျဖစ္ပါ၏။ အဲဒီလူေရာ မစိုးစိုးႏြယ္ပါ
ကိုယ္လံုးတီး ႏွင့္ ျဖစ္သည္။
သူမ၏ ညိဳ၀င္းကားစြင့္သည့္ဖင္ၾကီးကိုေထာင္ျပီး
မစိုးစိုးႏြယ္က ေလးဖက္ကုန္းထားသည္။ ဟိုလူက မစိုးစိုးႏြယ္ ဖင္ၾကီးကို ကိုင္ျပီး ေနာက္ကေန
လုပ္ေနသည္။ သူက ဗလေကာင္းေတာ့ ေဆာင့္တာလည္း ျပင္းသည္။ မစိုးစိုး ႏြယ္၏ တတံုးတခဲ ကိုယ္လံုးၾကီးပင္
ေရွ႕ကိုစိုက္က်သြားတတ္သည္။ မ်က္ႏွာကို ဆံပင္ေတြအုပ္ေန လို႔ မျမင္ ရေသာ္လည္း အိပ္ရာခင္း ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္
ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ လက္ေတြႏွင့္ အတင္းၾကီးကို ေထာင္ ေပး ေနသည့္ဖင္ၾကီးကို ၾကည့္ျပီး မစိုးစိုးႏြယ္
အရမ္းေကာင္းေနမွန္း ဖိုးလံုး ရိပ္မိလိုက္သည္။ ဟိုလူေဆာင့္လိုက္တိုင္း မစိုးစိုးႏြယ္
လည္ပင္းကေနတြဲ ေလာင္းက်ေနသည့္ ေရႊဆြဲၾကိဳးက နာရီခ်ိန္သီးလိုေရွ႕ေနာက္ရမ္းေနသည္။
မစိုးစိုးႏြယ္
ကိုယ္ထဲကို ၀င္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္ ျပဳေနသည့္ အေခ်ာင္းၾကီးကို ၾကည့္ျပီး ဖိုးလံုး လန္႔သြားသည္။
အရြယ္ အစားက သူ႕ေလာက္မၾကီး သူ႔ေလာက္ မရွည္ေပမယ့္ အတံေပၚမွာ ဖုသီးေတြ အမ်ားၾကီးထေနသည္။
ပတ္ပတ္ လည္မွာ ထေနသည့္ အဖုေတြေၾကာင့္ ၾကက္ဟင္းခါးသီး ၾကီးႏွင့္ေတာင္တူေနသည္။ ဖိုးလံုးၾကည့္
ေနတုန္း မစိုး စိုးႏြယ္ ဆီကေနအသံထြက္လာသည္။
“ဘယ္လိုၾကီး မွန္း မသိဘူး အကိုရယ္”
“ေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား စိုးရဲ႕”
“မဟုတ္တာ ေတြမေျပာနဲ႔ ေနာ္”
ဟိုလူက ခါးကိုရမ္းေမႊ႕ျပီးထိုးလိုက္ရာ
မစိုးစိုးႏြယ္ တြန္႔လိမ္သြားသည္။
“အား …နာတယ္ အကိုရဲ႕၊ ေပါက္ကရေတြ မလုပ္နဲ႔”
မလုပ္ပါနဲ႔
ဆိုေသာ္လည္း မစိုးစိုးႏြယ္၏ ဖင္ၾကီးကရမ္းခါေနသည္။ “အကို စိုး ကို အရမ္းႏွိပ္စက္တာပဲ”
ဟုေျပာ ေသာ္လည္း သူမ၏ ဖင္ ၾကီးကို ပိုၾကြလာေအာင္ခါးကိုေကာ့ျပီး ေထာင္ေပးသည္။ သူတို႔ေတြ
အေပးအယူမွ်မွ် ခ်စ္ေနၾကတာ ကို ၾကည့္ရင္း နတ္သမီးေလး ႏွင့္ ဒီလိုပဲ ေပ်ာ္ပါးခဲ႔ ရသည့္
အျဖစ္ေတြ ဖိုးလံုး ျပန္ျမင္ေယာင္ လာ သည္။ သူ႕ကို ခြဲထား ရက္သည့္ နတ္သမီး ကိုသတိရစိတ္ႏွင့္
ဖိုးလံုးမ်က္လံုးထဲ မွာ မ်က္ရည္ေတြ ၀ိုင္းလာသည္။ ကုတင္ေပၚက အတြဲ ကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္း
မျမင္ရေတာ့၊ အာရံုမွာမႈန္၀ါးလို႔ေနသည္။ တဖတ္ဖတ္ ႏွင့္ ေဆာင့္ ထိုးသံ၊ မစိုးစိုးႏြယ္
၏ မတိုးမက်ယ္ ေအာ္ညည္းသံ တို႔ကလည္း အေ၀းၾကီးကို ေရာက္သြား၏။ အခ်စ္၏ ေရခ်ိန္ အျမင့္ဆံုးအပိုင္းကို
ေရာက္ေတာ့ မည့္ႏွစ္ေယာက္ကို ဖိုးလံုး ဆက္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ပါ။ ေလးတြဲ႔ ေသာ ေျခလွမ္းေတြ
ႏွင့္ အိမ္ေပၚ ကေန ျပန္ဆင္းလာခဲ႔သည္။ အခန္းထဲက အသံေတြက ပိုက်ယ္ျပီးသူ႕ေနာက္ကို လိုက္ပါလာလို႔ နားကို တင္းတင္း ပိတ္ ထားလိုက္မိပါသည္။
အရင္ကဆိုရင္
ဒီလိုျမင္ကြင္း မ်ိဳးကို ေခ်ာင္းခြင့္ရဖို႕ ရပ္ကြက္ကို တပတ္ပတ္ေျပးျပရမည္ ဆိုလည္း ဖိုးလံုး
မဆိုင္း မတြ ေျပးမည္ပင္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ်ားေတြ လုပ္ေနၾကသည့္ ျမင္ကြင္းက ဖိုးလံုးရင္ကို
ႏြမ္းခ်ိေစ၏။ ဘာပဲျဖစ္ ျဖစ္ မစိုးစိုးႏြယ္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာသည့္ အတြက္ဖိုးလံုး၀မ္းသာပါသည္။
အခု သူႏွင့္ ေဆြးေႏြးဖို႔ မစိုးစိုးႏြယ္ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္ရင္ေတာင္ မွ ညေနက်ရင္ျဖစ္ျဖစ္၊
မနက္က်ရင္ ျဖစ္ျဖစ္ ေျပာလို႔ဆိုလို႔ တုိင္ပင္လို႔ ရႏိုင္သည္။ မစိုးစိုးႏြယ္ ေျဖရွင္းေပး
ႏိုင္လိမ္႔မည္ လို႔လည္းထင္ေနမိသည္။
အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့
အိပ္ယာထဲမွာ ၀င္ေခြရင္း နတ္သမီး၏ ဘရာစီယာေလး ေတြကို မ်က္ႏွာႏွင့္ အပ္ထားမိ သည္။
“ျပန္လာပါေတာ့ နတ္သမီးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းလြမ္းလို႔ ပါ၊
ကၽြန္တာ့္ ဆီ ျမန္ျမန္လာပါ”ၾကားႏိုင္မၾကားႏိုင္မသိေသာ္လည္း ႏႈတ္ကေန
တဖြဖြ ေရရြတ္ေနမိသည္။ ဒီေန႕လည္း ဖိုးလံုး ဟိုတဲ ေလးကို မ ပ်က္မကြက္သြားမည္ ျဖစ္သည္။
မစိုစိုးႏြယ္ေျပာဖူးသလို ေနာက္က်ျပန္မိလို႕ နတ္သမီးေလး ဒါဏ္ေပး ခံေန ရ သည္ ဆိုရင္လည္း
လြတ္ေျမာက္သည္ႏွင့္ သူ႔ဆီကို အေရာက္ ျပန္လာမည္ဟု ဖိုးလံုးယံုၾကည္သည္။ သူဘာဂ်ာ မႈတ္ေပးတာ၊
သူလုပ္ေပး တာ ေတြကို နတ္သမီး အရမ္းၾကိဳက္တယ္ဆိုတာကို သူသိ၏။ တကယ္လို႔ ဒီေန႔ နတ္ သမီးေလး
ေရာက္လာရင္ သူဘယ္ေလာက္ခ်စ္သည့္ အေၾကာင္းႏွင့္ ဘယ္ေလာက္လြမ္းေနရသည့္ အေၾကာင္း ေျပာျပရမည္။
ေနာက္ပိုင္းက်ရင္
မစိုးစိုးႏြယ္ ႏွင့္ တိုင္ပင္ျပီး နတ္သမီးေလး ကို ျပန္မလႊတ္ဘဲ အျမဲေခၚထားလို႔ရမည့္
နည္းလမ္း ကို ရွာခိုင္းရမည္။ မစိုးစိုးႏြယ္ကို ေျပာျပဖို႔ အေၾကာင္းအရာေတြကို လည္း စိတ္ထဲက
စဥ္ၾကည့္ေနမိ၏။ အသုဘ ကိစၥ ႏွင့္ အလုပ္မ်ားေနလို႔ နတ္သမီး အသစ္ေျပာင္းသြား တာကိုေတာင္
ေျပာမျပရေသးပါ။ ထို႔ျပင္ ေနာက္ ေရာက္လာသည့္ နတ္သမီး ကို ဖိုးလံုး အလြန္ျမတ္ႏိုးစြဲလမ္း
ေန မိသည့္ အေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျပရမည္။ မစိုးစိုးႏြယ္
တခုခုေတာ့ စီစဥ္ ေပးႏိုင္မည္ ဟု ဖိုးလံုးယံုၾကည္၏။ သူမ ကေတာ့ ဦးတင္ထြန္း အစားလုပ္ေပးမည့္
သူရသြားသည္။ ဖိုးလံုးကေတာ့ နတ္သမီး ေပ်ာက္ေနသည္။ ဒါမျဖစ္ သင့္ပါ။
နတ္သမီး ေလးသာ
ဖိုးလံုးနားမွာ တသက္လံုးေနမည္ ဆိုရင္ ဘာပဲလုပ္ရလုပ္ရ ဖိုးလံုး လုပ္ပါမည္။ မစိုးစိုးႏြယ္
ကို လည္း ဒီအတိုင္းေျပာျပလိုက္မည္။
ဒီရက္ေတြထဲမွာ
ဖိုးလံုးစိတ္ထဲမွာ ပံုမွန္လို လည္ပတ္ေနတာရွိသည္။ ညဖက္သြားေစာင့္လို႔ နတ္သမီး ေပၚမလာ
ရင္ စိတ္ ဓါတ္ေတြ က်ဆင္းျပီး ျပန္လာသည္။ လူေတြႏွင့္လည္းအဆင္မေျပ။ စိတ္တိုျပီး အားလံုးကို ရန္ရွာ ခ်င္ ေနသည္။ အစားအေသာက္လည္း မစားခ်င္၊ ဘာဆိုဘာမွမလုပ္ခ်င္။
ညေနခင္းေရာက္ရင္ေတာ့ ဒီည နတ္သမီး လာ ေတာ့မွာလားဟု ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ အတူ စိတ္ေတြျပန္တက္ၾကြလာျပီး
ပံုမွန္နီးပါးမွ် လူေတြႏွင့္ ေျပာလို႔ ဆို လို႕ ဆက္ ဆံလို႔ ရလာသည္။ သြားေစာင့္ျပီးလို႔
နတ္သမီးက ေရာက္မလာျပန္ဘူး ဆိုရင္ စိတ္ဓါတ္ေတြျပန္က်ျပီး ေလာက ၾကီးကို မေက်နပ္စြာ ရန္လိုတတ္သည့္
ဖိုးလံုး ျပန္ျဖစ္သြားသည္။
အခုလည္း ညေနခ်ိန္
နီးလာသည့္ အျပင္ မစိုးစိုးႏြယ္ လည္းျပန္ေရာက္ေနလို႔ အရင္က ထက္ပိုျပီး စိတ္လက္ရႊင္ ျပေနသည္။
ဒါက အမေတြ ျပန္လာလို႔ ေန႕ခင္းက သူလဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ၾကမ္းခဲ႔တဲ႔ ကိစၥ ကို လမ္းမွာၾကားခဲ႔
ျပီး မေမးလာခင္အထိျဖစ္သည္။ ဖိုးလံုး မအိပ္မစားႏွင့္ ေဖါက္ျပန္ေနသည္ကို အမေတြ မသိၾက။
ခါတိုင္းလည္း ဖိုးလံုး က အိမ္မွာသိပ္စားေလ႔စား ထ မရွိေတာ့ ဖိုးလံုး အစားအေသာက္ပ်က္ေနတာ
သူတို႔ မရိပ္မိၾကပါ။ တခါတေလ လည္းဖိုးလံုးက ညစာကို ေတာင္ အျပင္မွာ စားသူျဖစ္ရာ သူတို႔
မသိၾကတာလည္း မလြန္ပါ။
“ဓါတ္ဗူးနဲ႔ စားပြဲကို ထုတယ္ဆို၊ ဓါတ္ဗူး ကြဲသြားတယ္တဲ႔၊
ေရေႏြးပူေလာင္တဲ႔ သူကေလာင္လို႔၊ ဘာလို႔ လုပ္ရတာ လဲ ေမာင္ေလးရယ္”
“ဟာ …အမ တို႔ မသိပါဘူး၊ ဒီလူေတြက တရားလြန္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို
စဖို႔ပဲ သိၾကတာ”
“ခင္လို႕ ေပါ့ ဖိုးလံုးရဲ႕၊ မင္းကို ေန႕တိုင္း ေကၽြးေမြးေနၾကတဲ႕
သူေတြ မဟုတ္လား”
“မစားဘူး၊ ေနာက္ဆို သူတို႕ ေကၽြးတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ မစားေတာ့ဘူး၊
ဒီလူေတြ နဲ႔လည္း မပတ္သက္ေတာ့ ဘူး”
ဖိုးလံုး
ေဒါသတၾကီး ႏွင့္ ထသြားျပီးေရခ်ိဳးသည္။ ေရခ်ိဳးလိုက္ေတာ့လည္း သူ႔စိတ္နည္းနည္း ျပန္ေျပသြားသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ အမေတြ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ထမင္းစားပြဲ မွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ သူ႕စိတ္ႏွင့္
သူဆိုရင္ေတာ့ နတ္ သမီး ျပန္ေရာက္မလာမခ်င္း ဘာဆိုဘာမွ စားခ်င္စိတ္ မရွိေပ။ဖိုးလံုး ႏွင့္
တူတူလာထိုင္စားသည့္ ကိုစိုးေအာင္ က ဘုမသိဘမသိ ႏွင့္ ထပ္စသည္။
“ေဟ႕ ေကာင္ဖိုးလံုး၊ မင္းကို အခုတေလာၾကည့္ရတာ အေျခအေန မဟန္ဘူး၊
ငါထင္တာေတာ့ မင္း မိန္းမလို ခ်င္ ေနတာ ျဖစ္မယ္၊ ဟုတ္လား၊ ဒါမွ မဟုတ္လဲ ရည္းစားပူမိေနတာျဖစ္မယ္”
အရင္ကဆို
ရင္ မိန္းမ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ၊ သူ႔မွာနတ္သမီး ရွိတယ္၊ နတ္သမီးပဲ ယူမယ္ အစရွိသျဖင့္ ဖိုးလံုးျပန္ေျပာ
တတ္သည္။ အခုေတာ့ အနာေပၚတုတ္ၾကျပီး ၾကည္သလိုလို ျဖစ္ေနေသာစိတ္က ျပန္ေနာက္က်ိ သြားျပီး
ေဒါသ တၾကီး ႏွင့္စားပြဲကို ထု၍
“ခင္ဗ်ားတို႕ က်ဳပ္ ကို ဒါပဲေျပာေနၾကတာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို မစရရင္
မေနႏိုင္ၾကဘူးလား”
ကိုစိုးေအာင္
မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ သူ႔မိန္းမ မခင္ေအးတင္႔က မ်က္ရိပ္ျပလိုက္ေသာ ေၾကာင့္ ပ်ာပ်ာသလဲႏွင့္
ဟင္းတတံုးခပ္ျပီး ဖိုးလံုးေရွ႕က ပန္းကန္ထဲထည့္ေပးရင္း ျပန္ေခ်ာ့သည္။
“ငါက မင္းပိန္သြားလို႔ ေျပာမိတာပါကြာ၊ ေရာ့ ဒီမွာ မင္းၾက္ိဳက္တဲ႔
ၾကက္အသဲဖတ္၊ စား ..စား လိုက္”
“မစားဘူးဗ်ာ၊ မစားဘူး၊ ေဟာဒီလို လုပ္တယ္”
ပန္းကန္ကို
ကိုင္ေျမွာက္္၍ ၾကမ္းျပင္ကို ပစ္ေပါက္ခ်လိုက္ျပီး ဖိုးလံုးေျခသံျပင္းျပင္း ႏွင့္ အိမ္ထဲကထြက္သြားသည္။
သူ႕ အိပ္ယာဆီ သြားျပီး မ်က္လံုးစည္းသည့္ အမဲေရာင္ ပိတ္စေလး ယူဖို႕ကိုေတာ့ မေမ႕ပါ။ အမ
ႏွစ္ေယာက္က လိုက္ဆြဲၾကဖို႔ လုပ္ေသာ္လည္း ကိုစိုးေအာင္က တားလိုက္သည္။
“သြားပါေစ၊ စိတ္ေျပရင္ ျပန္လာမွာပဲလို႔၊ ဆရာ၀န္ေလး ဘာေလး
ျပန္ျပဖို႔ေတာ့လိုျပီထင္တာပဲ၊ ခုထက္ ပိုဆိုးမ သြားခင္ေပါ့”
အိမ္မွာဖိုးလံုး
ေရွ႕ေရးအတြက္ တိုင္ပင္ေနၾကခ်ိန္တြင္ ဖိုးလံုးက ရပ္ကြက္ကို ပတ္ျပီးလမ္းေလွ်ာက္ေနသည္။
နတ္ သမီး ဆီသြားဖို႔ ေစာေသးမွန္း သူသိသည္။ အိမ္မွာ မေနခ်င္သလို လဘက္ရည္ ဆိုင္ေတြဘာေတြလဲ
မသြားခ်င္ ပါ။ မစိုးစိုး ႏြယ္တို႔ အိမ္ဖက္သြားၾကည့္ေတာ့လည္း ေသာ့ခတ္ထားတာကို ေတြ႕ရသည္။
စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေလွ်ာက္လာရင္း ေတာ္၀င္ပန္း အေဆာင္ေရွ႕ကို ေရာက္လာသည္။ ညေစာင့္ၾကီး
နာရာရားက ျခံတံခါး တိုင္ ကို ကိုင္ျပီး သူ႔ကို လွမ္းၾကည့္ေနတာျမင္ေတာ့ ဖိုးလံုး အၾကံရ
သြားျပီး နာရရားဆီ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။
“ေပါက္ေဖၚၾကီး၊ ခုနစ္နာရီ ထိုးျပီလား”
အျမီးအေမာက္
မတည့္သည့္ အေခၚအေ၀ၚအတြက္ နာရာရားစိတ္ မဆိုးပါ။ ဖိုးလံုးဘာေကာင္ ဆိုတာ သူေကာင္း ေကာင္း
သိသည္။ ကြမ္းဂ်ဳိး ေတြႏွင့္ မဲေနသည့္ သြားၾကီးေတြ ေပၚေအာင္ျပံဳးျပလိုက္ျပီး
“ၾကည့္ေပးမယ္ ေကာင္ေလး”
သူ၏ အေစာင့္တဲေလး
ထဲက နာရီကို ၀င္ၾကည့္လိုက္ျပီးေနာက္
“မထိုးေသးဘူး ေကာင္ေလးရ၊ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ လိုေသးတယ္”
မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္
ဆိုသည့္ အတိုင္းအဆက ဘယ္ေလာက္ရွိတာကုိ ဖိုးလံုး ေကာင္းေကာင္းမသိပါ။
“ခုနစ္နာရီက ဘယ္ေတာ့ထိုးမွာလဲ”
“အခုက ေျခာက္နာရီနဲ႔ မိနစ္ေလးဆယ္၊ ေနာက္မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ၾကာရင္
ခုနစ္နာရီ”
အရူးပါးလို႔
ဆိုရမည့္ ဖိုးလံုးက နာရရား၏ စိတ္ရွည္မႈကို အခြင့္ေကာင္း ယူလိုက္သည္။
“ကၽြန္ေတာ္ ဒီ နားေလးမွာထိုင္ေနမယ္၊ ခုနစ္နာရီ ထိုးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို
ေျပာပါလား ေပါက္ေဖၚၾကီး”
“ေအး …ေအး”
အ၀င္လမ္း
ေဘး မလွမ္း မကမ္းမွာဖိုးလံုး ငုတ္တုတ္ေလး ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ အမွတ္ မထင္ မီးေတြ ထိန္လင္း
ေန သည့္ ေတာ္၀င္ပန္း အေဆာင္ ဖက္ကိုလွမ္းၾကည့္ မိရာ
၀ရန္တာ မွာသြားလာေနၾကသည့္ မိန္းကေလး တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႔ရသည္။
အရင္တုန္းကေတာ့ ဒီေရွ႕ ေရာက္ရင္ အေဆာင္ေပၚတက္ျပီး မိန္းကေလး ေတြကို တေယာက္ျပီး တ ေယာက္
ခ်ခ်င္စိတ္ေတြ
ျဖစ္ခဲ႔ဖူးသည္။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ အေမႊးထူသည့္ လူမေတြကို ဖိုးလံုး စိတ္၀င္စားၾကည့္ လို႔မရေတာ့ပါ။
နတ္သမီးကို ရျပီးမွေတာ့ လူမ ေတြဘာလုပ္မည္ နည္း။
နာရရားက တာ၀န္ေက်ပါသည္။
ခုနစ္နာရီ ထိုးသည္ ႏွင့္ အထဲကေန လွမ္းေျပာသည္။
“ေကာင္ေလး ေရ၊ ခုနစ္နာရီ ထိုးျပီ”
ေက်းဇူးတင္
စကားေတာင္ မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘဲ တဲေလးရွိရာ ဆီ ဖိုးလံုးသုတ္ကနဲ ေျပးေတာ့သည္။ အထဲေရာက္ သည္ႏွင့္
ဆြဲၾကိဳးက အရုပ္ေလးကို နမ္းျပီး
“နတ္သမီး ကၽြန္ေတာ့ ဆီလာပါ၊ နတ္သမီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာပါ၊ နတ္သမီးကၽြန္ေတာ့္
ဆီလာပါ”
သံုးၾကိမ္ရြတ္ျပီးသည္
ႏွင့္ မ်က္လံုးကို အ၀တ္စည္းျပီး ဖိုးလံုးဖ်ာေပၚလွဲ ခ်လိုက္သည္။ ဒီေန႔ေတာ့ နတ္သမီး လာ
ႏိုင္ေလာက္သည္ဟု ေတြးမိျပီး ရင္ေတြ တသိမ္႔သိမ္႔ ခုန္လို႔ေနသည္။ လွဲေနရင္း စိတ္က ဂဏွာမျငိမ္ေတာ့
ထ ထိုင္ သည္။ ထိုင္ေနရာမွ တဖန္လွဲ အိပ္လိုက္ျပန္၏။ အိပ္လိုက္ ထလိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္ေတြဘယ္ေလာက္ကုန္
ခဲ႔ျပီ ဆိုတာကိုဖိုးလံုး မသိေတာ့ပါ။ ေျခသံၾကားရမလား ဟု နားကို ခနခန စြင့္သည္။ ရေနက်
အနံ႔ေလး ရမလားဟု ေခါင္းကို ေမာ့ျပီး ေလကို အားပါးတရ ရွဴရွိဳက္ၾကည့္သည္။ ေျခသံလည္း မၾကား၊
ရန႔ံ လည္းမရ၊ နတ္သမီးက လည္း လံုး၀ ေပၚမလာပါ။ တက္ၾကြလႈပ္ရွားေနသည့္ ဖိုးလံုး၏ စိတ္ေတြက
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဆီမွေန ၀မ္းနည္းျခင္းဖက္ကို ကူးေျပာင္းလာသည္။ မ်က္ရည္ေတြ စို႔လာျပီး
ဖိုးလံုးေက်ာျပင္ႏွင့္ လက္ေတြ တုန္လာသည္။ ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ ဖိုးလံုး၏ ရွိဳက္ငိုသံက
တဲေလး ထဲမွာ မြန္းၾကပ္စြာ လြန္႔လူးလို႔ ေနေတာ့၏။ ည၏ အနက္ဆံုးသန္းေခါင္ယံသို႔ ေရာက္သည့္
တိုင္ ဖိုးလံုး၏ ငိုသံက တအိအိ ႏွင့္ထြက္ေပၚေနပါေသးသည္။
ဖိုးလံုး
ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး မွတ္မွတ္ရရ မလြဲမေသြထည့္ ေျပာရမည့္ အျဖစ္တခုက ေနာက္တေန႔ မွာ ျဖစ္ခဲ႔သည္။
တိက်စြာ ဆိုရေသာ္ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ပြဲၾကမ္းျပီးေနာက္ နတ္သမီး ေရာက္မလာသည့္ အခါ တဲေလးထဲမွာ
ဖိုးလံုး ငိုခ်င္းခ်ခဲ႔ ရျပီး ေနာက္တေန႔ မွာျဖစ္ပါသည္။
အဲဒီေန႕က
သာယာၾကည္လင္သည့္ ေန႔တေန႔ျဖစ္သည္။ ေကာင္းကင္မွာတိမ္ေတြလည္း နည္း နည္းပဲ ရွိျပီး ေန ေရာင္ျခည္က
လမ္းမေတြေပၚမွာ ေတာက္ပလင္းလက္ေနသည္။ ဖိုးလံုးကေတာ့ မနက္မိုးလင္းကထဲက သူ႔အိမ္ရွိ ရာလမ္းထိပ္
ႏွင့္ သူႏွင့္ နတ္သမီးမ်ား၏ ခ်စ္ဗိမၼာန္ တည္ရာ တဲအိမ္ကေလး ကို ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ အၾကိမ္
ေပါင္းမ်ားစြာ ေလွ်ာက္ ေနသည္။ ေန႔လည္ခင္းေရာက္ေတာ့ သူ႕ကို ခင္မင္သည့္ ဆိုက္ကားသမား
တေယာက္က ေခ်ာ့ေမာ့ျပီး ဆိုက္ကားေပၚတင္ကာ သူတို႔ ဂိတ္ကို ေခၚသြားသည္။ ဆိုက္ကားဂိတ္
မွာက်ား၀ိုင္း ရွိသလို ေရခဲေခ်ာင္းသည္လဲ ရွိသည္။ ေရခဲေခ်ာင္း ၀ယ္ေကၽြး သည့္ အခါ ဖိုးလံုးက
ငွက္ေပ်ာသီးစားသလို တဂြပ္ဂြပ္ႏွင့္ ဒီတိုင္း ကိုက္စားလိုက္လို႔ သူ႔အစားေဘးလူေတြ သြားက်ိန္းေနၾကသည္။
ေရခဲ ေခ်ာင္းစားျပီးေတာ့ သူမ်ားေတြ က်ားထိုးတာ ကို ေဘးကေန ခနထိုင္ၾကည့္ေနေသးသည္။ ျပီးမွ
နားညည္း သည္ ဆိုျပီး ျပန္မည္လုပ္သည္။
ဆိုက္ကား
သမားေတြက ဖိုးလံုးတို႔ ဖက္ကို သြားမည့္ လမ္းေၾကာင္းရရင္ ေခၚ မည္။ ခန ေစာင့္ လို႕ေျပာၾက၏။
ဒီဖက္က ဖိုးလံုးအိမ္ ႏွင့္ဆိုရင္လွမ္းသည့္ ေနရာျဖစ္လို႔ ေစတနာႏွင့္ ေျပာၾကျခင္း
ျဖစ္သည္။ တမနက္လံုး လမ္းေလွ်ာက္ထား လို႔ ေညာင္းေနသည့္
ဖိုးလံုးက လည္း လက္ခံ ျပီး ဒီနားမွာနား ညီး လို႔ မေနဟု ဆိုကာ ဓါတ္တိုင္ တတိုင္ေက်ာ္ေလာက္က
သစ္ပင္တပင္ေအာက္မွာ သြားထိုင္ ေနသည္။ ထိုင္ေတာ့လည္း လမ္းမဖက္ကို ေက်ာေပးကာ ျခံစည္းရိုးအုတ္တံတိုင္း
တခုကို စိုက္ၾကည့္ ျပီး ျငိမ္ျငိမ္ေလး ထိုင္ ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဖိုးလံုး တေယာက္အရင္လို
မဟုတ္ဘဲ စိတ္ေဖါက္ေန သလို ျဖစ္ေနတာကို သိသည့္သူေတြက ၾကည့္ရင္း သနားေနၾကသည္။ အရူးေပမယ့္
စိုစိုေျပေျပရွိခဲ႔ သည့္သူက ခုရက္ပိုင္း အတြင္းမွာပင္ ေလေလွ်ာ့ပစ္ လိုက္သည့္
ပူေဖါင္းတလံုး လို က်ဆင္းသြားသည္။ မ်က္ႏွာ ေပၚက အေမႊးအျမင္ေတြကို ရွင္းဖို႔ကိုေတာင္သူ
သတိ မရႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနသည္။ အရိုးေတြေငါ ထြက္ေနသည့္ မ်က္ႏွာ၊ ရီေ၀ျပီး ေဆာက္တည္ရာမရသလို
မ်က္လံုး ေတြ ႏွင့္ စိတ္ေ၀ဒနာရွင္ တေယာက္၏ သရုပ္ဟန္ ပီပီျပင္ျပင္ျဖစ္ေနသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္
သစ္ပင္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္း မွာရွိသည့္ ကုန္စံုဆိုင္ တခုေရွ႔တြင္ ပစ္ကပ္ကား ျဖဴ ေလးတစီး
ထိုး ရပ္ လာ၏။ ကားေမာင္းလာသူက ေဒၚႏုႏုရွိန္ ျဖစ္ျပီး ေဘးမွာ ေဒၚေအးစိန္ပါ သည္။ ေဒၚႏုႏုရွိန္
၏ အမူအရာက တခု ခုကို အလိုမက်သလို သံုမံႈေနသည္။ ဆိုင္ေရွ႔မွာ ေနပူ လို႔ ကားကိုေရွ႕တိုးျပီး
သစ္ပင္ရိပ္မွာ ရပ္ခ်င္ေပမယ့္ သူမ ေရွ႕က ကားတစီးက ၀င္ရပ္သြား သည္။ ေဒၚႏုႏုရွိန္ မ်က္ႏွာမသာမယာႏွင့္
ကားထဲက ထြက္လာျပီး သစ္ပင္ ေအာက္မွာလာ ရပ္၏။ သစ္ပင္၏ ဟိုဖက္အျခမ္းမွာ ဖိုးလံုးရွိေနတာကို
ေဒၚႏုႏုရွိန္ မျမင္ပါ။ နံရံ ကသိုဏ္း ရႈေနသည့္ ဖိုးလံုးက လည္း ေဒၚႏုႏုရွိန္ ေရာက္ေနတာကို
မသိေပ။ ေဒၚေအးစိန္ ဆိုင္ထဲက ထြက္လာတာ ကိုျမင္လိုက္သည့္ အတြက္ ေဒၚ ႏုႏုရွိန္ က လက္ကိုင္ပ၀ါေလး
ႏွင့္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ယပ္ခတ္ရင္းကားဆီကို ျပန္ ထြက္လာသည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဖိုးလံုး
ကလည္း ထိုင္ေနရတာပ်င္းလို႔ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ေတာ့ျပန္ေတာ့မည္ဟု သူ႔မိတ္ေဆြေတြကို ေျပာရန္
ထိုင္ေနရာက ထျပီးထြက္လာသည္။ ေရွ႕မွာ လက္ကိုင္ပ၀ါေလးရမ္းျပီး သြားေနသည့္ ကိုယ္လံုးလွလွ
ႏွင့္ ျဖဴ၀င္းေသာမိန္းမ ကို ဖိုးလံုးသတိေတာင္ မထားမိပါ။ ဒါေပမယ့္ ေလေလးတခ်က္ သုတ္ကနဲတိုက္လိုက္တာက
ဒီေနရာမွာ စကားေျပာသြားသည္။ ဖိုးလံုး ႏွာေခါင္းပြရႈံ႕ပြရံႈ႕ ျဖစ္သြားသည္။ ေလထဲမွာ ေခါင္းကိုေမာ့ျပီး
အသက္ကို တ၀ရႈလိုက္ ၏။ နြမ္းလ်ညိဳးျခံဳးေနသည့္ ဖိုးလံုး၏ မ်က္ႏွာက တမဟုတ္ခ်င္းေတာက္ပ
ရႊန္းလက္သြားသည္။ မ်က္လံုးေတြလည္း အေရာင္တဖိတ္ဖိတ္ ၀င္း လာ၏။
“နတ္သမီးေလး”
လက္ႏွစ္ဖက္ကို
ေဘးမွာျဖန္႕ကားရင္း ေဒၚႏုႏုရွိန္ဆီကို ဖိုးလံုးေျပးသည္ ။ ေခၚသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည့္
ေဒၚႏုႏုရွိန္ လည္း ေျပး၀င္လာသည့္ ဖိုးလံုးကို ျမင္သည့္ အခါ ေၾကာက္ရြ႕ံ ထိတ္လန္႔ျပီး
သူမ လည္း ေျပး ေတာ့ သည္။
“ေဒၚေအးစိန္ လုပ္ပါဦး”
ဆိုင္ထဲကထြက္လာသည့္
ေဒၚေအးစိန္ကလည္း ဘာမွန္းမသိဘဲ ဖိုးလံုးေရွ႕မွာ လက္ၾကီးႏွစ္ဖက္တန္းျပီး တား လိုက္ သည္။
ဖိုးလံုးက ပတ္ထြက္ဖို႔ လုပ္ရင္ ေဒၚေအးစိန္က ေျခေရႊ႕ ျပီးပိတ္သည္။ သူတျပန္ကိုယ္တျပန္
ေဒၚ ေအး စိန္ ႏွင့္ ဖိုးလံုး ထုတ္ဆီးတိုးေနၾကခ်ိန္ တြင္ ေဒၚႏုႏုရွိန္ ေျခကုန္သုတ္ခြင့္ရသြားသည္။
ဒါ ေပမယ့္ ကားထဲကို ျပန္မ၀င္မိဘဲ လမ္းတေလွ်ာက္ ေျပးမိသည္။
“ခင္ဗ်ားၾကီး ဗ်ာ”
စိတ္မရွည့္ေတာ့သည့္
ဖိုးလံုးက ေဒၚေအးရွိန္ လက္ကိုေဆာင့္ဆြဲျပီး ရမ္းပစ္လိုက္ရာ ေဒၚေအး စိန္ လမ္းေဘးမွာ
ေခြေခြေလး လဲက်သြားသည္။
“နတ္သမီးေလး ေရ၊ မေျပးပါနဲ႔ ဗ်ာ”
ေဒၚေအးစိန္
အတားအဆီးက လြတ္သည္ႏွင့္ ဖိုးလံုး ေဒၚႏုႏုရွိန္ ေနာက္သို႔ အေျပးလိုက္သည္။ လဲရာမွ ရုတ္တ
ရက္ျပန္မထႏိုင္ေသးသည့္ ေဒၚေအးစိန္ကလည္း အသံကုန္ေအာ္ေတာ့သည္။
“လာၾကပါဦးေတာ့ ကၽြန္မ တူမေလးကို အရူးလိုက္ေနလို႔၊ ကယ္ၾကပါဦးရွင့္”
ေဒၚေအးစိန္၏
ေအာ္သံ၊ ေျပးေနသည့္ ေဒၚႏုႏုရွိန္ေနာက္ကို ဖိုးလံုး အတင္းလိုက္ေနသည့္ ျမင္ ကြင္း တို႔ေၾကာင့္
ဆိုက္ကားဂိတ္ ႏွင့္ က်ား၀ိုင္းက လူေတြလည္း ကူညီဖို႔ ေျပးထြက္လာၾက သည္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕က
ေျပးၾက သူေတြ ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဖက္မွာဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အနား မေရာက္လာႏိုင္ၾကပါ။ ထမိန္စကပ္ကြဲထြက္ျပီး
ေပါင္တံေတြေဖြးေဖြး ေပၚတာကိုေတာင္ဂရုမစိုက္ဘဲ ေျပးေသာ္ လည္း ဖိုးလံုးက ပိုျမန္ သည္။
ႏွစ္ပတ္ေလာက္ အစားမ၀င္ အအိပ္ပ်က္ ျဖစ္ခဲ႔ရေသာ္လည္း စိတ္ေ၀ဒနာရွင္ တို႔မည္သည္သူတို႔
စိတ္ ထရင္ထသလို သန္မာလာတတ္သည့္ သေဘာရွိရာ ခန ျခင္းပင္ ေဒၚႏုႏုရွိန္ ကိုမွီလာသည္။
“မေျပးပါနဲ႔ နတ္သမီး ေလးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမလုပ္ပါဘူး၊
ခ်စ္လို႔ပါဗ်”
ငိုသံပါၾကီးႏွင့္ေျပာရင္း
ေဒၚႏုႏုရွိန္ နားသို႔ အတင္းေျပးကပ္ခ်ိန္တြင္ အုတ္ခဲတလံုးကို ၀င္တိုက္ ျပီး ေရွ႔ကိုစိုက္
လဲသြားသည္။ သူအရွိန္ ႏွင့္ စိုက္လဲတာကလည္း သူ၏ ေရွ႕ကေဒၚႏုႏုရွိန္ ဆီျဖစ္သည္။ ကိုယ္ခ်င္းမထိမွီ
လွည့္ ၾကည့္လိုက္မိသည့္ ေဒၚႏုႏုရွိန္က အလန္႔တၾကားျဖင့္ ဖိုး လံုးကို တြန္းလိုက္သည္။
ေျပးလာသည့္ အရွိန္၊ ယိုင္လဲ သည့္ အရွိန္တြင္ ေဒၚႏုႏုရွိန္၏ ေၾကာက္လန္႔တၾကား တြန္းအားပါေပါင္းလိုက္သည့္
အတြက္ ဖိုးလံုးလမ္းေဘး ေရေျမာင္းထဲ သို႔ ေခါင္းစိုက္ထိုးက်သြားသည္။ ျပန္ထမလာႏိုင္ေတာ့။
ေနာက္ကလိုက္လာၾကသူေတြ အနားကိုေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ေဒၚႏုႏုရွိန္ ေျမာင္းဖက္ကုိ ေက်ာေပးျပီး
ငူငူၾကီး ရပ္ေနသည္။ တကိုယ္လံုးလဲ တုန္ေန၏။
“ဆရာမ ...ဆရာမ ...ဘာျဖစ္တာလဲ”
“ကၽြန္မ ...ကၽြန္မ မဟုတ္ဘူး”
“ဟုတ္ပါတယ္၊ သူေခ်ာ္လဲတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္ပါတယ္”
“ကၽြန္မ မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္မ မဟုတ္ဘူး”
ဖိုးလံုးမိတ္
ေဆြေတြက ဖိုးလံုးကို မထူေနခ်ိန္မွာ ေဒၚႏုႏုရွိန္ ကဒီတခြန္း ကိုပဲ ထပ္တလဲလဲ ေျပာ ေနသည္။
ေဒၚ ေအး စိန္ ေျခတဖက္ေထာ့နင္းေထာ့နင္း ႏွင့္ ကားေနာက္ခန္းမွာပါလာ သည့္ အိမ္ေဖၚေလးက
တြဲျပီးေရာက္ လာ ေတာ့ လည္း
“ေဒၚေအးစိန္ ...ကၽြန္မ မဟုတ္ဘူး”
“အင္းေလ၊ သူ႔ဖာသာ ေခ်ာ္လဲတာေလ၊ ႏုႏုနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႕လဲ”
“ကၽြန္မ မဟုတ္ဘူးေဒၚေအးစိန္၊ ကၽြန္မ မဟုတ္ဘူး”
ေဒၚေအးစိန္ကုိ
အတင္းဖက္သည့္ ေဒၚႏုႏုရွိန္၏ လက္ေတြကေအးစက္ေနသည္။ မဟုတ္ဘူးဟု တြင္တြင္ေျပာရင္း ေဒၚေအးစိန္
ကိုယ္ေပၚ ေဒၚႏုႏုရွိန္ ေခြက်သြား၏။
“ေအာင္မယ္ေလး လုပ္ၾကပါဦးေတာ့”
ဒီအနီး တ၀ိုက္မွာလည္း
ေဒၚႏုႏုရွိန္ ကိုသိၾကသည့္ အတြက္ အမ်ိဳးသမီးသံုးေလးေယာက္က
ေဒၚေအးစိန္ ႏွင့္ အတူသူမကို
၀ိုင္း၀န္းခ်ီမ ျပီးျပဳစုဖို႔ ေခၚသြားၾကသည္။ သတိလစ္သြားသည့္ အတြက္ ဖိုးလံုး အေျခအေန
ကို ေဒၚႏုႏုရွိန္သိခြင္႔မရလိုက္ရပါ။ ေျမာင္းေဘာင္အုတ္ႏႈတ္ခမ္း ႏွင့္ အရွိန္ျပင္းစြာ
ရိုတ္မိခဲ႔သည့္ အတြက္ အတြင္းကိုစိုက္က်ေနသည့္ ဖိုးလံုးေခါင္းက ေသြးေတြက ေျမာင္းေရစီး
ထဲကို တေပါက္ေပါက္က်ေနသည္။ ေဆးရံုပို႔ ဖို႔လုပ္ေနၾကစဥ္ လမ္းေပၚမွာ လူနာတင္ ယာဥ္ တစီး ေမာင္းလာတာ ေတြ႔လို႔ ၀မ္းသာအားရတားလိုက္ၾကသည္။
ဖိုးလံုး၏ ကုသိုလ္ကံ ကို အားလံုး အံ့ၾသ ေနၾက၏။ သတိလစ္ေနသည္မွ အပ ဖိုးလံုး အေျခအေနက
သိပ္မဆိုးလို႔ ယူဆရသည္။
“ဒီေလာက္ တိုက္ဆိုင္ဖို႔ မလြယ္ဘူး၊ ေတာ္ေတာ္ ကံေကာင္းတဲ႔
ေကာင္”
ကားေပၚမွာဖိုးလံုးလက္ကို
ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ ရပ္ကြက္ထဲက လူတေယာက္က ေျပာလိုက္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အထင္မွားပါသည္။ ေဆးရံုကို
ေရာက္ေတာ့ တာ၀န္က်ဆရာ၀န္က စစ္ေဆး ျပီး ဖိုးလံုး အသက္မရွိေတာ့ ေၾကာင္း၊ လမ္းခုလတ္မွာတင္
ဆံုးပါးခဲ႔သည္ဟု ယူဆရ ေၾကာင္းေျပာ လိုက္ေတာ့ အားလံုး ၀မ္းနည္းပက္ လက္ျဖစ္ၾကရေတာ့သည္။
ဖဲ၀ိုင္းမွာ
ပိုက္ဆံရလို႕ ေနာက္ထပ္အသုဘ ေပၚရင္ေကာင္းမွာပဲ ဟုေတြးခဲ႔သည့္ ဖိုးလံုး၏ အသုဘသည္ ရပ္ကြက္
ထဲတြင္ ဦး တင္ ထြန္း ျပီး ေနာက္တခုျဖစ္လာခဲ႔သည္။ ဖိုးလံုးကို ခင္ၾက၊ သနားၾကသည့္ အတြက္
သူ၏ စ်ာပနက အလြန္စည္ကားသည္။ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္သူေတြထဲမွာ အထင္ရွားဆံုးက အနက္ေရာင္ဇာ၀မ္းဆက္
ႏွင့္ လွပစြာ လာ ေရာက္ပို႕ေဆာင္သည့္ မစိုးစိုးႏြယ္ျဖစ္၏။ လင္ေသျပီးေတာ့မွ အရင္ကထက္ပို
လွေနသည့္ မစိုးစုိးႏြယ္ က ကိုယ္လံုးေတာင့္ေတာင့္ ေဘာ္ဒီဂတ္ တေယာက္ႏွင့္ အတူ ေရာက္လာျခင္း
ျဖစ္ပါသည္။ သူမကို လူေတြက ဘယ္ လိုၾကည့္ၾကသည္ျဖစ္ေစ အဲဒီေန႕က ငိုခဲ႔သည့္ မ်က္ရည္ေတြကေတာ့
အစစ္ျဖစ္ေၾကာင္း သူမ တေယာက္သာ သိေနခဲ႔ပါ၏။
ေနာက္ပိုင္း
ဘာမွမၾကာသည့္ အခ်ိန္တြင္ အဲဒီလူႏွင့္ မစိုးစိုးႏြယ္ လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္။ ဦးတင္ထြန္း
က်န္ရစ္ ခဲ႔သည့္ အိမ္ႏွင့္ ပစၥည္းေတြကို လက္မလႊတ္ခ်င္လို႔ ဦးတင္ထြန္း၏ တူေတာ္သူ လူေပြလူရႈပ္
တခုလပ္ ကို လက္ ထပ္လိုက္ ျခင္းျဖစ္သည္ဟု အခ်ိဳ႕ကဆိုၾကေသာ္လည္း မစိုးစုိးႏြယ္ ကေတာ့
ဦးတင္ထြန္း ရွာေဖြခဲ႔သမွ်က မမာ စဥ္က ပင္ေဆးကုလို႔ ကုန္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ
သူမ ရွာေဖြသမွ်ႏွင့္ ေနထိုင္ခဲ႔ၾကရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းတုန္႕ ျပန္သည္။
ဖိုးလံုးႏွင့္
ပတ္သက္ျပီးဆက္၍ ေျပာရလွ်င္ သူ႕ကိုသျဂၤ ိဳလ္စဥ္ ထည့္ေပးလိုက္ရန္ သူ၏ ေခါင္းအံုးေလးကို
ယူ လိုက္ သည့္ အခါ ေခါင္းအံုးစြပ္ထဲမွ အလြန္လွပျပီး တန္ဖိုးၾကီးမည့္ ဘရာစီယာ အသစ္ေလးထည္
ထြက္ လာ သည္ကို အမေတြ ေတြ႔ၾကရသည္။ လူေကာင္း တေယာက္ဆိုရင္ အေတြးပြားစရာျဖစ္ေသာ္လည္း
ဖိုးလံုးကအရူး တေယာက္ဆိုေတာ့ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေတြးမေနေတာ့ဘဲ ေခါင္းအံုးထဲျပန္ထည့္ကာ
အေခါင္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္ ၾကသည္။ ဦးတင္ထြန္းအသုဘ တုန္းက ဖဲရိုတ္လို႔ ရသည့္ပိုက္ဆံ ကိုအမေတြကို မုန္႔ဖိုးေပးတုန္းက အမလတ္ မခင္ေအးတင့္က ထီထိုးခဲ႔သည္။
ထိုထီလက္မွတ္က ထီဖြင့္ေသာ အခါ က်ပ္သိန္း ၁၀၀ ဆုေပါက္ခဲ႔၏။ ဆုေငြ ထုတ္ျပီးေနာက္ ဖိုးလံုးကို
ရည္စူးျပီး လုပ္ခဲ႔သည့္ အလႈပြဲ ကလည္း အလြန္စည္ ကားပါသည္။
ေဒၚႏုႏုရွိန္
ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ေျပာရလွ်င္ ဖိုးလံုးေသျပီး တလေလာက္ အၾကာတြင္ ေတာ္၀င္ပန္း အေဆာင္ကိုု
ပိတ္ေတာ့မည္ ဆိုသည့္ သတင္းသဲ႔သဲ႕ ထြက္လာ၏။
မ်ားမၾကာမွီ
မွာပင္ အေဆာင္သူေလးေတြ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ ဆင့္ ေျပာင္းေရႊ႕ထြက္ခြာ သြားၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးမွ
မ်က္ရည္လည္ရြဲ ႏွင့္ ထြက္ခြာသူက စႏၵာ ဆိုသည့္ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ ေကာင္မေလး ျဖစ္ပါသည္။
ေဒၚႏုႏုရွိန္ ကိုေတာ့ ဖိုးလံုး ေသဆံုးသည့္ ေန႔ကစျပီး ဘယ္ေနရာမွ အရိပ္ အေယာင္ပင္ မျမင္ရေတာ့ပါ။
ဖိုးလံုးေသဆံုးခဲ႔သည့္ ကိစၥတြင္ မ်က္ျမင္သက္ေသ ေပါင္းမ်ားစြာ၏ ေရွ႕တြင္ျဖစ္ပ်က္ခဲ႔သည့္
အတြက္ ေဒၚႏုႏုရွိန္ ဘာျပသာနာမွ မျဖစ္ခဲ႔ပါ ။ ဖိုးလံုး စိတ္ေဖါက္ျပန္ျပီး သူမေနာက္ကို
အတင္းလိုက္ရာမွ ျဖစ္ခဲ႔သည္လို႔ ပဲယူဆၾက သည္။ ဖိုးလံုး၏ အမေတြ ကိုယ္တိုင္ ေဒၚႏုႏုရွိန္
ကို အျပစ္မျမင္ၾကသည့္ အျပင္အားနာေၾကာင္းေတာင္ ထုတ္ေျပာ ၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚႏုႏုရွိန္
ကေတာ့ အားလံုးျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္။ သူမ၏ အိမ္က အိမ္ေဖၚမ ေလး တခ်ိဳ႕ မစိုးစိုးႏြယ္ထံေရာက္လာျပီး
ေနာက္ထပ္အလုပ္ရွာေပး ဖို႔ ေျပာၾကသည့္ အခါ နားမလည္ႏိုင္ ေအာင္ ျဖစ္ၾကရေသာ္လည္း မ်ားမၾကာမွီပင္
ေဒၚႏုႏုရွိန္ ႏွင့္ ေဒၚေအးစိန္ တို႔ ဘယ္ဆီကို မွန္းမသိတိတ္တဆိတ္ ေျပာင္း ေရႊ႕ သြားၾကသည္။
အိမ္ႏွင့္ ျခံကိုလည္း အလြန္နည္းပါးသည့္ ေစ်းျဖင့္ ေရာင္းခ်သြားၾကေၾကာင္း သတင္းတခ်ိဳ႕
ထြက္ လာေသာ္လည္း ပိုင္ရွင္အသစ္ေရာက္လာတာ မေတြ႕လို႔ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ၾကရသည္။ နာရာရား ကလည္း
မိုး ခ်ဳပ္သည္ ႏွင့္ တုတ္ၾကီးကိုင္ကာ ေရာက္လာျပီး ျခံေစာင့္ျမဲေစာင့္ေပးေနသည္။ သူ႕ကိုေမးၾကည့္ေတာ့လည္း
ဘာ မွ မသိဟုဆိုသည္။
………………………………………………………………..
………………………………
………………
……..
…
.
ဒီလို ႏွင့္
ရက္လေတြ တခုျပီးတခု ေက်ာ္ျဖတ္ကုန္လြန္ သြားၾကသည္။ ေတာ္၀င္ပန္းကိုေစာင့္ေရွာက္ ေပးေနသည့္
နာရာရားၾကီးလည္း လူၾကီးေရာဂါ ႏွင့္ ကြယ္လြန္သြားျပီး မၾကာမွီပင္ ေတာ္၀င္ပန္း ေနရာသို႔
ပိုင္ရွင္အသစ္ေတြ ေျပာင္းေရႊ႕ ေရာက္ရွိလာၾကသည္။ ဖိုးလံုးႏွင့္ နတ္သမီးမ်ား ခ်စ္တမ္းကစားခဲ႔
သည့္ ျခံၾကီးထဲမွာလည္း ခန္႔ညားသပ္ရပ္သည့္ ႏွစ္ထပ္ရံုးသစ္ၾကီး တခုေပၚလာျပီး ၀န္ထမ္းေတြ
ႏွင့္ စည္ကားလာသည္။ ေတာ္၀င္ပန္းကို ဆက္ခံသူေတြက အေဆာင္ျပန္မဖြင့္ပါ။ အခန္းကန္႕ ထားတာေတြကို
ျဖဳတ္ပစ္လိုက္ျပီး အထည္ ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေလး တခုလုပ္သည္။ အရင္က အေဆာင္သူ မိန္းကေလး ေတြႏွင့္
စည္ကားခဲ႔သည့္ ေတာ္၀င္ပန္း ျခံ ထဲတြင္ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုက အလုပ္သမေလးေတြ ႏွင့္ လႈပ္ရွားသက္၀င္လို႔
လာခဲ႔ျပန္သည္။
မနက္ဆိုရင္
ထမင္းခ်ိဳင့္ ေလးေတြ ကိုယ္စီႏွင့္ အလုပ္သမေလးေတြေရာက္လာၾကသည္။ ညေနေစာင္းေသာ္ အ လုပ္ဆင္းျပီး
အိမ္ျပန္ၾက၏။ သူတို႔ေလးေတြ အလုပ္ဆင္းအလုပ္ျပန္ခ်ိန္ က ရပ္ကြက္ထဲက လူငယ္ေတြ ေစာင့္ ဆိုင္းၾကည့္ရႈ႕စရာ
ပံုမွန္ျမင္ကြင္းေလး တခုျဖစ္လာသည္။ ထိုမိန္းကေလးေတြထဲမွာ လွပေသာ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္း ေသာမိန္းကေလးေတြပါသည္။
ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတြကို လံုခ်ည္လွန္ျပမည့္ ဖိုးလံုးလူ႕ေလာကထဲမွာ မရွိေတာ့လို႔ စိတ္ ေအးခ်မ္းသာစြာ
အလုပ္ဆင္းခြင့္ရၾကပါသည္။ ရပ္ကြက္ထဲက လူငယ္ေလးေတြကေတာ့ ထိုျမင္ကြင္း ကို ေစာင့္ၾကည့္ၾကရင္း
“ကိုဖိုးလံုးၾကီးသာ ရွိရင္ကြာ” ဟု မခ်ိတင္ကဲ ေျပာတတ္ၾကသည္။တခါတေလေတာ့
လည္း တသားေမြးတေသြး လွေနသည့္ မစိုးစိုးႏြယ္က သူမ၏ သားငယ္ေလးကို စက္ဘီးေရွ႕ မွာတင္ျပီး
ေတာ္၀င္ပန္းရွိခဲ႔ရာ လမ္းအတိုင္းသြားတတ္သည္။ ထိုကေလးငယ္ကို ဦးတင္ထြန္း အမ်ိဳးေတြက
ဦးတင္ ထြန္း ၀င္စားတာလို႔ ဆိုၾကျပီး ဖိုးလံုးအမေတြက ဖိုးလံုး၀င္စားတာဟု ေျပာျပီး အရမ္းခ်စ္ၾကသည္။
မစိုးစိုးႏြယ္ က ေတာ့ ဘာမွမွတ္ခ်က္မျပဳပါ။ ျပံဳးလို႔သာေနပါသည္။ ေဒၚႏုႏုရွိန္ ဆိုသည့္
မိန္းမေခ်ာၾကီး ႏွင့္ ပတ္သက္၍ေတာ့ ေနာက္ထပ္ဘာသတင္းမွ မၾကားရေတာ့ပါ။ အေၾကာင္း တိုက္ဆိုင္ရင္
သူမ ေခ်ာေၾကာင္းလွေၾကာင္း၊ အိေျႏၵၾကီးေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကသည္ကလြဲျပီးလွ်င္ အားလံုး ေဒၚႏုႏု
ရွိန္ ကို အမွတ္တမဲ႔ သာရွိေနၾကေတာ့ပါ၏။
ျပီးပါျပီ
။
Post a Comment